Japanconvention i Oslo/bilete

..Tilfeldigvis var det Japan/animé/nerdeconvention/-samling akkurat når eg befann meg i hovudstaden. Eg var (diverre) ikkje der sjølv, men knipsa nokre bilete av alle dei japaninspirerte kostymene som vandra rundt i Oslo.

Utruleg artig.

Kvifor visste eg ikkje om dette? Eg hadde seriøst - i alle fall i eit sekund eller to - vurdert å melde meg på.

Ah. Oslo, altså.

Fleire bilete kan du sjå i Flickr-feeden øverst til høgre ->

Kawaii: Søtt eller ekkelt?

Kawaii-kulturen i Japan har ingen grenser. Alt skal vere pittelite, søtt og rosa. Dette heng nært saman med den velkjende, fascinerande og svært etablerte tegneseriekulturen der. Det skal vere sukkersøtt og barnsleg, men Kawaii har ein svært seksuell undertone.


For å vere Kawaii skal jenter helst sjå ut som dei er 8 år gamle, noko som ikkje nødvendigvis er noko vanskeleg oppgåve for japanske jenter, det må seiast at det kan vere vanskeleg å sjå forskjell på ein 13-åring og ein 30-åring til tider. Det er berre å ha på seg skuleuniform med søte knestrømper, musefletter og rosa neglelakk, det. Japanske småjenter er utsette for ei svært omfattande seksualisering. Ein ting som sjokkerte meg ein gong då eg rota gjennom ei dvd-hylle i ein butikk i Tokyo, var resultatet av at Kawaii-kulturen som gjennomsyrer det japanske samfunnet også er svært innprenta i pornobransjen. Dette er jo sjølvsagt logisk, men det kan ha grusomme konsekvensar for dei jentene som faktisk ER svært unge, og ikkje berre prøvar å sjå sånn ut.


Eg oppsøkte ikkje pornobransjen, lat det vere sagt, men det var vanskeleg å unngå: pornofilmar på pornofilmar på veggane - ikkje eingong på øverste hylle - og jentene på framsida av covera såg ikkje ut til å vere eldre enn 8-10 år gamle. Eg blei kvalm. Barneporno kan då ikkje vere lovleg i Japan, vel? Det er i allefall ikkje ein særleg diskrét subkultur. Det er visstnok meir enn nok allment akseptert for voksne, eldre og gamle menn å tenne på småjenter - det har nok samanheng med at asiatiske kvinner rett og slett ser svært unge ut, men kva med dei som faktisk ER så unge?


Kawaii er søtt, eg elskar at Hello Kitty er maskoten til heile Japan, at alt frå trafikketater til politistasjonane i japan har eigne, søte logofigurar, men det grensar til kvalmt når ein kikar djupare innpå Kawaii-kulturen og oppdagar at ein aldri kan vite om det er ein utruleg søt 20-åring eller ein mishandla 8-åring som er å finne på snuskete DVD-cover.

Lat oss ta ein liten titt på ein Japansk popvideo. Ganske uskuldeg. Kor gamle trur du desse jentene er? I følgje ein kommentar på sida er videoen mest populær blant jenter 13-17 OG menn 35-54.

TOKYO /heftig

Tokyo. Er det ein by i verda eg skal tilbake til i løpet av dette livet så er det Tokyo. Om det er verdas største by eller nest største er ikkje så viktig, den er i alle fall diger nok, og den husar dei merkelegaste fenomen, dei kulaste butikkane, dei største kryssa, dei mest tettpakka toga, og tenk: eit japansk pensjonistkor som syng folketonar på NYNORSK. Og robotar.

I Tokyo så var vi på teknologisk museum der vi fekk sjå ein verkeleg hi-tech robot ved namn "Asimo" in action. Han kunne springe og sparke fotball. Vi gjekk over krysset kjent frå Lost in Translation. Vi shoppa i sjølvaste Harajuku. Vi var på French Maid-café der servitrisene var utkledde som french maid for å oppfylle dei våte draumane til japanske nerdemenn som ikkje får kvinneleg merksemd ellers i livet. Vi var i Tokyo Tower som er 333 meter høgt. Vi var på iskrem-butikk som hadde is med alt frå lavendelsmak til oksetungesmak. Og.. Eg var på GHIBLI-MUSEUMET! Eg møtte sjølvaste Totoro! Oh lykke! Sjå sjå:












Sakn..

