Reiste plutseleg på spontantur til New York. With Friends. Det var vanvittig artig. Såg det vi måtte sjå. Drakk Brooklyn Brew. Åt pannekaker til frukost. Var på Apple Store midt på natta. Såg musikal. Helste på Statue of Liberty. Kika på folk. Tok T-bana. Drakk kaffe. Kosa meg.
Viser innlegg med etiketten reise. Vis alle innlegg
Viser innlegg med etiketten reise. Vis alle innlegg
fredag 19. november 2010
mandag 12. juli 2010
ROSKILDE FESTIVAL 2010 /film
Å beskrive festivalopplevinga på Roskilde 2010 med ord er vanskeleg. Det er i grunnen utruleg dumt, sidan å vere litt flink med ord liksom er eit karaktertrekk med meg, så ein kan rett og slett konkludere med at personlegdomen min er sett på prøve etter å ha vore på den største festivalen i Nord-Europa. Det er massivt. Eg skal likevel prøve å forklare alle dykk 14 faste lesarar alt det fantastiske eg har opplevd, men i mangel på ord kasta eg ihop ein video også, som kjem lengre nede i dette innlegget. Eg har forresten super-videomakar-eigenskapar, og det lyser nok gjennom som ein lyssabel i mørket i denne filmen. Eg hadde glidd rett inn som regissør i Hollywood. Enda eit flott personlegdomstrekk med meg. (kremt).
Dagane etter eg kom heim frå Roskilde kjentes det ut som det sat ei jublande folkemengde inni hovudet mitt og blåste såpebobler, og boblene kom berre halvvegs ut øyrene før dei stoppa.
Eg sat i 6 timar i kø for å sjå MUSE live på nært hald. Det var faktisk meir glamorøst enn det høres ut som, for vi sat på graset i sola og drakk øl, og fekk med oss PATTI SMITH AND BAND og KASHMIR i same slengen. Så fekk vi springe inn i mosh-piten og mine gudar, våte draumar og musikkinspirasjonar i MUSE spelte berre til meg (og 70 000 andre som forsåvidt stod bak meg). Det var ei religiøs oppleving. Det var forsåvidt også PRINCE og kordamene hans som gav meg gåsehud og tårer i augene. Eg fekk oppleve legendene ALICE IN CHAINS med ei øl i handa i solnedgangen. Eg har headbanga til KILLSWITCH ENGAGE - mine emofjortiss-heltar som faktisk er sjukt flinke live. PARAMORE imponerte, den dama er heilt rå! Ein av dei kulaste konsertane var GORILLAZ, og her er ei lita avsløring: Dei er faktisk ikkje teikneseriefigurar! Det overraska meg. Eit høgdepunkt var THE PRODIGY - her gjer ordmangelen seg gjeldande - Alle har eit forhold til Prodigy, så kanskje de klarer å forstå kva eg prøvar å seie. SJUKT. Heilt sjukt. Stemninga var berre heilt ubeskriveleg. "All you mafakkas get down on the floor" sa han, og 70 000 galne menneske sette seg på huk, heile bakken senka seg ein meter, og så spratt alle opp samtidig og ropte "SMACK MY BITCH UP".
Når sola skein sette vi oss på graset for å ete lunsj og nyte JACK JOHNSON, og middagen hadde FLORENCE + THE MACHINE til bakgrunnsmusikk. Eg hadde aldri høyrt KASABIAN før, men no skal eg høyre meir på det. Det bør du også. Til alle dykk blodfans som eg veit fins der ute, er de misunnelege når eg seier eg har sett MOTÖRHEAD og MESHUGGAH live, og dykk har ikkje? Verdt å nemne er BIFFY CLYRO og CASIOKIDS som fekk folk til å rett å slett byrje å danse der dei stod i samtaleringar rundt om kring - fascinerande syn. Stjerne-ensemblet THEM CROOKED VULTURES var utruleg kult. Besetninga beståande av Dave Grohl, Joshua Homme og John Paul seier sitt. THE TEMPER TRAP er forresten utruleg fin musikk.
Det var nokre FÅ av alle dei tusen høgdepunkta, dei eg klarte å plukke frå toppen av hjerna for augneblinken. Heile opphaldet på Roskilde var heilt fantastisk gøy, alle var blide, koselege og glade i kvarandre, og levde godt opp til Roskilde sitt motto "Take care of each other". Eg sit at med litt øyresus, rennande nase og øydelagt rygg, men eg har berre ein ting å konkludere med.. EG SKAL PÅ ROSKILDE FESTIVAL 2011!
Nyt filmen. Get the Orange feeling. (Så passar det seg vel å beklage den dårlege kvaliteten.)
