Sumarferie /bryllup og festival

Det ser ut til at eg har tatt sumarferie frå blogginga den siste månaden. Sidan ferien per definisjon no er over, set eg i gang med å pøse ut usensitiv informasjon om livet mitt igjen, til glede for mine faste fjorten følgjarar, og etter statistikken å dømme, nokre få til! For at det ikkje skal bli diskusjon (haha), så må eg understreke at eg har levd eit aktivt ikkje-digitalt liv og dermed ikkje har hatt/teke meg tid til å blogge. Det er ikkje tilfellet at eg ikkje har gjort på noko som er verdt å blogge om. Så er det på det reine. Dersom nokon lurte liksom. Her kjem bildebevis!

I mitt ikkje-digitale liv i sommar har eg vore på tur til Bø og Sortland i Vesterålen der eit bryllaup fann stad. Ingrid, søskenbarnet til mor mi (og sjølvutnemnt supersøskenbarn til meg sånn eigentleg, sidan slektskapen vår ikkje har namn måtte vi finne på eit), og Nils, hadde eit fantastisk fint, gjennomført og artig bryllup med 160 gjestar. Her er brudeparet midt i eit saftig kyss:


Her ser du meg og søstra mi, og ein liten bror i bakgrunnen.


Timmy sette stor pris på anledninga til å boltre seg i den nordnorske naturen. Eg stiller opp på biletet for å vise at eg óg kan "sette pris på turar i skog og mark".
Tok også turen til Sommerfesten på Giske der eg og Grete stilte som frivillige i informasjonsteltet. Vi sette også opp vårt eige telt, som dokumentert nedanfor:

Når vi var ferdige på jobb og ferdige å sette opp telt, kasta vi i oss morobrus og morogelé og fekk med oss mellom anna Damien Rice, Casiokids, Karpe Diem, Susanna and the Magical Orchestra, og Tom McRae, som dokumentert her:


Og ellers har eg jobba for å tene til studentlivets opphald, noko eg ikkje har dokumentert i bilete, men derimot i pengar. For mykje pengar, faktisk. For lånekassa har ein policy som seier at dersom du jobbar hardt i sommarferien og ved sidan av studiet, så skal du bli straffa i form av at ein del av stipendet blir omgjort til lån. Så heilt til slutt vil eg gi ein beskjed til kjekk, norsk og arbeidsam ungdom: Ligg heller på latsida, og ten under 136 061 kr. Det lønner seg! (...)

ROSKILDE FESTIVAL 2010 /film

Å beskrive festivalopplevinga på Roskilde 2010 med ord er vanskeleg. Det er i grunnen utruleg dumt, sidan å vere litt flink med ord liksom er eit karaktertrekk med meg, så ein kan rett og slett konkludere med at personlegdomen min er sett på prøve etter å ha vore på den største festivalen i Nord-Europa. Det er massivt. Eg skal likevel prøve å forklare alle dykk 14 faste lesarar alt det fantastiske eg har opplevd, men i mangel på ord kasta eg ihop ein video også, som kjem lengre nede i dette innlegget. Eg har forresten super-videomakar-eigenskapar, og det lyser nok gjennom som ein lyssabel i mørket i denne filmen. Eg hadde glidd rett inn som regissør i Hollywood. Enda eit flott personlegdomstrekk med meg. (kremt).
Dagane etter eg kom heim frå Roskilde kjentes det ut som det sat ei jublande folkemengde inni hovudet mitt og blåste såpebobler, og boblene kom berre halvvegs ut øyrene før dei stoppa.

