Moder jord spyr og eg har ei melding til komande generasjonar

Fram til torsdag femtande april var største bekymringa i kvardagen min at eg ikkje måtte forsove meg til flyet til Oslo som skulle gå klokka 11 fredag morgon. For etter å ha venta i nokre timar på Gardermoen, skulle eit Norwegian-fly ta meg vidare til Amsterdam, og etter å ha sykla rundt i tulipanbyen i nokre dagar, skulle eg til Brüssel for ei veke med litt fagleg påfyll saman med ein GOD jentejeng før vi avslutta eventyret i vakre Paris i fire dagar.

Dessverre valgte jordas indre å spy akkurat då.

Så her sit eg med ein halvpakka koffert, ”askefast” som dei kallar det i media. Eg har ikkje hjarte til å pakke den ut enno, men ser ikkje vitsen i å pakke den ferdig heller, så den kjem til å ligge der litt sånn halvferdig og håne meg i ei lita stund til.

Er det karma?

Ein skulle tru at moder jord straffar meg for at eg forpesta miljøet med mine utallige flyturar i fjor. ”Håneidu, du skal ikkje forpeste meg meir, no tek eg saka i eigne hender” er det ho fortel meg. Heilt sikkert.

I familieselskap heromdagen (desse familieselskapa vi alltid har veitdu, det står om det i tidlegare innlegg) så kom vi fram til at ein blogg aldri døyr. Eg kjem ikkje til å stå opp frå dei døde om åtti år og slette bloggen min, og eg gir ikkje vekk passordet mitt slik at eventuelle andre skal slette den for meg. Den får vere den eine tingen som gjer meg udødeleg om ingenting anna gjer det. Men eg skal nok prøve å kome på noko anna lurt som gjer meg udødeleg også, vent og sjå.

Så uansett, dette er ei helsing til tipptipptippoldeborna mine som måtte velje å drive slektsgransking i framtida: Eg håper de slepp å bruke like mange stygge ord i same setning som ordet vulkan som eg har gjort siste dagane. Eg tenkjer det at vi har klart å øydeleggje miljøet for dykk lenge før moder jord klarer å finish the job. Håpar ikkje det da, men det spøkar for det slik det ser ut no.

Prøv gjerne å få kontakt med meg dersom de nokongong klarer å finne opp ein teleportør! OK? Det vil eg gjerne vite om, uansett kor eg befinn meg – reinkarnert, i himmelen, helvete, fastkjørt i grøfta før skjærsilden eller som ei rosa sky over vallahornet. Leit fram eit ouijibrett og ta kontakt.

(Og så håper eg at de forstår det eg skriv, at eg og etterkomarane mine har meistra å vidareføre nynorsken til dykk. )
I framtida så treng de vel ikkje å sminke dykk, dei har vel funne opp ei programvare som gjer at de kan photoshoppe tryna dykkar før de skal utfor døra, men her kan de i alle fall sjå eit lite utvalg av den sminka eg hadde leita fram for å pakke ned til turen det ikkje blei noko av. Så har vi eit illustrasjonsbilete til dette innlegget, om enn dumt. *smiley*