Dagane etter eg kom heim frå Roskilde kjentes det ut som det sat ei jublande folkemengde inni hovudet mitt og blåste såpebobler, og boblene kom berre halvvegs ut øyrene før dei stoppa.
Eg sat i 6 timar i kø for å sjå MUSE live på nært hald. Det var faktisk meir glamorøst enn det høres ut som, for vi sat på graset i sola og drakk øl, og fekk med oss PATTI SMITH AND BAND og KASHMIR i same slengen. Så fekk vi springe inn i mosh-piten og mine gudar, våte draumar og musikkinspirasjonar i MUSE spelte berre til meg (og 70 000 andre som forsåvidt stod bak meg). Det var ei religiøs oppleving. Det var forsåvidt også PRINCE og kordamene hans som gav meg gåsehud og tårer i augene. Eg fekk oppleve legendene ALICE IN CHAINS med ei øl i handa i solnedgangen. Eg har headbanga til KILLSWITCH ENGAGE - mine emofjortiss-heltar som faktisk er sjukt flinke live. PARAMORE imponerte, den dama er heilt rå! Ein av dei kulaste konsertane var GORILLAZ, og her er ei lita avsløring: Dei er faktisk ikkje teikneseriefigurar! Det overraska meg. Eit høgdepunkt var THE PRODIGY - her gjer ordmangelen seg gjeldande - Alle har eit forhold til Prodigy, så kanskje de klarer å forstå kva eg prøvar å seie. SJUKT. Heilt sjukt. Stemninga var berre heilt ubeskriveleg. "All you mafakkas get down on the floor" sa han, og 70 000 galne menneske sette seg på huk, heile bakken senka seg ein meter, og så spratt alle opp samtidig og ropte "SMACK MY BITCH UP".
Når sola skein sette vi oss på graset for å ete lunsj og nyte JACK JOHNSON, og middagen hadde FLORENCE + THE MACHINE til bakgrunnsmusikk. Eg hadde aldri høyrt KASABIAN før, men no skal eg høyre meir på det. Det bør du også. Til alle dykk blodfans som eg veit fins der ute, er de misunnelege når eg seier eg har sett MOTÖRHEAD og MESHUGGAH live, og dykk har ikkje? Verdt å nemne er BIFFY CLYRO og CASIOKIDS som fekk folk til å rett å slett byrje å danse der dei stod i samtaleringar rundt om kring - fascinerande syn. Stjerne-ensemblet THEM CROOKED VULTURES var utruleg kult. Besetninga beståande av Dave Grohl, Joshua Homme og John Paul seier sitt. THE TEMPER TRAP er forresten utruleg fin musikk.
Det var nokre FÅ av alle dei tusen høgdepunkta, dei eg klarte å plukke frå toppen av hjerna for augneblinken. Heile opphaldet på Roskilde var heilt fantastisk gøy, alle var blide, koselege og glade i kvarandre, og levde godt opp til Roskilde sitt motto "Take care of each other". Eg sit at med litt øyresus, rennande nase og øydelagt rygg, men eg har berre ein ting å konkludere med.. EG SKAL PÅ ROSKILDE FESTIVAL 2011!
Nyt filmen. Get the Orange feeling. (Så passar det seg vel å beklage den dårlege kvaliteten.)
fredag 7. mai 2010
TOKYO /heftig
Tokyo. Er det ein by i verda eg skal tilbake til i løpet av dette livet så er det Tokyo. Om det er verdas største by eller nest største er ikkje så viktig, den er i alle fall diger nok, og den husar dei merkelegaste fenomen, dei kulaste butikkane, dei største kryssa, dei mest tettpakka toga, og tenk: eit japansk pensjonistkor som syng folketonar på NYNORSK. Og robotar.
I Tokyo så var vi på teknologisk museum der vi fekk sjå ein verkeleg hi-tech robot ved namn "Asimo" in action. Han kunne springe og sparke fotball. Vi gjekk over krysset kjent frå Lost in Translation. Vi shoppa i sjølvaste Harajuku. Vi var på French Maid-café der servitrisene var utkledde som french maid for å oppfylle dei våte draumane til japanske nerdemenn som ikkje får kvinneleg merksemd ellers i livet. Vi var i Tokyo Tower som er 333 meter høgt. Vi var på iskrem-butikk som hadde is med alt frå lavendelsmak til oksetungesmak. Og.. Eg var på GHIBLI-MUSEUMET! Eg møtte sjølvaste Totoro! Oh lykke! Sjå sjå:
Sakn..
