Det gode selskap

”Det går eit rykte på bygda som eg no skal ta tak i.”

Eg er glad i familien min. Eg tenkte eg måtte nytte denne arenaen til å få uttrykt dette slik at folk veit eg meiner alvor. Det går eit rykte på bygda som eg no skal ta tak i. Dette ryktet har eg hørt av systera mi som ofte må takke nei til vennesamankomstar grunna kolliderande samankomstar i familien. Dette er eit rykte som seier at vår familie alltid har familieselskap. ”Nei ej kan ikkje då, for de e familieselskap” er ei setning vi nyttar ofte i dene familien. Det kan eg bekrefte. Og eg er glad for det. Dette skjer fordi vi likar kvarandre, og fordi vi er mange som ofte har bursdag, rett og slett.

Eg har nettopp flytta, og i denne prosessen har eg gong på gong fått bekrefta det eg alltid har visst – at eg ikkje kunne ha bedt om ein betre familie. Takk til pappa for at du er så flink til å montere møblar, bake brød, leike taxisjåfør, bryr deg, stille opp og ordne ut. Takk til mamma for at du alltid hjelper meg med alt det måtte vere av problemstillingar og er der for meg når eg treng nokon å snakke med eller nokon som kan vaske opp for meg når eg går på krykker. Og for ein million andre ting. Fyflate kor mange grå hår eg må ha gitt dykk opp gjennom åra, de får berre trøste dykk med at det ikkje viser enda. Det blir nok berre fleire og fleire grå hår med tida, men eg skal prøve å ikkje ha så vanvittig stor medverknad til det– så godt eg kan. Dette kunne ha blitt ein sinnsjukt lang takketale, men de veit alt de har gjort for meg og det veit eg også, og det vil eg at de skal vite. Eg er stolt av systera mi og broren min, for at dei er så gode og irriterande flinke til det dei gjer. Eg er der alltid for dykk, uansett kva det måtte vere.

ARIGATO GOZAIMAZU. Og god natt.

Solbrent i snøstormen

Bobla er sprukken. Tilværelsen med mange varmegrader, myggstikk, bading, eventyr og drinkar på stranda er over, brunfargen er bleikna og eg er atter ein gong på plass i mørke, kalde Ørsta. Kvardagen kjem krypande mot meg i same stil som hufsa kom smygande på mummitrollet i ei av dei skumlaste mummi-episodene eg har sett i heile mitt liv, og austral-asia-eventyret er berre eit minne – eit fantastisk, varmt minne som eg desperat prøvar å halde ferskt i vinterkulda.

Eg kjenner meg i ein veldig sær, apatisk tilstand, ettersom jula har rast forbi samstundes som eg har prøvd å bearbeide alle inntrykka eg sitt att med etter fire månader fullstappa med opplevingar. Eg har aldri i mitt liv blitt så godt motteken heime som då Timmy kom springande mot meg i lykkerus – og smitta meg med lykkerusen i det vi sa hei og rulla på golvet ilag i rein og skjær gjensynsglede. Ingen har nokon gong vore så glad for å sjå meg før, og eg trur eg aldri har vore meir forelska enn eg er i denne herlege hårballen av ein rampete tibetansk spaniel.

Årets årsskifte, Slutten på 2009 og byrjinga av 2010 har meir enn nokon gong definert eit nytt kapittel i livet mitt, ettersom eg føler eg ser på alt rundt meg med nye auge – sjølv om ingenting rundt meg har forandra seg noko nevneverdig av den grunn. Eg veit det høres ut som eg har vore i eksil i Tibet i hundre og femti år, men dette har faktisk vore den lengste samanhengande perioda i livet mitt eg har vore vekke heimafrå. Heile fire månader. Og steik kor godt det har gjort meg. Ikkje berre har det gjort huda mi godt å vere i sol og saltvatn store delar av dagane (håret mitt har det ikkje like godt), men eg føler på ein måte at eg har fått hovudet skrudd litt på plass. Eg har vore der og gjort det, og eg vil gjere det igjen. Eg vil møte folk, sjå ting, lære, oppdage og oppleve endå meir. Eg veit ikkje kva veg eg skal gå eller kvar eg vil ende opp til slutt, men det gjer ingenting. Eg veit at eg vil og kan og at eg skal – og det er nok for meg.

No står eit nytt kapittel for tur, og sjølv om det står mykje mas og kjas, skulearbeid, jobb, stress og andre kvardagslege kjedsomheiter for tur, så veit eg at det blir mykje kjekt også, og at alt eg gjer og alt som skjer fører meg vidare mot nye eventyr og skapar gode minner og nyttige erfaringar til framtida. Det er ein kunst å gjere det kjedsomme om til kjekt også, og den kunsten skal eg gjere alt i mi makt for å beherske. Har du nokon gong berre vakna opp ein morgon og fått eit lite adrenalinkick over at tilværelsen rett og slett er god? Det gjorde eg ein av dei første dagane i Australia, og den kjenslen har eg teke vare på og den skal eg prøve å hugse kvar morgon når eg vaknar.

Distré, rastlaus, naiv og ambisiøs – og gjer det beste ut av det.

Vårt nye familiemedlem

Timmy er ein liten, 9 veker gammal tibetansk spaniel. For nøyaktig ei veke sidan, blei han medlem av dinne galne familia, og vi he allereide blitt vanvitti glade i kvarandre! Her er nokre bilete av meg og gullklumpen vår :)

Og er er han saman med ein melkekartong, for å illustrere størrelsen has lizm :)