Draumen om Marienlyst

På NRK Nynorsk Mediesenter-bloggen min kan du lese om utflukta frå Førde til Oslo. Der blei vi vist rundt på Marienlyst av sjølvaste, kjæraste hallodama Ragnhild Sæltun Fjørtoft. Og ja, eg fekk stå saman med ho i hallodameskjermen.

Ho viste oss rundt på Marienlyst, og vi besøkte fleire redaksjonar.

Les meir her

Oslo-inntrykk /fn-praksis

Laurdag morgon forlot eg Volda for å ta til på to spanande månader med eksternpraksis gjennom PR-studiet. Eg befinn meg no i Oslo, denne forunderlige by som ingen forlet utan å ha fått merker av den. Her skal eg vere i to månader i praksis i FN-sambandet. Eg er så spent, og gler meg utruleg mykje til å ta til på ein spanande kvardag der eg får lære om og jobbe med FN-saker og å prøve ut kommunikasjonsyrket i praksis!

Her er minusgrader og eg er desorientert. Heldigvis har eg ei tjukk jakke og bur to kvartal frå arbeidsplassen. Det skal litt til å rote seg vekk til og frå jobb, og eg trur eg skal klare å behalde fingrar og tær.

Eg bur i ei leilegheit med godt innsyn i Utlenningsdirektoratet sine kontor. Laurdag var det ei dame der som jobba overtid til klokka 18:00. Eg trur ho såg at eg kika på ho. No kikar dei på meg her eg sit i vindauget og bloggar om at eg kikar på dei. Dei trur sikkert at eg er like produktiv som dei er, her eg sit med tekoppen og macen. Ikkje veit dei at eg skriv om dei. Kanskje like greitt.

Eg er spent. Ivrig. Nervøs. Gler meg til praksisstart i morgon. Gler meg til å møte nye folk og å oppleve kvardagen på ein stad der ein jobbar med så mange spanande tema. Gler meg på vegne av resten av klassa mi som også er i praksis.

Saknar mannen min. Gler meg til han kjem på besøk. Då skal eg ha blitt kjent i Oslo, og kanskje eg faktisk kan vise han rundt, og ikkje omvendt.

Pinnsvin likar ostepop

Eg opnar innlegget med ein koseleg funfact for å fange interessa di. Smart, hæ? Men til ditt store vonbrot, (som i følgje denne nettordboka er den nynorske varianten av skuffelse) kjem resten av innlegget til å ha ingenting med pinnsvin og ostepop å gjere.
Derimot vil eg gjerne dele med verda at eg har fullført ein eksamen og blitt brunette, alt med svært kort mellomrom. Eg har gått ifrå denne hårfargen og måten å tilbringe tida mi på:


Til denne hårfargen og måten å tilbringe tida mi på, på få dagar.


Eg hadde eksamen i samfunnskommunikasjon og er med dette nesten ferdig med andre året av ein bachelor i Pr, kommunikasjon og media. Tida - i alle fall dette semesteret - har gått så fort at eg har så vidt rukke å innsjå at det faktisk er logisk at sola skin for tida. Det er jo snart sommar.

13:37 kom forresten som vanleg på besøk under ekamenslesinga. Diverre feila eg grovt med printscreen-funksjonen denne gongen. Mitt forsøk på å dokumentere at eg nok ein gong kika tilfeldig på klokka nøyaktig klokka 13:37 blei mislukka, men vær så snill - tru meg. Klokka var 13:37. Eg lyg ikkje.


For eit utruleg usakleg innlegg.

Journalistkurs /humor

Kvifor treng vi journalistikkutdanning når det fins ein så utruleg god Journalistikk for dummies-video som dette her?

Eg kom over denne ironiske journalistkurs-videoen frå NRK, og sjølv om eg har gitt meg sjølv bloggforbod fram til eksamensinnlevering, sette eg av 6 minutt til å sjå den, le litt, og konkludere med at til og med EG hadde greidd det der. Ein PR-student liksom. Som har kulturstudier som valfag.



Altså, eg syns det er fint og bra og naudsynt med journalistikkutdanning der ivrige albogespissar blir trent i seriøs og gravande journalistikk slik at den ikkje må legge seg ned og døy martyrdøden til fordel for tabloidjournalistikken. Så har vi det på det reine. Men videoen er knallgod.

Kampen om språket

Eg rota gjennom bloggen min frå vidaregåande, som ja - finst framleis der ute i det store internettuniverset ein stad, og oppdaga at vgs-åra mine var ei tid der eg verkeleg hadde mykje å melde. Dette her brenn eg så sterkt for at eg rett og slett tek å legg ut innlegget mitt frå fjortande januar 2008 her inne også. Håper dette kan vere til inspirasjon for nokon, og/eller at eg kanskje til og med ertar på meg eit ekte amøbehaud av ein nynorskmotstandar. Eller to. Bring it on, seier eg berre.