KYOTO /vakkert

Som eg nevnte i førre innlegg så fekk eg ei bølgje av sakn etter Japan her om dagen, og eg bestemte meg for å dokumentere turen dit i haust litt meir enn eg har gjort. Dessutan så syns eg det er så synd at eg må bla så langt bak i bloggen for å lese om det, og eg blir alltid like skuffa når eg ser kor lite eg fekk tid å skrive om det. Det var mykje som skjedde på den tida, det var hektisk og internett var stort sett fråverande. Men stopp nr 2 etter Hiroshima var uansett altså Kyoto, gamle hovudstaden i Japan. Her fekk vi sjansen til å kike på ekte Geisha som vasa runt i gatene med fancy kimonoar og vanskelege sko, vi var på tempelsafari og kosa oss mase i den vakre byen. Vi budde på eit tradisjonelt japansk hotell der vi sov på golvet, og det var eit sånt herleg bad der også. Det er (diverre) ikkje dokumentert i bilete, sidan kle var forbudt i dei offentlege bassenga. Merkeleg oppleving å hoppe splitter naken uti eit basseng og site der å koke saman med ørten andre japanske damer i alle storleikar og fasongar, men vi blei etterkvart varme i trøya, og det å vere naken blei etterkvart ganske befriande! Her kjem då nokre bilete frå alt det andre vi gjorde i Kyoto.. ^^

HIROSHIMA /sterkt

Eg lengtar så fælt tilbake til Japan! For nokre dagar sidan gjekk den japanske animasjonsfilmen Grave of the fireflies på TV, som handlar om bombinga av Hiroshima, så plutseleg skein sola her i Volda, og då var det gjort. Sukiyaki-song gjalla i øyrene mine, og atter ein gong sette eg meg ned og kika på alle bileta frå turen, og eg byrja å granske hovudet og internettet etter måtar å kome meg tilbake til verdas mest fascinerande land på.

Når eg bladar bakover i bloggen (eller trykker på den fine tag-knappen "Japan" i menyen her) så innser eg at Japanturen er altfor dårleg dokumentert her på bloggen. Det er ikkje så rart sidan internett var mangelvare då vi var der, men eg har i alle fall samla opp nokre bilete her om du er interessert i å sjå. Nokre er mine og nokre har eg henta frå reisekompanjongane mine sin facebook.

Første stopp då eg var i Japan i oktober var Hiroshima. Vi tok tog frå Tokyo, og blei utruleg godt mottekne av "Lappy Club" som er ein slags organisasjon som tok oss i mot. Vi var på Hiroshima Memorial Museum (Les innlegget Hiroshima - på godt og vondt), på tur til Miyajima-tempelet, offentleg naken-badeanstalt og heile opphaldet i Hiroshima var heilt fantastisk, spennande, fascinerande, sterkt og lærerikt. Vi hadde også workshop der vi lærte litt origami, hadde te-seremoni og prøvde kimonoar. Det heile blei avslutta med ein festmiddag med tempura, sake, sushi og alt som høyrer til. Åhh for ein fin tur..

Her er eit lite utval av bilete frå vakre Hiroshima og Miyajima Island..

Sukiyaki Song

Endeleg fann eg den! I Hiroshima var det ei jente som song denne til oss, og eg syns den var utruleg nydeleg. I ettertid har vi irritert oss over at vi ikkje hugsa kva den heitte, men etter litt youtube-research fann eg ut at den heitte Sukiyaki Song (I look up as I walk) . Det er ein trist song som handlar om å miste nokon. Set deg tilbake og nyt denne fine akustiske coverversjonen av Sukiyaki Song.



..Eller sjekk ut originalen av Kyo Sakamoto - litt annleis men også svært koseleg!