Eg sat i 6 timar i kø for å sjå MUSE live på nært hald. Det var faktisk meir glamorøst enn det høres ut som, for vi sat på graset i sola og drakk øl, og fekk med oss PATTI SMITH AND BAND og KASHMIR i same slengen. Så fekk vi springe inn i mosh-piten og mine gudar, våte draumar og musikkinspirasjonar i MUSE spelte berre til meg (og 70 000 andre som forsåvidt stod bak meg). Det var ei religiøs oppleving. Det var forsåvidt også PRINCE og kordamene hans som gav meg gåsehud og tårer i augene. Eg fekk oppleve legendene ALICE IN CHAINS med ei øl i handa i solnedgangen. Eg har headbanga til KILLSWITCH ENGAGE - mine emofjortiss-heltar som faktisk er sjukt flinke live. PARAMORE imponerte, den dama er heilt rå! Ein av dei kulaste konsertane var GORILLAZ, og her er ei lita avsløring: Dei er faktisk ikkje teikneseriefigurar! Det overraska meg. Eit høgdepunkt var THE PRODIGY - her gjer ordmangelen seg gjeldande - Alle har eit forhold til Prodigy, så kanskje de klarer å forstå kva eg prøvar å seie. SJUKT. Heilt sjukt. Stemninga var berre heilt ubeskriveleg. "All you mafakkas get down on the floor" sa han, og 70 000 galne menneske sette seg på huk, heile bakken senka seg ein meter, og så spratt alle opp samtidig og ropte "SMACK MY BITCH UP".

Når sola skein sette vi oss på graset for å ete lunsj og nyte JACK JOHNSON, og middagen hadde FLORENCE + THE MACHINE til bakgrunnsmusikk. Eg hadde aldri høyrt KASABIAN før, men no skal eg høyre meir på det. Det bør du også. Til alle dykk blodfans som eg veit fins der ute, er de misunnelege når eg seier eg har sett MOTÖRHEAD og MESHUGGAH live, og dykk har ikkje? Verdt å nemne er BIFFY CLYRO og CASIOKIDS som fekk folk til å rett å slett byrje å danse der dei stod i samtaleringar rundt om kring - fascinerande syn. Stjerne-ensemblet THEM CROOKED VULTURES var utruleg kult. Besetninga beståande av Dave Grohl, Joshua Homme og John Paul seier sitt. THE TEMPER TRAP er forresten utruleg fin musikk.

Det var nokre FÅ av alle dei tusen høgdepunkta, dei eg klarte å plukke frå toppen av hjerna for augneblinken. Heile opphaldet på Roskilde var heilt fantastisk gøy, alle var blide, koselege og glade i kvarandre, og levde godt opp til Roskilde sitt motto "Take care of each other". Eg sit at med litt øyresus, rennande nase og øydelagt rygg, men eg har berre ein ting å konkludere med.. EG SKAL PÅ ROSKILDE FESTIVAL 2011!

Nyt filmen. Get the Orange feeling. (Så passar det seg vel å beklage den dårlege kvaliteten.)

X2 /svosj

Denne helga blei X2-festivalen arrangert, noko vi single jentestudentar i Volda veit å sette pris på. Det er denne gongen i året vi spissar ørene og flaprar litt ekstra med augevippane når vi hører lyden *svosj svosj* av skibukser i det fjerne, for vi veit at i dei skibuksene befinn det seg gjerne ein heit, sprek ikkjevoldastudent som er her fordi han er flink til noko.. noko sprekt.

Mellom anna blei det arrangert ein Longboard-konkurranse. Det sa *svosj* allright. Personleg er eg svært god på bortoverbakke, mens desse gutta er tydelegvis ikkje redde for å døy.

True blood /sørstatsdialekt

Som serieavhengig og vampyr-entusiast gjennom mange år kjem det nok som eit sjokk for nokon at eg ikkje har sett True Blood før no. Vel, no har eg sett det, og eg elskar det. Det er basert på bøker, og eg hadde jo eigentleg tenkt å lese bøkene først, men så blei det berre altfor dumt å ikkje ha sett det så eg gjorde det. Eg må seie at eg aldri har likt den sørstats-dialekta før - men True Blood har hjulpe meg å sette pris på den. faktisk så har eg komt til den konklusjonen at den faktisk er dritkul. Eg smilar kvar gong Bill seier "Sookieh". Sookieh. Hihi.