I Tokyo så var vi på teknologisk museum der vi fekk sjå ein verkeleg hi-tech robot ved namn "Asimo" in action. Han kunne springe og sparke fotball. Vi gjekk over krysset kjent frå Lost in Translation. Vi shoppa i sjølvaste Harajuku. Vi var på French Maid-café der servitrisene var utkledde som french maid for å oppfylle dei våte draumane til japanske nerdemenn som ikkje får kvinneleg merksemd ellers i livet. Vi var i Tokyo Tower som er 333 meter høgt. Vi var på iskrem-butikk som hadde is med alt frå lavendelsmak til oksetungesmak. Og.. Eg var på GHIBLI-MUSEUMET! Eg møtte sjølvaste Totoro! Oh lykke! Sjå sjå:
Sakn..
KYOTO /vakkert
Som eg nevnte i førre innlegg så fekk eg ei bølgje av sakn etter Japan her om dagen, og eg bestemte meg for å dokumentere turen dit i haust litt meir enn eg har gjort. Dessutan så syns eg det er så synd at eg må bla så langt bak i bloggen for å lese om det, og eg blir alltid like skuffa når eg ser kor lite eg fekk tid å skrive om det. Det var mykje som skjedde på den tida, det var hektisk og internett var stort sett fråverande. Men stopp nr 2 etter Hiroshima var uansett altså Kyoto, gamle hovudstaden i Japan. Her fekk vi sjansen til å kike på ekte Geisha som vasa runt i gatene med fancy kimonoar og vanskelege sko, vi var på tempelsafari og kosa oss mase i den vakre byen. Vi budde på eit tradisjonelt japansk hotell der vi sov på golvet, og det var eit sånt herleg bad der også. Det er (diverre) ikkje dokumentert i bilete, sidan kle var forbudt i dei offentlege bassenga. Merkeleg oppleving å hoppe splitter naken uti eit basseng og site der å koke saman med ørten andre japanske damer i alle storleikar og fasongar, men vi blei etterkvart varme i trøya, og det å vere naken blei etterkvart ganske befriande! Her kjem då nokre bilete frå alt det andre vi gjorde i Kyoto.. ^^
HIROSHIMA /sterkt
Eg lengtar så fælt tilbake til Japan! For nokre dagar sidan gjekk den japanske animasjonsfilmen Grave of the fireflies på TV, som handlar om bombinga av Hiroshima, så plutseleg skein sola her i Volda, og då var det gjort. Sukiyaki-song gjalla i øyrene mine, og atter ein gong sette eg meg ned og kika på alle bileta frå turen, og eg byrja å granske hovudet og internettet etter måtar å kome meg tilbake til verdas mest fascinerande land på.
Når eg bladar bakover i bloggen (eller trykker på den fine tag-knappen "Japan" i menyen her) så innser eg at Japanturen er altfor dårleg dokumentert her på bloggen. Det er ikkje så rart sidan internett var mangelvare då vi var der, men eg har i alle fall samla opp nokre bilete her om du er interessert i å sjå. Nokre er mine og nokre har eg henta frå reisekompanjongane mine sin facebook.
Første stopp då eg var i Japan i oktober var Hiroshima. Vi tok tog frå Tokyo, og blei utruleg godt mottekne av "Lappy Club" som er ein slags organisasjon som tok oss i mot. Vi var på Hiroshima Memorial Museum (Les innlegget Hiroshima - på godt og vondt), på tur til Miyajima-tempelet, offentleg naken-badeanstalt og heile opphaldet i Hiroshima var heilt fantastisk, spennande, fascinerande, sterkt og lærerikt. Vi hadde også workshop der vi lærte litt origami, hadde te-seremoni og prøvde kimonoar. Det heile blei avslutta med ein festmiddag med tempura, sake, sushi og alt som høyrer til. Åhh for ein fin tur..
Her er eit lite utval av bilete frå vakre Hiroshima og Miyajima Island..
Når eg bladar bakover i bloggen (eller trykker på den fine tag-knappen "Japan" i menyen her) så innser eg at Japanturen er altfor dårleg dokumentert her på bloggen. Det er ikkje så rart sidan internett var mangelvare då vi var der, men eg har i alle fall samla opp nokre bilete her om du er interessert i å sjå. Nokre er mine og nokre har eg henta frå reisekompanjongane mine sin facebook.
Første stopp då eg var i Japan i oktober var Hiroshima. Vi tok tog frå Tokyo, og blei utruleg godt mottekne av "Lappy Club" som er ein slags organisasjon som tok oss i mot. Vi var på Hiroshima Memorial Museum (Les innlegget Hiroshima - på godt og vondt), på tur til Miyajima-tempelet, offentleg naken-badeanstalt og heile opphaldet i Hiroshima var heilt fantastisk, spennande, fascinerande, sterkt og lærerikt. Vi hadde også workshop der vi lærte litt origami, hadde te-seremoni og prøvde kimonoar. Det heile blei avslutta med ein festmiddag med tempura, sake, sushi og alt som høyrer til. Åhh for ein fin tur..
