13:37 sneik seg inn i bloggteorien

Temaet i semesteroppgåva mi i medievitskap er blogging. Som Jill Rettberg skriv i boka si "Blogging" er den beste måten å lære om blogging å gjere det sjølv. Eg les jo litt i boka hennar også eg, då.


Og medan eg gjorde det så kom min gode ven 13:37 på besøk.

Skal eg lære svensk også, no då?

Eg har hatt munnleg eksamen i Austral-Asia-kulturstudium, og som belønning til meg sjølv fordelte eg min velfortjente, nøye planlagde Prison Break-maraton over to dagar. Å få karakteren A er definintivt inspirerande til å vere kjempeflink på skule og byrje tidleg å jobbe med både informasjonsfaget, medievitskap og EU-studiumet, men før eg skulle sette i gong tillot eg meg å slå rot i sofaen og sikle litt på fantastiske utbrytarkongen Michael Scofield i aksjon i Panama. Det gjorde godt. Godt godt godt. No må eg berre få tak i sesong 4 så er Prison Break-samlinga mi komplett og eg kan leite fram Michael når som helst dersom eg skulle kome til å føle for å belønne meg sjølv for noko igjen.

I skrivande stund sit eg på høgskulebiblioteket og har lagt bak meg nokre-og-førti sider i den svenske hovudpensumboka i infofaget, ”Tillämpad kommunikationsvetenskap” (Larsson, Larsåke, 2005). Jada, det er ei god bok. Den er nok svært nyttig for informatørar og andre interesserte i fagfeltet. Men kvifor har ingen tenkt den fagrelaterte tanken om å faktisk oversette boka til norsk?

I dei fleste kommunikasjonsmodellar tek ein høgde for informasjon som forsvinn i oversetjing og støy. I dette tilfellet er det ei overhengande fare for at viktig informasjon og naudsynte fagutrykk ligg gjømt inn i uforståelege svenske ord som faktisk ikkje er å finne i ordbøkene ein gong. Det meste let seg jo oversette i ordbøkene, men dette er ein tidskonsumerande måte å studere på.

Eg vil lære informasjon og kommunikasjon, og har ikkje akkurat beregna tid til å lære svensk i same slengen! Eg tek faktisk tre fag i år – også. Har meldt meg opp til eksamen i medievitskap som eg egentleg ikkje skal ha før neste semester, for å få det unnagjort liksom, og eg har vore så ambisiøs at eg har meldt meg opp til eit EU-studium i tillegg. Eg lurer på kva som må vike for dette tidskonsumerande svenskeproblemet til slutt, for eg luktar at ikkje alt kjem til å la seg gjere til tross for ambisjonane mine om å klare det.

Alt er bra, eller?

Dei siste tre dagane har eg produsert om lag 5205 ord om intern kommunikasjon, og av den grunn er det forventa av meg å synke ned i sofaen og prise meg lukkeleg over at det per definisjon er sommarferie. Kvifor gjer eg då ikkje det?

Eg har ordna meg med belønning og alt mogleg. Eg har bestilt alle bøkene i Twilight-serien, og eg har spart om lag halve boka av Luftslottet som sprengtes som skal nytast no når pensumbøkene skal få samle støv over sommaren. Eg har bestilt meg frisørtime, og har gått til innkjøp av to fine sommarkjolar som eg skal danse rundt i no når sola er spådd å skulle dukke opp. Eg har kjøpt ostepop. Eg skal tilbringe ei veke på Landsmønstringa i Trondheim snart, og UKM-administrasjonen har sjølvsagt bestilt fint vær og godt humør i den anledning. Vi har fått eit nytt medlem i familia, ein Tibetansk spaniel ved namn Timmy. Verdens nydelegaste lille sjarmtroll btw.

Eg veit kvifor eg enno ikkje veltar meg i lykkerus-overdose trass alle desse positive innslaga i livet. Twilight-bøkene mine har ikkje komt enno. Eg har ikkje levert eksamenen, det skal eg gjere først i morgon. Eg veit ikkje kva slags frisyre eg vil ha. Eg treng nokre turar på treningsstudio og solarium før sommarkjoledansen kan dansast med god samvittigheit. Ukm er så leeeenge til. Timmy kjem på laurdag, og då skal eg jobbe. Og eg har rett og slett ikkje lyst på ostepop.