Og det tok ikkje mange dagane før eg raste gjennom både sesong 1 og 2 - og no må eg vente på sesong 3! OMG! Drit! Eg hatar å vente! Eric. Mm.


Kvifor kan ikkje verda vere litt meir sånn? Littegrann meir overnaturlig, lidenskapleg og heftig? Her er introen. Digg it. Sjå True Blood.

Grr.

Byggmeister Susie

OH YES, du las rett, i dag har eg vore byggmeister. Eg har løfta, grubla, snudd, skrudd, tatt frå kvarandre, skrudd oppatt, sukka og jubla - og fått opp fire fine kjøkkenstolar! HEILT ÅLEINE! Mja du kan sei at eg er litt småstolt. (haha).

Masse lause delar og ei blondine. bra utgangspunkt? Håhå - joda.

Bruksrettleiinga har aldri vore min beste ven.


Men sjå der! ein FERDIG STOL!


Og der! FIRE FERDIGE STOLAR!


Då er det bere å kome på besøk uten å frykte at du må sitte på ei pute på golvet fordi sofaen er full. Du skal få lov til det dersom du vil sjølvsagt, men no har du i alle fall fleire alternativ. TAKKA VERE MEG. vær så god. :) :D

Solbrent i snøstormen

Bobla er sprukken. Tilværelsen med mange varmegrader, myggstikk, bading, eventyr og drinkar på stranda er over, brunfargen er bleikna og eg er atter ein gong på plass i mørke, kalde Ørsta. Kvardagen kjem krypande mot meg i same stil som hufsa kom smygande på mummitrollet i ei av dei skumlaste mummi-episodene eg har sett i heile mitt liv, og austral-asia-eventyret er berre eit minne – eit fantastisk, varmt minne som eg desperat prøvar å halde ferskt i vinterkulda.

Eg kjenner meg i ein veldig sær, apatisk tilstand, ettersom jula har rast forbi samstundes som eg har prøvd å bearbeide alle inntrykka eg sitt att med etter fire månader fullstappa med opplevingar. Eg har aldri i mitt liv blitt så godt motteken heime som då Timmy kom springande mot meg i lykkerus – og smitta meg med lykkerusen i det vi sa hei og rulla på golvet ilag i rein og skjær gjensynsglede. Ingen har nokon gong vore så glad for å sjå meg før, og eg trur eg aldri har vore meir forelska enn eg er i denne herlege hårballen av ein rampete tibetansk spaniel.

Årets årsskifte, Slutten på 2009 og byrjinga av 2010 har meir enn nokon gong definert eit nytt kapittel i livet mitt, ettersom eg føler eg ser på alt rundt meg med nye auge – sjølv om ingenting rundt meg har forandra seg noko nevneverdig av den grunn. Eg veit det høres ut som eg har vore i eksil i Tibet i hundre og femti år, men dette har faktisk vore den lengste samanhengande perioda i livet mitt eg har vore vekke heimafrå. Heile fire månader. Og steik kor godt det har gjort meg. Ikkje berre har det gjort huda mi godt å vere i sol og saltvatn store delar av dagane (håret mitt har det ikkje like godt), men eg føler på ein måte at eg har fått hovudet skrudd litt på plass. Eg har vore der og gjort det, og eg vil gjere det igjen. Eg vil møte folk, sjå ting, lære, oppdage og oppleve endå meir. Eg veit ikkje kva veg eg skal gå eller kvar eg vil ende opp til slutt, men det gjer ingenting. Eg veit at eg vil og kan og at eg skal – og det er nok for meg.