Her er eit lite utval av bilete frå vakre Hiroshima og Miyajima Island..
tirsdag 20. april 2010
Moder jord spyr og eg har ei melding til komande generasjonar
Fram til torsdag femtande april var største bekymringa i kvardagen min at eg ikkje måtte forsove meg til flyet til Oslo som skulle gå klokka 11 fredag morgon. For etter å ha venta i nokre timar på Gardermoen, skulle eit Norwegian-fly ta meg vidare til Amsterdam, og etter å ha sykla rundt i tulipanbyen i nokre dagar, skulle eg til Brüssel for ei veke med litt fagleg påfyll saman med ein GOD jentejeng før vi avslutta eventyret i vakre Paris i fire dagar.
Dessverre valgte jordas indre å spy akkurat då.
Så her sit eg med ein halvpakka koffert, ”askefast” som dei kallar det i media. Eg har ikkje hjarte til å pakke den ut enno, men ser ikkje vitsen i å pakke den ferdig heller, så den kjem til å ligge der litt sånn halvferdig og håne meg i ei lita stund til.
Er det karma?
Ein skulle tru at moder jord straffar meg for at eg forpesta miljøet med mine utallige flyturar i fjor. ”Håneidu, du skal ikkje forpeste meg meir, no tek eg saka i eigne hender” er det ho fortel meg. Heilt sikkert.
I familieselskap heromdagen (desse familieselskapa vi alltid har veitdu, det står om det i tidlegare innlegg) så kom vi fram til at ein blogg aldri døyr. Eg kjem ikkje til å stå opp frå dei døde om åtti år og slette bloggen min, og eg gir ikkje vekk passordet mitt slik at eventuelle andre skal slette den for meg. Den får vere den eine tingen som gjer meg udødeleg om ingenting anna gjer det. Men eg skal nok prøve å kome på noko anna lurt som gjer meg udødeleg også, vent og sjå.
Så uansett, dette er ei helsing til tipptipptippoldeborna mine som måtte velje å drive slektsgransking i framtida: Eg håper de slepp å bruke like mange stygge ord i same setning som ordet vulkan som eg har gjort siste dagane. Eg tenkjer det at vi har klart å øydeleggje miljøet for dykk lenge før moder jord klarer å finish the job. Håpar ikkje det da, men det spøkar for det slik det ser ut no.
Prøv gjerne å få kontakt med meg dersom de nokongong klarer å finne opp ein teleportør! OK? Det vil eg gjerne vite om, uansett kor eg befinn meg – reinkarnert, i himmelen, helvete, fastkjørt i grøfta før skjærsilden eller som ei rosa sky over vallahornet. Leit fram eit ouijibrett og ta kontakt.
(Og så håper eg at de forstår det eg skriv, at eg og etterkomarane mine har meistra å vidareføre nynorsken til dykk. )
I framtida så treng de vel ikkje å sminke dykk, dei har vel funne opp ei programvare som gjer at de kan photoshoppe tryna dykkar før de skal utfor døra, men her kan de i alle fall sjå eit lite utvalg av den sminka eg hadde leita fram for å pakke ned til turen det ikkje blei noko av. Så har vi eit illustrasjonsbilete til dette innlegget, om enn dumt. *smiley*
Dessverre valgte jordas indre å spy akkurat då.
Så her sit eg med ein halvpakka koffert, ”askefast” som dei kallar det i media. Eg har ikkje hjarte til å pakke den ut enno, men ser ikkje vitsen i å pakke den ferdig heller, så den kjem til å ligge der litt sånn halvferdig og håne meg i ei lita stund til.
Er det karma?
Ein skulle tru at moder jord straffar meg for at eg forpesta miljøet med mine utallige flyturar i fjor. ”Håneidu, du skal ikkje forpeste meg meir, no tek eg saka i eigne hender” er det ho fortel meg. Heilt sikkert.
I familieselskap heromdagen (desse familieselskapa vi alltid har veitdu, det står om det i tidlegare innlegg) så kom vi fram til at ein blogg aldri døyr. Eg kjem ikkje til å stå opp frå dei døde om åtti år og slette bloggen min, og eg gir ikkje vekk passordet mitt slik at eventuelle andre skal slette den for meg. Den får vere den eine tingen som gjer meg udødeleg om ingenting anna gjer det. Men eg skal nok prøve å kome på noko anna lurt som gjer meg udødeleg også, vent og sjå.