" Skule-Noreg har eit problem. Eg snakkar ikkje som at elevane, lærarane og skulesystemet er for dårleg, sjølv om at dette spelar inn som ein faktor i problemet, og løysinga, eg no skal presentere.

Eg snakkar om det superkontroversielle problemet som alle elevar i den norske skulen føler på kroppen, nokre kvar dag, og nokre to gonger i året. Sidemål-striden. Skal det vere valfritt eller obligatorisk sidemål i skulen?

For å gjere ei lang, revolusjonerande historie kort, har forskjellige dialekter i Noreg eksistert like lenge som her har funnest folk, mens skriftspråket bokmål er basert på språket til dei som «eigde» Noreg i ei begrensa tidsperiode, nemleg danskane. Ivar Aasen tok på seg oppgåva med å samle ord og uttrykk frå det langstrakte land og forma det ekte, norske skriftspråket, som vi i dag kallar nynorsk.

Det føregår ein kamp. Nynorskbrukarane kjempar for å behalde identiteten sin, for å få lov å skrive det skriftspråket som ligg dialekta deira nærast, og for at fleirtalet, bokmålbrukarane, skal anerkjenne dette og hjelpe å halde språket, kulturen, identiteten og mangfaldet i live. Bokmålbrukarane kjemper ein kamp for at dei skal få sleppe å lære nynorsk, og dermed begrense jobbmoglegheiter, kunnskap og evner til å utvikle språkkunnskap ellers. Kvifor gjer dei dette?

Nynorskmotstandarane argumenterer jamt over ganske likt. «Nynorsk er vanskeleg å lære. Det er unødvendig. Vi får ikkje bruk for det.» Men er dette sant? Treng det verkeleg å vere slik? Skal vi kunne grine ut at matte er for vanskeleg, og så sleppe det?

Nynorskbrukarar har riktig nok ein fordel. Bokmål fins overalt. Skal vi på kino, lese blad, sjå på TV, lese på ei leverposteiboks eller i ei bruksrettleiing, er det 100.01% sjanse for at det står på bokmål. Skal nynorskbrukarar sette seg ned og skrive ein bokmålstil, er det berre å legge om hjerna og tenke slik dei snakkar på TV og i radio heile tida. Står ein fast i eit grammatikkspørsmål er det berre å sjå for seg ei leverposteiboks eller ei bruksrettleiing.

Valfritt sidemål. Ordet valfritt har i mange samanhengar ei positiv ladning, men i denne samanhengen får ordet meg til å grøsse. Dersom forslaget om å gjere sidemålsundervisninga i skulen valfri kjem gjennom, vil det få ei rekke negative konsekvensar. Kort sagt vil det verte valfritt sidemål for bokmålbrukarane, og obligatorisk og uunngåeleg sidemål for nynorskbrukarane. Bokmålbrukarane veljer det vekk, og nynorsk endar opp som eit delemne under kapittelet språkhistorie i norskboka. Bokmål vil fortsette å dominere alle flater det går an å skrive tekst på, og språkbiletet i Noreg vil verte svekka. Er dette verkeleg ein konsekvens dei lite samarbeidsvillige nynorskmotstandarane er villige til å gå med på?

I staden for å fjerne sidemålsundervisninga og drepe det siste håpet nynorskforkjemparane har att, finst det ei løysing for at begge partar skal vinne. Det må verte enklare å lære. Det må verte meir aktuelt. Undervisninga må betrast. Lærarar må kursast. Undervisninga må verte meir omfattande, ikkje mindre. Ikkje berre må det puggast grammatikk, nynorsk må slutte å bli behandla som eit utdatert fenomen, eit nødvendig onde og eit framandspråk. Og for all del, MEIR NYNORSK I MEDIA.

Nynorsk er eit høgst levande og viktig skriftspråk, og må bli behandla deretter. Kva om ein og annan statoilstasjon i Oslo byrja å setje opp reklameplakatane sine på nynorsk? Eller om dei vanskelegaste verbbøyingane plutseleg kan vere å lese på sida av bussar og trikkar? Nynorsken hadde fått meir spelerom, det hadde blitt enklare å lære, og problemet er løyst. "

13:37 sneik seg inn i bloggteorien

Temaet i semesteroppgåva mi i medievitskap er blogging. Som Jill Rettberg skriv i boka si "Blogging" er den beste måten å lære om blogging å gjere det sjølv. Eg les jo litt i boka hennar også eg, då.


Og medan eg gjorde det så kom min gode ven 13:37 på besøk.

Skal eg lære svensk også, no då?