Anyhoo..

Her ein dag såg eg eit program på TV om ei dame, eller ein mann som gjekk på damehormonar for å bli dame, og så grein han/ho, og sa: av og til syg det å vere dame. Ja, hormonar er ei bitch. Tårekanalane til damer er linka opp til alt for mange kroppsfunksjonar spør du meg. Det er ikkje kjekt å ein dag vakne opp, tru at livet er allright og plutseleg stå der med ein kniv djupt begravd i ryggen, bruke fleire månader på å lege såret, og med jamne mellomrom oppleve at kniven blir vridd om slik at såret liksom aldri heilt sluttar å blø. Og i tillegg gremmast over at ein over såå lang tid fortsatt tillet seg sjølv å kjenne etter at kniven fortsatt er der, og ikkje heilt ha nervane til å ta den ut. Det å drage ut ein kniv i ryggen er vanskeleg å gjere utan hjelp.

Akk.

Som Dorothy Parker sa:

"And if my heart be scarred and burned,
The safer, I, for all I learned."


Nokon som kjenner seg truffen? Bra. Ein rotar ikkje rundt i ryggen min med kniv utan å ha litt dårleg samvit for det. Fu.

No opnar eg ostepop-pakken.

Wake up, Patsy!

Søndag ettermiddag, slutten på ei veke, og første innlegget på fem veker er endeleg i produksjon. Etter siste oppdatering har eg pløya gjennom Stieg Larssons Menn som hater kvinner, eg har lest Twilight av Stephenie Meyer, og trass i at fokuset mitt bør vere ned i mursteinar ved navn Norsk Mediehistorie og Makt og Media, har eg byrja på andre boka i Milennium-serien: Jenta som lekte med ilden. Luringen meg. Eg tillet ikkje meg sjølv å lese meir enn eitt eller to kapittel kvar kveld då, så lenge eg har brukt litt meir tid på på lese pensum enn å lese det som gir meg sjelefred.

Og ja, eg innrømmer, eg går inn i rekka av jenter som er absolutt forelska i Edward Cullen. Er i tillegg litt betatt av Mikael Blomkvist, og etter å ha fullført andre sesong av Prison Break, meir betatt enn nokon sinne av Michael Scofield. There you have it. Nysingel og vårkåt rømmer eg inn i mine tre fantasiverder, Prison Break, Milennium og Twilight sidan mairegnet aldri ser ut til å ta slutt, og eksamenstida nærmar seg som eit åttebeint hårete monster i full spurt for å sluke sjela mi og drite den ut igjen etterpå.

Sidan førre oppdatering har besøkt Ingebøgen min på Nordhordaland Folkehøgskule. Eg har vore i Oslo på bedriftsbesøk saman med mi vakre klasse. Eg har tilbrakt kvalitetstid med Lars-Erik, kjøpt inn litt kjøkkenreiskapar til han som takk for at eg fekk låne golvet has i ei veke, og forhåpentlegvis har han laga seg noko anna til middag enn kylling og brokkoli etter at eg stakk heim.

Har også sett Fantomas for første gong, og eg lo. Eg har bestemt meg for å lære meg russisk. Dette gjorde eg forresten nettopp, sidan eg såg Siri-Lill Mannes på TV, og nokon fortalte meg ein gong at ho kan flytande russisk. Ho er, kan man seie, eit slags forbilete. Det er også Lisbeth Salander. Kva skulle eg vel ikkje gitt for å ha fotografisk hukommelse i desse eksamenslesningstider?

Nokon spurte meg på Rokken i går om det sprutar snørr ut av piercingen min i nasa mi når eg snyter meg. Eg svarte nei, og han verka litt overraska. Kvifor er det overraskande? Det er ikkje eit drill-hål eg har i høgre nasebor, dessutan er det tetta att med ein metallring. Djeez.

For the record er eg imot at Monsen fekk Fritt ord-prisen. Det er det samme som om at eg skulle sitte her å blogge om at Spaghetti-monsteret er den einaste rette religionen og at alle andre må dø, og fått Nobels fredspris for det.