Så uansett, dette er ei helsing til tipptipptippoldeborna mine som måtte velje å drive slektsgransking i framtida: Eg håper de slepp å bruke like mange stygge ord i same setning som ordet vulkan som eg har gjort siste dagane. Eg tenkjer det at vi har klart å øydeleggje miljøet for dykk lenge før moder jord klarer å finish the job. Håpar ikkje det da, men det spøkar for det slik det ser ut no.
Prøv gjerne å få kontakt med meg dersom de nokongong klarer å finne opp ein teleportør! OK? Det vil eg gjerne vite om, uansett kor eg befinn meg – reinkarnert, i himmelen, helvete, fastkjørt i grøfta før skjærsilden eller som ei rosa sky over vallahornet. Leit fram eit ouijibrett og ta kontakt.
(Og så håper eg at de forstår det eg skriv, at eg og etterkomarane mine har meistra å vidareføre nynorsken til dykk. )
I framtida så treng de vel ikkje å sminke dykk, dei har vel funne opp ei programvare som gjer at de kan photoshoppe tryna dykkar før de skal utfor døra, men her kan de i alle fall sjå eit lite utvalg av den sminka eg hadde leita fram for å pakke ned til turen det ikkje blei noko av. Så har vi eit illustrasjonsbilete til dette innlegget, om enn dumt. *smiley*
mandag 4. januar 2010
Solbrent i snøstormen
Bobla er sprukken. Tilværelsen med mange varmegrader, myggstikk, bading, eventyr og drinkar på stranda er over, brunfargen er bleikna og eg er atter ein gong på plass i mørke, kalde Ørsta. Kvardagen kjem krypande mot meg i same stil som hufsa kom smygande på mummitrollet i ei av dei skumlaste mummi-episodene eg har sett i heile mitt liv, og austral-asia-eventyret er berre eit minne – eit fantastisk, varmt minne som eg desperat prøvar å halde ferskt i vinterkulda.
Eg kjenner meg i ein veldig sær, apatisk tilstand, ettersom jula har rast forbi samstundes som eg har prøvd å bearbeide alle inntrykka eg sitt att med etter fire månader fullstappa med opplevingar. Eg har aldri i mitt liv blitt så godt motteken heime som då Timmy kom springande mot meg i lykkerus – og smitta meg med lykkerusen i det vi sa hei og rulla på golvet ilag i rein og skjær gjensynsglede. Ingen har nokon gong vore så glad for å sjå meg før, og eg trur eg aldri har vore meir forelska enn eg er i denne herlege hårballen av ein rampete tibetansk spaniel.
Årets årsskifte, Slutten på 2009 og byrjinga av 2010 har meir enn nokon gong definert eit nytt kapittel i livet mitt, ettersom eg føler eg ser på alt rundt meg med nye auge – sjølv om ingenting rundt meg har forandra seg noko nevneverdig av den grunn. Eg veit det høres ut som eg har vore i eksil i Tibet i hundre og femti år, men dette har faktisk vore den lengste samanhengande perioda i livet mitt eg har vore vekke heimafrå. Heile fire månader. Og steik kor godt det har gjort meg. Ikkje berre har det gjort huda mi godt å vere i sol og saltvatn store delar av dagane (håret mitt har det ikkje like godt), men eg føler på ein måte at eg har fått hovudet skrudd litt på plass. Eg har vore der og gjort det, og eg vil gjere det igjen. Eg vil møte folk, sjå ting, lære, oppdage og oppleve endå meir. Eg veit ikkje kva veg eg skal gå eller kvar eg vil ende opp til slutt, men det gjer ingenting. Eg veit at eg vil og kan og at eg skal – og det er nok for meg.
No står eit nytt kapittel for tur, og sjølv om det står mykje mas og kjas, skulearbeid, jobb, stress og andre kvardagslege kjedsomheiter for tur, så veit eg at det blir mykje kjekt også, og at alt eg gjer og alt som skjer fører meg vidare mot nye eventyr og skapar gode minner og nyttige erfaringar til framtida. Det er ein kunst å gjere det kjedsomme om til kjekt også, og den kunsten skal eg gjere alt i mi makt for å beherske. Har du nokon gong berre vakna opp ein morgon og fått eit lite adrenalinkick over at tilværelsen rett og slett er god? Det gjorde eg ein av dei første dagane i Australia, og den kjenslen har eg teke vare på og den skal eg prøve å hugse kvar morgon når eg vaknar.
Distré, rastlaus, naiv og ambisiøs – og gjer det beste ut av det.
Eg kjenner meg i ein veldig sær, apatisk tilstand, ettersom jula har rast forbi samstundes som eg har prøvd å bearbeide alle inntrykka eg sitt att med etter fire månader fullstappa med opplevingar. Eg har aldri i mitt liv blitt så godt motteken heime som då Timmy kom springande mot meg i lykkerus – og smitta meg med lykkerusen i det vi sa hei og rulla på golvet ilag i rein og skjær gjensynsglede. Ingen har nokon gong vore så glad for å sjå meg før, og eg trur eg aldri har vore meir forelska enn eg er i denne herlege hårballen av ein rampete tibetansk spaniel.