Eg har hatt munnleg eksamen i Austral-Asia-kulturstudium, og som belønning til meg sjølv fordelte eg min velfortjente, nøye planlagde Prison Break-maraton over to dagar. Å få karakteren A er definintivt inspirerande til å vere kjempeflink på skule og byrje tidleg å jobbe med både informasjonsfaget, medievitskap og EU-studiumet, men før eg skulle sette i gong tillot eg meg å slå rot i sofaen og sikle litt på fantastiske utbrytarkongen Michael Scofield i aksjon i Panama. Det gjorde godt. Godt godt godt. No må eg berre få tak i sesong 4 så er Prison Break-samlinga mi komplett og eg kan leite fram Michael når som helst dersom eg skulle kome til å føle for å belønne meg sjølv for noko igjen.

I skrivande stund sit eg på høgskulebiblioteket og har lagt bak meg nokre-og-førti sider i den svenske hovudpensumboka i infofaget, ”Tillämpad kommunikationsvetenskap” (Larsson, Larsåke, 2005). Jada, det er ei god bok. Den er nok svært nyttig for informatørar og andre interesserte i fagfeltet. Men kvifor har ingen tenkt den fagrelaterte tanken om å faktisk oversette boka til norsk?

I dei fleste kommunikasjonsmodellar tek ein høgde for informasjon som forsvinn i oversetjing og støy. I dette tilfellet er det ei overhengande fare for at viktig informasjon og naudsynte fagutrykk ligg gjømt inn i uforståelege svenske ord som faktisk ikkje er å finne i ordbøkene ein gong. Det meste let seg jo oversette i ordbøkene, men dette er ein tidskonsumerande måte å studere på.

Eg vil lære informasjon og kommunikasjon, og har ikkje akkurat beregna tid til å lære svensk i same slengen! Eg tek faktisk tre fag i år – også. Har meldt meg opp til eksamen i medievitskap som eg egentleg ikkje skal ha før neste semester, for å få det unnagjort liksom, og eg har vore så ambisiøs at eg har meldt meg opp til eit EU-studium i tillegg. Eg lurer på kva som må vike for dette tidskonsumerande svenskeproblemet til slutt, for eg luktar at ikkje alt kjem til å la seg gjere til tross for ambisjonane mine om å klare det.

Alt er bra, eller?

Dei siste tre dagane har eg produsert om lag 5205 ord om intern kommunikasjon, og av den grunn er det forventa av meg å synke ned i sofaen og prise meg lukkeleg over at det per definisjon er sommarferie. Kvifor gjer eg då ikkje det?

Eg har ordna meg med belønning og alt mogleg. Eg har bestilt alle bøkene i Twilight-serien, og eg har spart om lag halve boka av Luftslottet som sprengtes som skal nytast no når pensumbøkene skal få samle støv over sommaren. Eg har bestilt meg frisørtime, og har gått til innkjøp av to fine sommarkjolar som eg skal danse rundt i no når sola er spådd å skulle dukke opp. Eg har kjøpt ostepop. Eg skal tilbringe ei veke på Landsmønstringa i Trondheim snart, og UKM-administrasjonen har sjølvsagt bestilt fint vær og godt humør i den anledning. Vi har fått eit nytt medlem i familia, ein Tibetansk spaniel ved namn Timmy. Verdens nydelegaste lille sjarmtroll btw.

Eg veit kvifor eg enno ikkje veltar meg i lykkerus-overdose trass alle desse positive innslaga i livet. Twilight-bøkene mine har ikkje komt enno. Eg har ikkje levert eksamenen, det skal eg gjere først i morgon. Eg veit ikkje kva slags frisyre eg vil ha. Eg treng nokre turar på treningsstudio og solarium før sommarkjoledansen kan dansast med god samvittigheit. Ukm er så leeeenge til. Timmy kjem på laurdag, og då skal eg jobbe. Og eg har rett og slett ikkje lyst på ostepop.

Anyhoo..

Her ein dag såg eg eit program på TV om ei dame, eller ein mann som gjekk på damehormonar for å bli dame, og så grein han/ho, og sa: av og til syg det å vere dame. Ja, hormonar er ei bitch. Tårekanalane til damer er linka opp til alt for mange kroppsfunksjonar spør du meg. Det er ikkje kjekt å ein dag vakne opp, tru at livet er allright og plutseleg stå der med ein kniv djupt begravd i ryggen, bruke fleire månader på å lege såret, og med jamne mellomrom oppleve at kniven blir vridd om slik at såret liksom aldri heilt sluttar å blø. Og i tillegg gremmast over at ein over såå lang tid fortsatt tillet seg sjølv å kjenne etter at kniven fortsatt er der, og ikkje heilt ha nervane til å ta den ut. Det å drage ut ein kniv i ryggen er vanskeleg å gjere utan hjelp.

Akk.

Som Dorothy Parker sa:

"And if my heart be scarred and burned,
The safer, I, for all I learned."


Nokon som kjenner seg truffen? Bra. Ein rotar ikkje rundt i ryggen min med kniv utan å ha litt dårleg samvit for det. Fu.

No opnar eg ostepop-pakken.