Susie in the sky with diamonds

Japanconvention i Oslo/bilete

2011-10-03T15:04:00.000-07:00

..Tilfeldigvis var det Japan/animé/nerdeconvention/-samling akkurat når eg befann meg i hovudstaden. Eg var (diverre) ikkje der sjølv, men knipsa nokre bilete av alle dei japaninspirerte kostymene som vandra rundt i Oslo.

Utruleg artig.

Kvifor visste eg ikkje om dette? Eg hadde seriøst - i alle fall i eit sekund eller to - vurdert å melde meg på.

Ah. Oslo, altså.

Fleire bilete kan du sjå i Flickr-feeden øverst til høgre ->

Draumen om Marienlyst

2011-10-03T14:54:00.000-07:00

På NRK Nynorsk Mediesenter-bloggen min kan du lese om utflukta frå Førde til Oslo. Der blei vi vist rundt på Marienlyst av sjølvaste, kjæraste hallodama Ragnhild Sæltun Fjørtoft. Og ja, eg fekk stå saman med ho i hallodameskjermen.

Ho viste oss rundt på Marienlyst, og vi besøkte fleire redaksjonar.

Les meir her

Eg har ikkje forsvunne, eg er i Førde

2011-09-22T13:46:00.000-07:00

Eg har ikkje forsvunne frå jorda si overflate, eg har berre flytta til Sogn og Fjordane.

Eg har heller ikkje slutta å blogge, sjølv om det kan sjå slik ut. Eg har berre bytta plattform for høvet.

Nye utfordringar i NRK

Medpraktikantane mine er flotte folk. Frå venstre: Sondre Dalaker, Maria Pile Svåsand,

meg, Agnese Bremere og Lars Erik Andreassen

Høvet er nemleg slik at eg er nynorskpraktikant. Det betyr at eg er ein av fem heldige som får ei journalistikkutdanning i løpet av seks månader, i regi av NRK.

Vi held til på loftet i NRK-huset i Førde, og her går dagane i forelesningar, kurs, øvingar og reportasjeproduksjon med tett oppfølging.

Til no har vi hatt kurs og øvingar med logoped, fotograf, erfarne journalistar og kyndige språkfolk, samtidig som vi har blitt kasta ut i det praktiske arbeidet med å finne gode saker og intervjuobjekt og å arbeide teknisk med å snekre i hop reportasjar.

Eg kosar meg

Eg lærer noko nytt kvar einaste dag, og kjenner meg meir og meir sikker på meg sjølv kvar dag. Det er ei god kjensle, og ei god forsikring for framtida.

Samtidig er det tungt. Alt går veldig raskt, og det blir forventa mykje av oss. Men det er slett ikkje negativt.

Følg meg!

Denne bloggen er som du ser litt nedprioritert no når eg brukar all min energi på å bli kursa, og å produsere nettsaker, radioreportasjar og tv-reportasjar for NRK Sogn og Fjordane.

Du kan likevel følge med på livet mitt som nynorskpraktikant, for eg bloggar nemleg på http://nynorskmediesenter.no.

Der finn du også lenker til reportasjar som har komt gjennom nålauget og blitt sendt på NRK Sogn og Fjordane.

UKM-festivalen

2011-06-25T06:21:00.000-07:00

Ifølge fleire riksdekkande media er Trondheim kun herja av Selbufestival og eit sykkelritt i helga, men vi i UKM Nettredaksjonen veit betre.

I år er eg redaktør for nettredaksjonen under UKM-festivalen.

UKM-festivalen er ein festival der 500 ungdommar i alderen 13-20 år briljerer med talenta sine som dei har komt vidare med frå lokal- og fylkesmønstringar. Her fins alt frå sirkusshow og musikk i absolutt alle sjangrar, til dans, koppestabling (!), humorinnslag og parodiar, kunst, dikt, joik og mykje, mykje meir.

Dyktige og kreative folk - eg elskar det!

(Eg elska det sjølvsagt spesielt klokka 13:37)

Alle er vanvittig flinke, og UKM sluttar aldri å overraske. Og for ikkje å nevne alle talenta i nettredaksjonen. Eg er så heldig å få vere redaktør for ein stor gjeng med flinke folk i alderen 14 - 29 (!) som arbeider hardt og leverer spennande og gode artiklar, kule og kreative bilete og videoreportasjar.

Vi i nettredaksjonen har æra av å dekke UKM-festivalen på nettstaden festivalen.ukm.no. På denne nettstaden finn du livestream frå alle framsyningane, du finn artiklar, intervju og bilete som er omstendeleg lenka opp mot dei innslaga som er omtalt slik at du skal ikkje leite lenge for å finne ut alt du vil vite.

Følg med live!

Eg oppfordrar alle til å ta ein tur innom l ivestream frå UKM-scenene, og for siste nytt frå festivalen, følg @ukmnorge på twitter!

Foto: Thyra Eljarbø (14) UKM nettredaksjonen

Bachelorgrad: Check

2011-06-17T03:29:00.001-07:00

Mine to månader som praktikant i FN-sambandet er over. Eg har publisert artiklar, reist på pressekonferansar, foredrag, debattar og filmframsyningar. Eg har delteke på møter og vore med på sosiale medier-turnus. Eg har drive pressearbeid. Omtrent alle lokalaviser i heile landet har høyrt denne i løpet av mars og april: "Hei, Susanne frå FN-sambandet her. Eg har eit tips til dykk.." og mange har bitt på.