Årets årsskifte, Slutten på 2009 og byrjinga av 2010 har meir enn nokon gong definert eit nytt kapittel i livet mitt, ettersom eg føler eg ser på alt rundt meg med nye auge – sjølv om ingenting rundt meg har forandra seg noko nevneverdig av den grunn. Eg veit det høres ut som eg har vore i eksil i Tibet i hundre og femti år, men dette har faktisk vore den lengste samanhengande perioda i livet mitt eg har vore vekke heimafrå. Heile fire månader. Og steik kor godt det har gjort meg. Ikkje berre har det gjort huda mi godt å vere i sol og saltvatn store delar av dagane (håret mitt har det ikkje like godt), men eg føler på ein måte at eg har fått hovudet skrudd litt på plass. Eg har vore der og gjort det, og eg vil gjere det igjen. Eg vil møte folk, sjå ting, lære, oppdage og oppleve endå meir. Eg veit ikkje kva veg eg skal gå eller kvar eg vil ende opp til slutt, men det gjer ingenting. Eg veit at eg vil og kan og at eg skal – og det er nok for meg.
No står eit nytt kapittel for tur, og sjølv om det står mykje mas og kjas, skulearbeid, jobb, stress og andre kvardagslege kjedsomheiter for tur, så veit eg at det blir mykje kjekt også, og at alt eg gjer og alt som skjer fører meg vidare mot nye eventyr og skapar gode minner og nyttige erfaringar til framtida. Det er ein kunst å gjere det kjedsomme om til kjekt også, og den kunsten skal eg gjere alt i mi makt for å beherske. Har du nokon gong berre vakna opp ein morgon og fått eit lite adrenalinkick over at tilværelsen rett og slett er god? Det gjorde eg ein av dei første dagane i Australia, og den kjenslen har eg teke vare på og den skal eg prøve å hugse kvar morgon når eg vaknar.
Distré, rastlaus, naiv og ambisiøs – og gjer det beste ut av det.
mandag 14. desember 2009
Faces of Cambodia
Eg knipsa litt bilete av interessante folk i Siem Reap, Kambodsja, check it out: Denne jenta skulle selge meg kjøleskapsmagnetar. Ho var ganske overbevisande der ho fortalde meg om kor mykje eg trengde det og kor fine dei va og at eg kunne kjøpe til venner og familie, og då eg spurde om eg kunne ta eit bilete av ho så leita ho fram det nydelegaste smilet - og overbeviste meg om at biletet skulle eg få på kjøpet dersom eg kjøpte ein kjøleskapsmagnet.
denne søte lille jenta var kanskje ti år gammal, og jobba som kjøleskapsmagnet-/vifteseljar på Angkor Wat.
Meir kjem, så stikk innom igjen! Akkurat no sit eg på Changi Airport i Singapore og det er ikkje akkurat ideell nettverkskapasitet til bileteopplasting.
denne søte lille jenta var kanskje ti år gammal, og jobba som kjøleskapsmagnet-/vifteseljar på Angkor Wat.
Meir kjem, så stikk innom igjen! Akkurat no sit eg på Changi Airport i Singapore og det er ikkje akkurat ideell nettverkskapasitet til bileteopplasting.
fredag 11. desember 2009
Asiarundreise
Det går ikkje an å beskrive Siem Reap i Kambodsja med ord. Bildegalleriet på YBER.no er verdt å stikke innom dersom du er nyskjerrig på kva eg har opplevd i Kambodsja. Det er eit fantastisk land, og Siem Reap er ein fargerik by. Turen til Angkor Wat var magisk, og eg har tatt mange gode bilder av munkar i forskjellige situasjonar:)
Etter å ha slappa av, sloss med delfinar og klappa apekattar på Bali reiste vi til Singapore for å overnatte der ei natt. Eg likte meg i Singapore, sjølv om eg ikkje fekk sjå anna enn vegen frå hotellet til seven-eleven så meinar eg på at eg kunne ha kosa meg i den byen dersom eg fekk tid til det. Etterpå var vi to dagar i Ho Chi Minh, og eg fekk endeleg sjå New Moon! Ikkje spør kva som gjekk gale i Australia så eg ikkje fekk sett den der - no har eg sett den og eg elska den. Det var ikkje irriterande eingong at den var teksta på vietnamesisk.
I Ho Chi Minh er det SJUk trafikk og vi måtte gå over vegen tre gongar på veg til kinoen - det vil seie at vi heldt på å døy tre gongar på veg til kinoen - og tilbake. Det er ein hektisk by og det er ikkje mykje plass for å ta hensyn.