No står eit nytt kapittel for tur, og sjølv om det står mykje mas og kjas, skulearbeid, jobb, stress og andre kvardagslege kjedsomheiter for tur, så veit eg at det blir mykje kjekt også, og at alt eg gjer og alt som skjer fører meg vidare mot nye eventyr og skapar gode minner og nyttige erfaringar til framtida. Det er ein kunst å gjere det kjedsomme om til kjekt også, og den kunsten skal eg gjere alt i mi makt for å beherske. Har du nokon gong berre vakna opp ein morgon og fått eit lite adrenalinkick over at tilværelsen rett og slett er god? Det gjorde eg ein av dei første dagane i Australia, og den kjenslen har eg teke vare på og den skal eg prøve å hugse kvar morgon når eg vaknar.

Distré, rastlaus, naiv og ambisiøs – og gjer det beste ut av det.

One day in Summer bay

Susanne: Excuse me, I'm from Norway, and..
Alf Stewart: Well, you can't help for that, can you, Love?
Susanne: Ehehehhh, well, eh uh, I'm a big fan! Can I get a picture?
Alf Stewart: Of course you can!

... Susanne = STOLT

Backpacker-paradiset Byron Bay

Denne helga tok vi oss ein jentetur til Byron Bay. Vi budde på "Backpacker's inn", eit hostell skreddarsydd for ungdommar som bur i ein ryggsekk og likar den gode blandinga av avslapping og full fres. Eit par-tredve steg unna låg stranda, som vi berre delte med eitpar surfarar og nokre solsleikarar. Vi slapp med andre ord å klatre over hærskarar med turistar for å komme oss frå strand til vatn, noko vi nordmenn med sydenerfaringar sett uendeleg stor pris på.

Det var jentekveld på uteplassen Cheeky Monkeys!

På Yber.no kan du lese historia om den daude piggefisken vi møtte på.

Iselin klarte ikkje å ete opp pizzaen sin, så ho fekk ein doggybag forma som ein svane.

Kvinner med hagle i Ørsta

på Yber.no kan ein lese om farlige jenter med hagle og duemassakre i Ørsta. Dette er eit resultat av at vi tok oss ein tur på skytebana i Hovdebygda for å skyte frå oss litt eksamensfrustrasjon, og lære å handtere store, skumle hagler. Det var gøøy, spesielt fordi vi faktisk klarte å treffe.
Pang pang!

Ingen duer blei altså skada under denne hendinga. (bortsett frå leirduer)

Martine eigde.
Skyteglade chix

Gro in action

Faarlige mej!

Alt er bra, eller?

Dei siste tre dagane har eg produsert om lag 5205 ord om intern kommunikasjon, og av den grunn er det forventa av meg å synke ned i sofaen og prise meg lukkeleg over at det per definisjon er sommarferie. Kvifor gjer eg då ikkje det?

Eg har ordna meg med belønning og alt mogleg. Eg har bestilt alle bøkene i Twilight-serien, og eg har spart om lag halve boka av Luftslottet som sprengtes som skal nytast no når pensumbøkene skal få samle støv over sommaren. Eg har bestilt meg frisørtime, og har gått til innkjøp av to fine sommarkjolar som eg skal danse rundt i no når sola er spådd å skulle dukke opp. Eg har kjøpt ostepop. Eg skal tilbringe ei veke på Landsmønstringa i Trondheim snart, og UKM-administrasjonen har sjølvsagt bestilt fint vær og godt humør i den anledning. Vi har fått eit nytt medlem i familia, ein Tibetansk spaniel ved namn Timmy. Verdens nydelegaste lille sjarmtroll btw.

Eg veit kvifor eg enno ikkje veltar meg i lykkerus-overdose trass alle desse positive innslaga i livet. Twilight-bøkene mine har ikkje komt enno. Eg har ikkje levert eksamenen, det skal eg gjere først i morgon. Eg veit ikkje kva slags frisyre eg vil ha. Eg treng nokre turar på treningsstudio og solarium før sommarkjoledansen kan dansast med god samvittigheit. Ukm er så leeeenge til. Timmy kjem på laurdag, og då skal eg jobbe. Og eg har rett og slett ikkje lyst på ostepop.

Anyhoo..