Eg føler eg har fått brukt skriveinteressa mi til ei "god sak", FN-sambandet arbeider med viktige og interessante tema, og oppdraget med å informere Noregs befolking om FN og internasjonale spørsmål er verkeleg noko som har gitt meirsmak. Å skrive artiklar eg kan stå for, og å fremje tema eg brenn for og meiner er viktige, er eit privilegie som eg håper eg kan få gjere i framtidige jobbar også.

Nokre av artiklane eg har produsert kan du lese her

Som kommunikasjonsstudent prøvde eg å halde fokus på faglitteratur og profesjonsspørsmålet under praksisopphaldet, og valde å skrive bacheloroppgåva mi om strategi og samsvaring mellom verksemd og overordna mål. Eg brukte FN-sambandet som casestudium og samanlikna strategidokument med verksemda i praksis, noko som resulterte i eit svært Brukbart resultat på sensuren. (:

Eit praksisopphald, ei bacheloroppgåve og ein munnleg eksamen seinare, så var Susanne Myklebust Egset ferdig utdanna.

Hei, eg heiter Susanne, og eg har ein bachelorgrad i PR, kommunikasjon og media.

Oslo-inntrykk /fn-praksis

2011-02-21T04:51:00.001-08:00

Laurdag morgon forlot eg Volda for å ta til på to spanande månader med eksternpraksis gjennom PR-studiet. Eg befinn meg no i Oslo, denne forunderlige by som ingen forlet utan å ha fått merker av den. Her skal eg vere i to månader i praksis i FN-sambandet. Eg er så spent, og gler meg utruleg mykje til å ta til på ein spanande kvardag der eg får lære om og jobbe med FN-saker og å prøve ut kommunikasjonsyrket i praksis!

Her er minusgrader og eg er desorientert. Heldigvis har eg ei tjukk jakke og bur to kvartal frå arbeidsplassen. Det skal litt til å rote seg vekk til og frå jobb, og eg trur eg skal klare å behalde fingrar og tær.

Eg bur i ei leilegheit med godt innsyn i Utlenningsdirektoratet sine kontor. Laurdag var det ei dame der som jobba overtid til klokka 18:00. Eg trur ho såg at eg kika på ho. No kikar dei på meg her eg sit i vindauget og bloggar om at eg kikar på dei. Dei trur sikkert at eg er like produktiv som dei er, her eg sit med tekoppen og macen. Ikkje veit dei at eg skriv om dei. Kanskje like greitt.

Eg er spent. Ivrig. Nervøs. Gler meg til praksisstart i morgon. Gler meg til å møte nye folk og å oppleve kvardagen på ein stad der ein jobbar med så mange spanande tema. Gler meg på vegne av resten av klassa mi som også er i praksis.

Saknar mannen min. Gler meg til han kjem på besøk. Då skal eg ha blitt kjent i Oslo, og kanskje eg faktisk kan vise han rundt, og ikkje omvendt.

Pirates /volda

2010-11-21T14:45:00.001-08:00

Melodi: Kaptein Sabeltann

Me segla inn te Volda og så tok me beina fatt

Hadde høyrt eit rykte om ein fest i bakkane i natt
røvarar og øl
hattar, sverd og søl
Me tek det aldri roleg
Me søve når me dør

Hiv o hoi
festing natta long
no skal me kaste hemningar og fylle på med rom
Hiv o hoi
surt og kaldt og bratt
piratane i vinterkle
er ute no i natt

New York /spontant

2010-11-19T07:33:00.000-08:00

Reiste plutseleg på spontantur til New York. With Friends. Det var vanvittig artig. Såg det vi måtte sjå. Drakk Brooklyn Brew. Åt pannekaker til frukost. Var på Apple Store midt på natta. Såg musikal. Helste på Statue of Liberty. Kika på folk. Tok T-bana. Drakk kaffe. Kosa meg.

Facebookfail

2010-08-15T04:56:00.000-07:00

Rolf skreiv noko på noko mi. Kva skal det bety?

Sumarferie /bryllup og festival

2010-08-14T14:25:00.001-07:00

Det ser ut til at eg har tatt sumarferie frå blogginga den siste månaden. Sidan ferien per definisjon no er over, set eg i gang med å pøse ut usensitiv informasjon om livet mitt igjen, til glede for mine faste fjorten følgjarar, og etter statistikken å dømme, nokre få til! For at det ikkje skal bli diskusjon (haha), så må eg understreke at eg har levd eit aktivt ikkje-digitalt liv og dermed ikkje har hatt/teke meg tid til å blogge. Det er ikkje tilfellet at eg ikkje har gjort på noko som er verdt å blogge om. Så er det på det reine. Dersom nokon lurte liksom. Her kjem bildebevis!

I mitt ikkje-digitale liv i sommar har eg vore på tur til Bø og Sortland i Vesterålen der eit bryllaup fann stad. Ingrid, søskenbarnet til mor mi (og sjølvutnemnt supersøskenbarn til meg sånn eigentleg, sidan slektskapen vår ikkje har namn måtte vi finne på eit), og Nils, hadde eit fantastisk fint, gjennomført og artig bryllup med 160 gjestar. Her er brudeparet midt i eit saftig kyss:

Her ser du meg og søstra mi, og ein liten bror i bakgrunnen.