Som du kan sjå i bildegalleriet var dei seks neste dagane i Kambodsja eigentleg magiske - eg likte meg vanvittig godt der.
Akkurat no sit eg i resepsjonen på Kim Hoa Resort på øya Phu Quoc utanfor Vietnam. Eg er i paradis! Vi bur i ein seaside-bungalow rett ved stranda (nydeleg strand også) - og vi får sjå ein nydeleg solnedgong kvar kveld i panoramaformat. Ein massasje kostar femten kroner og her er nesten ikkje turistar. Kan det bli betre? Nei det kan det faktisk ikkje. Dei siste dagane har eg tilbrakt på stranda for å gjere eit desperat sisteforsøk på å bli brun, eller i alle fall få litt tett med fregner, og imorgon har vi leigd ein båt for å besøke Paradise Island og snorkle ved korallrevet.
Det nermar seg snart heimreise - og eg må innrømme at det skal bli litt godt å komme heimatt til heimelaga mat, familie og Timmyboffen min. Men - Phu Quoc Island er ein perfekt plass å avslutte austral-asia-eventyret på, og eg skulle ønske eg kunne vere akkurat her litt lengre. Livet er fantastisk for augneblinken. <3
Etter å ha slappa av, sloss med delfinar og klappa apekattar på Bali reiste vi til Singapore for å overnatte der ei natt. Eg likte meg i Singapore, sjølv om eg ikkje fekk sjå anna enn vegen frå hotellet til seven-eleven så meinar eg på at eg kunne ha kosa meg i den byen dersom eg fekk tid til det. Etterpå var vi to dagar i Ho Chi Minh, og eg fekk endeleg sjå New Moon! Ikkje spør kva som gjekk gale i Australia så eg ikkje fekk sett den der - no har eg sett den og eg elska den. Det var ikkje irriterande eingong at den var teksta på vietnamesisk.
I Ho Chi Minh er det SJUk trafikk og vi måtte gå over vegen tre gongar på veg til kinoen - det vil seie at vi heldt på å døy tre gongar på veg til kinoen - og tilbake. Det er ein hektisk by og det er ikkje mykje plass for å ta hensyn.
Som du kan sjå i bildegalleriet var dei seks neste dagane i Kambodsja eigentleg magiske - eg likte meg vanvittig godt der.
Akkurat no sit eg i resepsjonen på Kim Hoa Resort på øya Phu Quoc utanfor Vietnam. Eg er i paradis! Vi bur i ein seaside-bungalow rett ved stranda (nydeleg strand også) - og vi får sjå ein nydeleg solnedgong kvar kveld i panoramaformat. Ein massasje kostar femten kroner og her er nesten ikkje turistar. Kan det bli betre? Nei det kan det faktisk ikkje. Dei siste dagane har eg tilbrakt på stranda for å gjere eit desperat sisteforsøk på å bli brun, eller i alle fall få litt tett med fregner, og imorgon har vi leigd ein båt for å besøke Paradise Island og snorkle ved korallrevet.
Det nermar seg snart heimreise - og eg må innrømme at det skal bli litt godt å komme heimatt til heimelaga mat, familie og Timmyboffen min. Men - Phu Quoc Island er ein perfekt plass å avslutte austral-asia-eventyret på, og eg skulle ønske eg kunne vere akkurat her litt lengre. Livet er fantastisk for augneblinken. <3
torsdag 26. november 2009
Indonesiske inntrykk og delfinkampen
På Bali kan du kjøpe ein apekatt-baby for 6 kroner. Bali har mykje meir å by på enn sol, sand og innpåslitne smykkeselgarar, utan at apekjøp eigentleg er ein av dei tinga som er av interesse, då.
I løpet av dei få dagane eg har opphaldt meg på denne vakre øya, har eg fått augene meir og meir opp for den særskilde kulturen og livet folk lev her. Her er mange fantastiske folk, slik som han her. Han fann vi på eit tempel, vi spurte om vi kunne få ta bilete av han og då sa han "vent litt", og sette seg ved det xylofon-aktige instrumentet sitt og byrja å klimpre. Han tenkte vel at det var eit litt betre motiv enn at han berre sat på kanten av eit tempel og røykte ein sigarett. tok aldri ut sigaretten, då.
Folk jobbar på spreng for å selge oss alle moglege forskjellege slags heimelaga greier kor enn vi går. Uansett kvar vi befinn oss hen, så dukkar selgarane opp for å gi oss "special price, just for you, just for you". Nokre folk har som jobb å sitte i eit skur midt ut i ei rismark og riste på blikkboksar festa i tau over rismarkene for å skremme vekk ubudne kvadetnomåttevere. Denne skramlinga høyrer vi utanfor vindauget vårt kvar dag. Nokre har andre type jobbar, slik som denne karen.. Han haustar inn ris frå den digraste rismarka eg har sett - og eg har faktisk sett eit par rismarker til no.