Her ein dag såg eg eit program på TV om ei dame, eller ein mann som gjekk på damehormonar for å bli dame, og så grein han/ho, og sa: av og til syg det å vere dame. Ja, hormonar er ei bitch. Tårekanalane til damer er linka opp til alt for mange kroppsfunksjonar spør du meg. Det er ikkje kjekt å ein dag vakne opp, tru at livet er allright og plutseleg stå der med ein kniv djupt begravd i ryggen, bruke fleire månader på å lege såret, og med jamne mellomrom oppleve at kniven blir vridd om slik at såret liksom aldri heilt sluttar å blø. Og i tillegg gremmast over at ein over såå lang tid fortsatt tillet seg sjølv å kjenne etter at kniven fortsatt er der, og ikkje heilt ha nervane til å ta den ut. Det å drage ut ein kniv i ryggen er vanskeleg å gjere utan hjelp.

Akk.

Som Dorothy Parker sa:

"And if my heart be scarred and burned,
The safer, I, for all I learned."


Nokon som kjenner seg truffen? Bra. Ein rotar ikkje rundt i ryggen min med kniv utan å ha litt dårleg samvit for det. Fu.

No opnar eg ostepop-pakken.

Wake up, Patsy!

Søndag ettermiddag, slutten på ei veke, og første innlegget på fem veker er endeleg i produksjon. Etter siste oppdatering har eg pløya gjennom Stieg Larssons Menn som hater kvinner, eg har lest Twilight av Stephenie Meyer, og trass i at fokuset mitt bør vere ned i mursteinar ved navn Norsk Mediehistorie og Makt og Media, har eg byrja på andre boka i Milennium-serien: Jenta som lekte med ilden. Luringen meg. Eg tillet ikkje meg sjølv å lese meir enn eitt eller to kapittel kvar kveld då, så lenge eg har brukt litt meir tid på på lese pensum enn å lese det som gir meg sjelefred.

Og ja, eg innrømmer, eg går inn i rekka av jenter som er absolutt forelska i Edward Cullen. Er i tillegg litt betatt av Mikael Blomkvist, og etter å ha fullført andre sesong av Prison Break, meir betatt enn nokon sinne av Michael Scofield. There you have it. Nysingel og vårkåt rømmer eg inn i mine tre fantasiverder, Prison Break, Milennium og Twilight sidan mairegnet aldri ser ut til å ta slutt, og eksamenstida nærmar seg som eit åttebeint hårete monster i full spurt for å sluke sjela mi og drite den ut igjen etterpå.

Sidan førre oppdatering har besøkt Ingebøgen min på Nordhordaland Folkehøgskule. Eg har vore i Oslo på bedriftsbesøk saman med mi vakre klasse. Eg har tilbrakt kvalitetstid med Lars-Erik, kjøpt inn litt kjøkkenreiskapar til han som takk for at eg fekk låne golvet has i ei veke, og forhåpentlegvis har han laga seg noko anna til middag enn kylling og brokkoli etter at eg stakk heim.

Har også sett Fantomas for første gong, og eg lo. Eg har bestemt meg for å lære meg russisk. Dette gjorde eg forresten nettopp, sidan eg såg Siri-Lill Mannes på TV, og nokon fortalte meg ein gong at ho kan flytande russisk. Ho er, kan man seie, eit slags forbilete. Det er også Lisbeth Salander. Kva skulle eg vel ikkje gitt for å ha fotografisk hukommelse i desse eksamenslesningstider?

Nokon spurte meg på Rokken i går om det sprutar snørr ut av piercingen min i nasa mi når eg snyter meg. Eg svarte nei, og han verka litt overraska. Kvifor er det overraskande? Det er ikkje eit drill-hål eg har i høgre nasebor, dessutan er det tetta att med ein metallring. Djeez.

For the record er eg imot at Monsen fekk Fritt ord-prisen. Det er det samme som om at eg skulle sitte her å blogge om at Spaghetti-monsteret er den einaste rette religionen og at alle andre må dø, og fått Nobels fredspris for det.