Timmy sette stor pris på anledninga til å boltre seg i den nordnorske naturen. Eg stiller opp på biletet for å vise at eg óg kan "sette pris på turar i skog og mark".
Tok også turen til Sommerfesten på Giske der eg og Grete stilte som frivillige i informasjonsteltet. Vi sette også opp vårt eige telt, som dokumentert nedanfor:

Når vi var ferdige på jobb og ferdige å sette opp telt, kasta vi i oss morobrus og morogelé og fekk med oss mellom anna Damien Rice, Casiokids, Karpe Diem, Susanna and the Magical Orchestra, og Tom McRae, som dokumentert her:

Og ellers har eg jobba for å tene til studentlivets opphald, noko eg ikkje har dokumentert i bilete, men derimot i pengar. For mykje pengar, faktisk. For lånekassa har ein policy som seier at dersom du jobbar hardt i sommarferien og ved sidan av studiet, så skal du bli straffa i form av at ein del av stipendet blir omgjort til lån. Så heilt til slutt vil eg gi ein beskjed til kjekk, norsk og arbeidsam ungdom: Ligg heller på latsida, og ten under 136 061 kr. Det lønner seg! (...)

ROSKILDE FESTIVAL 2010 /film

2010-07-12T12:08:00.000-07:00

Å beskrive festivalopplevinga på Roskilde 2010 med ord er vanskeleg. Det er i grunnen utruleg dumt, sidan å vere litt flink med ord liksom er eit karaktertrekk med meg, så ein kan rett og slett konkludere med at personlegdomen min er sett på prøve etter å ha vore på den største festivalen i Nord-Europa. Det er massivt. Eg skal likevel prøve å forklare alle dykk 14 faste lesarar alt det fantastiske eg har opplevd, men i mangel på ord kasta eg ihop ein video også, som kjem lengre nede i dette innlegget. Eg har forresten super-videomakar-eigenskapar, og det lyser nok gjennom som ein lyssabel i mørket i denne filmen. Eg hadde glidd rett inn som regissør i Hollywood. Enda eit flott personlegdomstrekk med meg. (kremt).
Dagane etter eg kom heim frå Roskilde kjentes det ut som det sat ei jublande folkemengde inni hovudet mitt og blåste såpebobler, og boblene kom berre halvvegs ut øyrene før dei stoppa.

Eg sat i 6 timar i kø for å sjå MUSE live på nært hald. Det var faktisk meir glamorøst enn det høres ut som, for vi sat på graset i sola og drakk øl, og fekk med oss PATTI SMITH AND BAND og KASHMIR i same slengen. Så fekk vi springe inn i mosh-piten og mine gudar, våte draumar og musikkinspirasjonar i MUSE spelte berre til meg (og 70 000 andre som forsåvidt stod bak meg). Det var ei religiøs oppleving. Det var forsåvidt også PRINCE og kordamene hans som gav meg gåsehud og tårer i augene. Eg fekk oppleve legendene ALICE IN CHAINS med ei øl i handa i solnedgangen. Eg har headbanga til KILLSWITCH ENGAGE - mine emofjortiss-heltar som faktisk er sjukt flinke live. PARAMORE imponerte, den dama er heilt rå! Ein av dei kulaste konsertane var GORILLAZ, og her er ei lita avsløring: Dei er faktisk ikkje teikneseriefigurar! Det overraska meg. Eit høgdepunkt var THE PRODIGY - her gjer ordmangelen seg gjeldande - Alle har eit forhold til Prodigy, så kanskje de klarer å forstå kva eg prøvar å seie. SJUKT. Heilt sjukt. Stemninga var berre heilt ubeskriveleg. "All you mafakkas get down on the floor" sa han, og 70 000 galne menneske sette seg på huk, heile bakken senka seg ein meter, og så spratt alle opp samtidig og ropte "SMACK MY BITCH UP".

Når sola skein sette vi oss på graset for å ete lunsj og nyte JACK JOHNSON, og middagen hadde FLORENCE + THE MACHINE til bakgrunnsmusikk. Eg hadde aldri høyrt KASABIAN før, men no skal eg høyre meir på det. Det bør du også. Til alle dykk blodfans som eg veit fins der ute, er de misunnelege når eg seier eg har sett MOTÖRHEAD og MESHUGGAH live, og dykk har ikkje? Verdt å nemne er BIFFY CLYRO og CASIOKIDS som fekk folk til å rett å slett byrje å danse der dei stod i samtaleringar rundt om kring - fascinerande syn. Stjerne-ensemblet THEM CROOKED VULTURES var utruleg kult. Besetninga beståande av Dave Grohl, Joshua Homme og John Paul seier sitt. THE TEMPER TRAP er forresten utruleg fin musikk.

Det var nokre FÅ av alle dei tusen høgdepunkta, dei eg klarte å plukke frå toppen av hjerna for augneblinken. Heile opphaldet på Roskilde var heilt fantastisk gøy, alle var blide, koselege og glade i kvarandre, og levde godt opp til Roskilde sitt motto "Take care of each other". Eg sit at med litt øyresus, rennande nase og øydelagt rygg, men eg har berre ein ting å konkludere med.. EG SKAL PÅ ROSKILDE FESTIVAL 2011!