Familier på fire susar forbi på ein og same skuter. Folk kjører også skuter med umenneskeleg stor last bakpå - og klarer det utan å velte. Det fins ikkje trafikkreglar, men eg trur dei kjører på venstresida av vegen. Stort sett gjer dei det i alle fall. Folk er generelt svært hyggelege, og ungar har svære, hjerteskjærande dådyrauge, og sjølv om alt er groteskt billig så er ingenting gratis.
Dei fleste på Bali er Hindu, og der blei eg overraska, for eg trudde dei fleste var Buddhistar. Det er utruleg mange fine bygningar og flotte utskjeringar, treskjøringar, steinskulpturar og andre estetiske ting her. Mange flinke målarar. Vi besøkte ein sølvsmed her ein dag, og eg kjøpte meg ein ring som angiveleg skal vere 92.5 % sølv. Fin var den, då. Lilla stein på. Og apane, då!
Apekattane i apeskogen er nærgåande og generelt hyggelege. Nokre kan vere hissige. Apar hører heime i apeskogen, ikkje i enden av eit band holdt av ein vill treåring - og det burde vere ULOVLEG å fange dei og selge dei. (les Yber.no).
Eg har også lært at delfinar slettes ikkje er kosebamsar. Sjølv om svømmeturen med delfinar endte opp i noko som likna litt meir på ein kamp mellom liv og død, så var det ei oppleving for livet og anbefalast - kanskje ikkje på det sterkaste - men sterkt. Sjekk ut desse bileta frå min dødskamp (det var litt kos også, da) med delfinane:
I løpet av dei få dagane eg har opphaldt meg på denne vakre øya, har eg fått augene meir og meir opp for den særskilde kulturen og livet folk lev her. Her er mange fantastiske folk, slik som han her. Han fann vi på eit tempel, vi spurte om vi kunne få ta bilete av han og då sa han "vent litt", og sette seg ved det xylofon-aktige instrumentet sitt og byrja å klimpre. Han tenkte vel at det var eit litt betre motiv enn at han berre sat på kanten av eit tempel og røykte ein sigarett. tok aldri ut sigaretten, då.
Folk jobbar på spreng for å selge oss alle moglege forskjellege slags heimelaga greier kor enn vi går. Uansett kvar vi befinn oss hen, så dukkar selgarane opp for å gi oss "special price, just for you, just for you". Nokre folk har som jobb å sitte i eit skur midt ut i ei rismark og riste på blikkboksar festa i tau over rismarkene for å skremme vekk ubudne kvadetnomåttevere. Denne skramlinga høyrer vi utanfor vindauget vårt kvar dag. Nokre har andre type jobbar, slik som denne karen.. Han haustar inn ris frå den digraste rismarka eg har sett - og eg har faktisk sett eit par rismarker til no.
Familier på fire susar forbi på ein og same skuter. Folk kjører også skuter med umenneskeleg stor last bakpå - og klarer det utan å velte. Det fins ikkje trafikkreglar, men eg trur dei kjører på venstresida av vegen. Stort sett gjer dei det i alle fall. Folk er generelt svært hyggelege, og ungar har svære, hjerteskjærande dådyrauge, og sjølv om alt er groteskt billig så er ingenting gratis.
Dei fleste på Bali er Hindu, og der blei eg overraska, for eg trudde dei fleste var Buddhistar. Det er utruleg mange fine bygningar og flotte utskjeringar, treskjøringar, steinskulpturar og andre estetiske ting her. Mange flinke målarar. Vi besøkte ein sølvsmed her ein dag, og eg kjøpte meg ein ring som angiveleg skal vere 92.5 % sølv. Fin var den, då. Lilla stein på. Og apane, då!
Apekattane i apeskogen er nærgåande og generelt hyggelege. Nokre kan vere hissige. Apar hører heime i apeskogen, ikkje i enden av eit band holdt av ein vill treåring - og det burde vere ULOVLEG å fange dei og selge dei. (les Yber.no).
Eg har også lært at delfinar slettes ikkje er kosebamsar. Sjølv om svømmeturen med delfinar endte opp i noko som likna litt meir på ein kamp mellom liv og død, så var det ei oppleving for livet og anbefalast - kanskje ikkje på det sterkaste - men sterkt. Sjekk ut desse bileta frå min dødskamp (det var litt kos også, da) med delfinane:
Abonner på:
Innlegg (Atom)