Og her har vi ei japansk dame som syng endå ein annan versjon på engelsk. Og ho dansar. :P

Harajuku girls

Ahh, Japansk gatemote! Kawaii! Noko av det mest fascinerande som finst! Eg og Lina kledde oss ut som Harajuku girls til H-festen på Rokken, og saman med Hulken, eit par hippiar, Hello Kitty og ein hest var vi to av ganske få som faktisk hadde kledd oss denne kvelden. Å kle seg ut er noko av det kjekkaste eg veit, og kjolen eg hadde på meg er faktisk kjøpt i sjølvaste Harajuku i Tokyo, tenk! Hatten og Hello Kitty-munnbindet er forsåvidt også kjøpt i Japan då eg var der i haust.

Skal sumarfuglen få ein ven eller to?

"Min venstre ankel har herved mista alle sine sjansar til å vinne nokon som helst slags skjønnheitskonkurranse."

Her sit eg då, i den nye, fine leilegheita mi i Volda, nært skulen, jobben, butikken og sjukehuset (noko som har vist seg å vere svært nyttig i det siste – les vidare). Eg er ferdig innflytta, Tven har fått kanalar (eg har til og med ein fjernkontroll som tenker sjølv, det er svært), mobilt breiband er i boks og plomma kunne ikkje ha passa betre i egget.

Det første poenget i dette innlegget omhandlar ei lita sjukdomshistorie. Den nevnte plomma hadde tenkt å starte livet sitt som volding med å bli sprek sjønnar du, og tok til å vere med nokre venninner på volleyball for å sjå om dette gjorde susen. I staden for å bli sprek, så endte trening nummer to med to skadde leddband i ankelen, ein lang hinketur mot ytterdøra på idrettsbygget etter den fatale snublen, to-tre røntgenbilete på sjukehuset for å få bekrefta skaden som smerta allereie hadde funne ut at var der, støttebandasje, krykker og ein litt utfordrande kvardag der trapper, is og snø utgjer store hinder for framkomsten.


Min venstre ankel har herved mista alle sine sjansar til å vinne nokon som helst slags skjønnheitskonkurranse, trass den vakre permanente dekorasjonen som prydar ein av dei kroppsdelane eg til no har vore mest nøgd med, tjukk og blå som den har blitt.

Som semi-handikappa (eg har aldri brote/strekt noko eller gått på krykke før, så eg syns frykteleg synd på meg sjølv må du vete) har eg litt meir sitte stille-tid enn vanleg, og har teke til med å underhalde meg sjølv med litt andre ting enn eg gjer til vanleg. Eg har måla eit bilete.


Dette er Totoro frå filmen ”Min nabo Totoro” av Hayao Miyazaki (Studio Ghibli), med litt Takashi Murakami-inspirerte gliseblomstrar i bakgrunnen og den mellomste Totoro-en (Totoro'en? Totoroen?) på hovudet. Under måleriet ser du tromma eg kjøpte i Australia, til venstre litt av longboardet mitt som forhåpentlegvis blir meir brukt no til våren enn det gjorde i fjor sommar då eg kjøpte det.

Eg har også teke til med å rable ned nokre skisser som kanskje kan utgjere nye følgesvenner for sumarfuglen som bur på ryggen min. Her er noko av det eg har tenkt.


To ringar på skulderblada i eit krusedull-design som matchar sumarfuglen. ein G-nøkkel i den eine – fordi eg elskar musikk og kunne gjerne tenke meg å alltid ha eit uttrykk for min lidenskap til det, og ein litt aboriginsk kunst-inspirert gekko i den andre.


Meiningar?

Red. anm: Mora mi har tenkt å skyte meg dersom eg gjennomfører denne planen, så det har sett ein liten dempar på gleda med å leike med tatoveringstankar. Med dette i bakhovudet utset eg utføringa inntil vidare. Inntil eg kanskje er langt utanfor skyterekkevidde og har gifta meg med ein sjukt rik tatoveringsentusiast av ein perfek fantasimann. Det kan bli lenge til, men kven veit?