Nyt filmen. Get the Orange feeling. (Så passar det seg vel å beklage den dårlege kvaliteten.)

Det svakaste punktet i Nord-Korea

2010-06-23T07:49:00.001-07:00

Her er eit tips. Veit du ingenting om Nord-Korea? Vel, du er ikkje åleine om det. Verda veit generelt svært lite om det landet. Kvifor? Sjå denne dokumentaren - The Red Chapel - og finn det ut. Anbefalast.

Kawaii: Søtt eller ekkelt?

2010-06-13T01:09:00.000-07:00

Kawaii-kulturen i Japan har ingen grenser. Alt skal vere pittelite, søtt og rosa. Dette heng nært saman med den velkjende, fascinerande og svært etablerte tegneseriekulturen der. Det skal vere sukkersøtt og barnsleg, men Kawaii har ein svært seksuell undertone.

For å vere Kawaii skal jenter helst sjå ut som dei er 8 år gamle, noko som ikkje nødvendigvis er noko vanskeleg oppgåve for japanske jenter, det må seiast at det kan vere vanskeleg å sjå forskjell på ein 13-åring og ein 30-åring til tider. Det er berre å ha på seg skuleuniform med søte knestrømper, musefletter og rosa neglelakk, det. Japanske småjenter er utsette for ei svært omfattande seksualisering. Ein ting som sjokkerte meg ein gong då eg rota gjennom ei dvd-hylle i ein butikk i Tokyo, var resultatet av at Kawaii-kulturen som gjennomsyrer det japanske samfunnet også er svært innprenta i pornobransjen. Dette er jo sjølvsagt logisk, men det kan ha grusomme konsekvensar for dei jentene som faktisk ER svært unge, og ikkje berre prøvar å sjå sånn ut.

Eg oppsøkte ikkje pornobransjen, lat det vere sagt, men det var vanskeleg å unngå: pornofilmar på pornofilmar på veggane - ikkje eingong på øverste hylle - og jentene på framsida av covera såg ikkje ut til å vere eldre enn 8-10 år gamle. Eg blei kvalm. Barneporno kan då ikkje vere lovleg i Japan, vel? Det er i allefall ikkje ein særleg diskrét subkultur. Det er visstnok meir enn nok allment akseptert for voksne, eldre og gamle menn å tenne på småjenter - det har nok samanheng med at asiatiske kvinner rett og slett ser svært unge ut, men kva med dei som faktisk ER så unge?

Kawaii er søtt, eg elskar at Hello Kitty er maskoten til heile Japan, at alt frå trafikketater til politistasjonane i japan har eigne, søte logofigurar, men det grensar til kvalmt når ein kikar djupare innpå Kawaii-kulturen og oppdagar at ein aldri kan vite om det er ein utruleg søt 20-åring eller ein mishandla 8-åring som er å finne på snuskete DVD-cover.

Lat oss ta ein liten titt på ein Japansk popvideo. Ganske uskuldeg. Kor gamle trur du desse jentene er? I følgje ein kommentar på sida er videoen mest populær blant jenter 13-17 OG menn 35-54.

Pinnsvin likar ostepop

2010-05-30T15:45:00.000-07:00

Eg opnar innlegget med ein koseleg funfact for å fange interessa di. Smart, hæ? Men til ditt store vonbrot, (som i følgje denne nettordboka er den nynorske varianten av skuffelse) kjem resten av innlegget til å ha ingenting med pinnsvin og ostepop å gjere.
Derimot vil eg gjerne dele med verda at eg har fullført ein eksamen og blitt brunette, alt med svært kort mellomrom. Eg har gått ifrå denne hårfargen og måten å tilbringe tida mi på:

Til denne hårfargen og måten å tilbringe tida mi på, på få dagar.

Eg hadde eksamen i samfunnskommunikasjon og er med dette nesten ferdig med andre året av ein bachelor i Pr, kommunikasjon og media. Tida - i alle fall dette semesteret - har gått så fort at eg har så vidt rukke å innsjå at det faktisk er logisk at sola skin for tida. Det er jo snart sommar.

13:37 kom forresten som vanleg på besøk under ekamenslesinga. Diverre feila eg grovt med printscreen-funksjonen denne gongen. Mitt forsøk på å dokumentere at eg nok ein gong kika tilfeldig på klokka nøyaktig klokka 13:37 blei mislukka, men vær så snill - tru meg. Klokka var 13:37. Eg lyg ikkje.

For eit utruleg usakleg innlegg.

Røde kors og rødvin

2010-05-23T09:11:00.000-07:00

Facebook foreslår i dag at eg bør like rødvin sidan mange som likar røde kors også likar det. Facebook er meisteren av logiske slutningar.
Men veit du kva. Ærleg talt. Nokre gonger kan Facebook verkeleg bomme på skyteskiva. Eg likar freia påskeegg, men det vil ikkje seie at eg ser på Paradise Hotel framfor å stirre på ting som faktisk er interessant, for eksempel innhaldet i navlen min etter å uforsiktig ha ete ei litt tørr brødskive.

Facebook in real life

2010-05-22T07:24:00.000-07:00

Dette er hysterisk.

WHAT?! It's comfortable!

2010-05-11T14:06:00.001-07:00

"Det er så behageleg, vi drit i at folk syns vi ser ut som tilbakeståande teletubbiar!". Vel, greit. Dersom eg ikkje får le av deg, så får ikkje DU lov til å le av denne mannen!

Det er heilt sikkert ei veldig komfortabel spiderman-drakt.

Journalistkurs /humor

2010-05-11T13:28:00.001-07:00

Kvifor treng vi journalistikkutdanning når det fins ein så utruleg god Journalistikk for dummies-video som dette her?

Eg kom over denne ironiske journalistkurs-videoen frå NRK, og sjølv om eg har gitt meg sjølv bloggforbod fram til eksamensinnlevering, sette eg av 6 minutt til å sjå den, le litt, og konkludere med at til og med EG hadde greidd det der. Ein PR-student liksom. Som har kulturstudier som valfag.

Altså, eg syns det er fint og bra og naudsynt med journalistikkutdanning der ivrige albogespissar blir trent i seriøs og gravande journalistikk slik at den ikkje må legge seg ned og døy martyrdøden til fordel for tabloidjournalistikken. Så har vi det på det reine. Men videoen er knallgod.

TOKYO /heftig

2010-05-07T13:46:00.000-07:00

Tokyo. Er det ein by i verda eg skal tilbake til i løpet av dette livet så er det Tokyo. Om det er verdas største by eller nest største er ikkje så viktig, den er i alle fall diger nok, og den husar dei merkelegaste fenomen, dei kulaste butikkane, dei største kryssa, dei mest tettpakka toga, og tenk: eit japansk pensjonistkor som syng folketonar på NYNORSK. Og robotar.

I Tokyo så var vi på teknologisk museum der vi fekk sjå ein verkeleg hi-tech robot ved namn "Asimo" in action. Han kunne springe og sparke fotball. Vi gjekk over krysset kjent frå Lost in Translation. Vi shoppa i sjølvaste Harajuku. Vi var på French Maid-café der servitrisene var utkledde som french maid for å oppfylle dei våte draumane til japanske nerdemenn som ikkje får kvinneleg merksemd ellers i livet. Vi var i Tokyo Tower som er 333 meter høgt. Vi var på iskrem-butikk som hadde is med alt frå lavendelsmak til oksetungesmak. Og.. Eg var på GHIBLI-MUSEUMET! Eg møtte sjølvaste Totoro! Oh lykke! Sjå sjå:

Sakn..

KYOTO /vakkert

2010-05-07T13:30:00.001-07:00

Som eg nevnte i førre innlegg så fekk eg ei bølgje av sakn etter Japan her om dagen, og eg bestemte meg for å dokumentere turen dit i haust litt meir enn eg har gjort. Dessutan så syns eg det er så synd at eg må bla så langt bak i bloggen for å lese om det, og eg blir alltid like skuffa når eg ser kor lite eg fekk tid å skrive om det. Det var mykje som skjedde på den tida, det var hektisk og internett var stort sett fråverande. Men stopp nr 2 etter Hiroshima var uansett altså Kyoto, gamle hovudstaden i Japan. Her fekk vi sjansen til å kike på ekte Geisha som vasa runt i gatene med fancy kimonoar og vanskelege sko, vi var på tempelsafari og kosa oss mase i den vakre byen. Vi budde på eit tradisjonelt japansk hotell der vi sov på golvet, og det var eit sånt herleg bad der også. Det er (diverre) ikkje dokumentert i bilete, sidan kle var forbudt i dei offentlege bassenga. Merkeleg oppleving å hoppe splitter naken uti eit basseng og site der å koke saman med ørten andre japanske damer i alle storleikar og fasongar, men vi blei etterkvart varme i trøya, og det å vere naken blei etterkvart ganske befriande! Her kjem då nokre bilete frå alt det andre vi gjorde i Kyoto.. ^^

HIROSHIMA /sterkt

2010-05-07T12:22:00.000-07:00

Eg lengtar så fælt tilbake til Japan! For nokre dagar sidan gjekk den japanske animasjonsfilmen Grave of the fireflies på TV, som handlar om bombinga av Hiroshima, så plutseleg skein sola her i Volda, og då var det gjort. Sukiyaki-song gjalla i øyrene mine, og atter ein gong sette eg meg ned og kika på alle bileta frå turen, og eg byrja å granske hovudet og internettet etter måtar å kome meg tilbake til verdas mest fascinerande land på.

Når eg bladar bakover i bloggen (eller trykker på den fine tag-knappen "Japan" i menyen her) så innser eg at Japanturen er altfor dårleg dokumentert her på bloggen. Det er ikkje så rart sidan internett var mangelvare då vi var der, men eg har i alle fall samla opp nokre bilete her om du er interessert i å sjå. Nokre er mine og nokre har eg henta frå reisekompanjongane mine sin facebook.

Første stopp då eg var i Japan i oktober var Hiroshima. Vi tok tog frå Tokyo, og blei utruleg godt mottekne av "Lappy Club" som er ein slags organisasjon som tok oss i mot. Vi var på Hiroshima Memorial Museum (Les innlegget Hiroshima - på godt og vondt), på tur til Miyajima-tempelet, offentleg naken-badeanstalt og heile opphaldet i Hiroshima var heilt fantastisk, spennande, fascinerande, sterkt og lærerikt. Vi hadde også workshop der vi lærte litt origami, hadde te-seremoni og prøvde kimonoar. Det heile blei avslutta med ein festmiddag med tempura, sake, sushi og alt som høyrer til. Åhh for ein fin tur..

Her er eit lite utval av bilete frå vakre Hiroshima og Miyajima Island..

Fail

2010-05-07T11:27:00.000-07:00

Eg leita og leita. Eg løfta på alt eg fann, rota gjennom skuffer og skap, endevendte leilegheita. Eg stoppa opp og tenkte "Kvar brukte eg den sist?" Tenkte og tenkte i mens eg nesten raserte bupælen min i jakta. Brukte lang, lang tid. Men så! Endeleg! Der låg den, blyantkvessaren! Under kanten på golvteppet, for ein dum plass å miste ein blyantkvessar. så lukkeleg eg var! Pulsen senka seg og blodproppen var utsett til neste gong.

Så kom eg på at det var nøklane mine eg leitte etter.
/fail

...

Kampen om språket

2010-05-03T15:43:00.000-07:00

Eg rota gjennom bloggen min frå vidaregåande, som ja - finst framleis der ute i det store internettuniverset ein stad, og oppdaga at vgs-åra mine var ei tid der eg verkeleg hadde mykje å melde. Dette her brenn eg så sterkt for at eg rett og slett tek å legg ut innlegget mitt frå fjortande januar 2008 her inne også. Håper dette kan vere til inspirasjon for nokon, og/eller at eg kanskje til og med ertar på meg eit ekte amøbehaud av ein nynorskmotstandar. Eller to. Bring it on, seier eg berre.

" Skule-Noreg har eit problem. Eg snakkar ikkje som at elevane, lærarane og skulesystemet er for dårleg, sjølv om at dette spelar inn som ein faktor i problemet, og løysinga, eg no skal presentere.

Eg snakkar om det superkontroversielle problemet som alle elevar i den norske skulen føler på kroppen, nokre kvar dag, og nokre to gonger i året. Sidemål-striden. Skal det vere valfritt eller obligatorisk sidemål i skulen?

For å gjere ei lang, revolusjonerande historie kort, har forskjellige dialekter i Noreg eksistert like lenge som her har funnest folk, mens skriftspråket bokmål er basert på språket til dei som «eigde» Noreg i ei begrensa tidsperiode, nemleg danskane. Ivar Aasen tok på seg oppgåva med å samle ord og uttrykk frå det langstrakte land og forma det ekte, norske skriftspråket, som vi i dag kallar nynorsk.

Det føregår ein kamp. Nynorskbrukarane kjempar for å behalde identiteten sin, for å få lov å skrive det skriftspråket som ligg dialekta deira nærast, og for at fleirtalet, bokmålbrukarane, skal anerkjenne dette og hjelpe å halde språket, kulturen, identiteten og mangfaldet i live. Bokmålbrukarane kjemper ein kamp for at dei skal få sleppe å lære nynorsk, og dermed begrense jobbmoglegheiter, kunnskap og evner til å utvikle språkkunnskap ellers. Kvifor gjer dei dette?

Nynorskmotstandarane argumenterer jamt over ganske likt. «Nynorsk er vanskeleg å lære. Det er unødvendig. Vi får ikkje bruk for det.» Men er dette sant? Treng det verkeleg å vere slik? Skal vi kunne grine ut at matte er for vanskeleg, og så sleppe det?

Nynorskbrukarar har riktig nok ein fordel. Bokmål fins overalt. Skal vi på kino, lese blad, sjå på TV, lese på ei leverposteiboks eller i ei bruksrettleiing, er det 100.01% sjanse for at det står på bokmål. Skal nynorskbrukarar sette seg ned og skrive ein bokmålstil, er det berre å legge om hjerna og tenke slik dei snakkar på TV og i radio heile tida. Står ein fast i eit grammatikkspørsmål er det berre å sjå for seg ei leverposteiboks eller ei bruksrettleiing.

Valfritt sidemål. Ordet valfritt har i mange samanhengar ei positiv ladning, men i denne samanhengen får ordet meg til å grøsse. Dersom forslaget om å gjere sidemålsundervisninga i skulen valfri kjem gjennom, vil det få ei rekke negative konsekvensar. Kort sagt vil det verte valfritt sidemål for bokmålbrukarane, og obligatorisk og uunngåeleg sidemål for nynorskbrukarane. Bokmålbrukarane veljer det vekk, og nynorsk endar opp som eit delemne under kapittelet språkhistorie i norskboka. Bokmål vil fortsette å dominere alle flater det går an å skrive tekst på, og språkbiletet i Noreg vil verte svekka. Er dette verkeleg ein konsekvens dei lite samarbeidsvillige nynorskmotstandarane er villige til å gå med på?

I staden for å fjerne sidemålsundervisninga og drepe det siste håpet nynorskforkjemparane har att, finst det ei løysing for at begge partar skal vinne. Det må verte enklare å lære. Det må verte meir aktuelt. Undervisninga må betrast. Lærarar må kursast. Undervisninga må verte meir omfattande, ikkje mindre. Ikkje berre må det puggast grammatikk, nynorsk må slutte å bli behandla som eit utdatert fenomen, eit nødvendig onde og eit framandspråk. Og for all del, MEIR NYNORSK I MEDIA.

Nynorsk er eit høgst levande og viktig skriftspråk, og må bli behandla deretter. Kva om ein og annan statoilstasjon i Oslo byrja å setje opp reklameplakatane sine på nynorsk? Eller om dei vanskelegaste verbbøyingane plutseleg kan vere å lese på sida av bussar og trikkar? Nynorsken hadde fått meir spelerom, det hadde blitt enklare å lære, og problemet er løyst. "

13:37 sneik seg inn i bloggteorien

2010-05-03T04:47:00.000-07:00

Temaet i semesteroppgåva mi i medievitskap er blogging. Som Jill Rettberg skriv i boka si "Blogging" er den beste måten å lære om blogging å gjere det sjølv. Eg les jo litt i boka hennar også eg, då.

Og medan eg gjorde det så kom min gode ven 13:37 på besøk.

X2 /svosj

2010-04-27T11:32:00.001-07:00

Denne helga blei X2-festivalen arrangert, noko vi single jentestudentar i Volda veit å sette pris på. Det er denne gongen i året vi spissar ørene og flaprar litt ekstra med augevippane når vi hører lyden *svosj svosj* av skibukser i det fjerne, for vi veit at i dei skibuksene befinn det seg gjerne ein heit, sprek ikkjevoldastudent som er her fordi han er flink til noko.. noko sprekt.

Mellom anna blei det arrangert ein Longboard-konkurranse. Det sa *svosj* allright. Personleg er eg svært god på bortoverbakke, mens desse gutta er tydelegvis ikkje redde for å døy.

True blood /sørstatsdialekt

2010-04-26T12:11:00.000-07:00

Som serieavhengig og vampyr-entusiast gjennom mange år kjem det nok som eit sjokk for nokon at eg ikkje har sett True Blood før no. Vel, no har eg sett det, og eg elskar det. Det er basert på bøker, og eg hadde jo eigentleg tenkt å lese bøkene først, men så blei det berre altfor dumt å ikkje ha sett det så eg gjorde det. Eg må seie at eg aldri har likt den sørstats-dialekta før - men True Blood har hjulpe meg å sette pris på den. faktisk så har eg komt til den konklusjonen at den faktisk er dritkul. Eg smilar kvar gong Bill seier "Sookieh". Sookieh. Hihi.

Og det tok ikkje mange dagane før eg raste gjennom både sesong 1 og 2 - og no må eg vente på sesong 3! OMG! Drit! Eg hatar å vente! Eric. Mm.

Kvifor kan ikkje verda vere litt meir sånn? Littegrann meir overnaturlig, lidenskapleg og heftig? Her er introen. Digg it. Sjå True Blood.

Grr.

Moder jord spyr og eg har ei melding til komande generasjonar

2010-04-20T13:48:00.000-07:00

Fram til torsdag femtande april var største bekymringa i kvardagen min at eg ikkje måtte forsove meg til flyet til Oslo som skulle gå klokka 11 fredag morgon. For etter å ha venta i nokre timar på Gardermoen, skulle eit Norwegian-fly ta meg vidare til Amsterdam, og etter å ha sykla rundt i tulipanbyen i nokre dagar, skulle eg til Brüssel for ei veke med litt fagleg påfyll saman med ein GOD jentejeng før vi avslutta eventyret i vakre Paris i fire dagar.

Dessverre valgte jordas indre å spy akkurat då.

Så her sit eg med ein halvpakka koffert, ”askefast” som dei kallar det i media. Eg har ikkje hjarte til å pakke den ut enno, men ser ikkje vitsen i å pakke den ferdig heller, så den kjem til å ligge der litt sånn halvferdig og håne meg i ei lita stund til.

Er det karma?

Ein skulle tru at moder jord straffar meg for at eg forpesta miljøet med mine utallige flyturar i fjor. ”Håneidu, du skal ikkje forpeste meg meir, no tek eg saka i eigne hender” er det ho fortel meg. Heilt sikkert.

I familieselskap heromdagen (desse familieselskapa vi alltid har veitdu, det står om det i tidlegare innlegg) så kom vi fram til at ein blogg aldri døyr. Eg kjem ikkje til å stå opp frå dei døde om åtti år og slette bloggen min, og eg gir ikkje vekk passordet mitt slik at eventuelle andre skal slette den for meg. Den får vere den eine tingen som gjer meg udødeleg om ingenting anna gjer det. Men eg skal nok prøve å kome på noko anna lurt som gjer meg udødeleg også, vent og sjå.

Så uansett, dette er ei helsing til tipptipptippoldeborna mine som måtte velje å drive slektsgransking i framtida: Eg håper de slepp å bruke like mange stygge ord i same setning som ordet vulkan som eg har gjort siste dagane. Eg tenkjer det at vi har klart å øydeleggje miljøet for dykk lenge før moder jord klarer å finish the job. Håpar ikkje det da, men det spøkar for det slik det ser ut no.

Prøv gjerne å få kontakt med meg dersom de nokongong klarer å finne opp ein teleportør! OK? Det vil eg gjerne vite om, uansett kor eg befinn meg – reinkarnert, i himmelen, helvete, fastkjørt i grøfta før skjærsilden eller som ei rosa sky over vallahornet. Leit fram eit ouijibrett og ta kontakt.

(Og så håper eg at de forstår det eg skriv, at eg og etterkomarane mine har meistra å vidareføre nynorsken til dykk. )
I framtida så treng de vel ikkje å sminke dykk, dei har vel funne opp ei programvare som gjer at de kan photoshoppe tryna dykkar før de skal utfor døra, men her kan de i alle fall sjå eit lite utvalg av den sminka eg hadde leita fram for å pakke ned til turen det ikkje blei noko av. Så har vi eit illustrasjonsbilete til dette innlegget, om enn dumt. *smiley*

Så dumt

2010-04-13T15:06:00.000-07:00

Det eg vil dele med verda i dag er at eg har rydda i klesskapet mitt, og omarrangert klesstativet. Det kvalifiserer kanskje ikkje til noko pris for årets nyhende, men denne bloggen handlar jo ikkje om ting som verda eigentleg vil høyre om. Men dette er jo heller ikkje noko nytt. Kor mange millionar bloggar finst det vel der ute som handlar om ting folk eigentleg ikkje vil høyre om? Og kor mange av dei finst ikkje pokker meg på topplista over mest leste bloggar? Verda er gal og dum. Folk er galne og dumme.

Folk vil høyre om slike ting, verda vil lese ting som ikkje er verdt å lese. Vi vil sjå kva femtenårige jenter skal ha på seg neste dag. Vi vil sjå dumme, ubetydelege silikontroll og ekle pappagutar ha sex på eit hotellrom i Mexico. Vi drit i at USA og Russland nedrustar atomlagra sine, vi vil sjå puppar og svenske hollywoodfruer. Dukkar ordet pupp eller bilder av det eller liknande opp på VG Nett – då må det klikkast på. Puppar altså. Eller andre kroppsdelar som appelerer til primaten i oss som blir trigga av ord som pupp, sex og.. vel, kanskje ikkje tisselur. Det er eigentleg eit dårleg triggerord. Eg hadde nok trykt på det om det stod ordet ”tisselur” i ei VG-overskrift da. Men det er vel eigentleg av andre grunnar. Kor morsomt hadde det ikkje vore om ”tisselur” dukka opp i ei VG-overskrift? Men sånn ellers, for å ha det på det reine, så har ikkje eg personleg noko behov for å få ein tisselur i trynet når eg scrollar gjennom VG Nett. Kremt.

Håper eg nådde ut til folk med dette prakteksemplaret på ei dum oppdatering av noko så ubetydeleg som eit klesskap. Eg er overbevist over at nokon der ute fann det svært interessant. Takk for meg.

Den nostalgiske 21-åring

2010-03-28T12:54:00.000-07:00

Det var fint å bli 21. Eg har kalla meg sjølv for 21 år gammal heilt sidan nyttår, sidan mars er ganske tidleg på året, og fleire stader der alderen min dukkar opp etter namnet mitt har talet 20 vore fråverande heilt sidan årsskiftet.

Men no er det altså over-offisielt. Susanne har blitt 21. Reiser eg til USA no, så får eg lov å drikke der. Takka vere mine gode venninner er Prison Break-samlinga mi komplett. Takk <3
Eg trudde eg plutseleg skulle kjenne meg eldre, men til mi store overrasking blei eg plutseleg fem år gammal igjen og byrja å leite opp gammalt barne-tv. KVA skjedde med barne-tv eigentleg? Eg veit i alle fall at eg veks når eg byrjar å irritere meg over nymotens ting. Denne gongen er det nymotens barne-tv som er offeret. Det syg. Dette her, det er kvalitet, det!

Byggmeister Susie

2010-03-17T10:52:00.001-07:00

OH YES, du las rett, i dag har eg vore byggmeister. Eg har løfta, grubla, snudd, skrudd, tatt frå kvarandre, skrudd oppatt, sukka og jubla - og fått opp fire fine kjøkkenstolar! HEILT ÅLEINE! Mja du kan sei at eg er litt småstolt. (haha).

Masse lause delar og ei blondine. bra utgangspunkt? Håhå - joda.

Bruksrettleiinga har aldri vore min beste ven.

Men sjå der! ein FERDIG STOL!

Og der! FIRE FERDIGE STOLAR!

Då er det bere å kome på besøk uten å frykte at du må sitte på ei pute på golvet fordi sofaen er full. Du skal få lov til det dersom du vil sjølvsagt, men no har du i alle fall fleire alternativ. TAKKA VERE MEG. vær så god. :) :D

Meg og stjernene

2010-03-10T01:56:00.000-08:00

Eg har ofte funne mykje støtte i horoskopet mitt. Særskild i tider der eg er så langt nede at eg ikkje skjønar korleis eg skal kome meg opp att. Ikkje at eg verken er overtruisk eller trur at sånne spådommar i vekeblad er verdt å ta bokstavleg, men det er ikkje til å sjå vekk ifrå at eg er ein svært, svært typisk Vær. Og det at eg kjenner meg att i beskrivinga av stjerneteiknet mitt, gjer at eg også kan dra nytte av tips og råd som blir gitt til stjerneteiknet.

Så skal det også seiast at i svært dårlige tider så søker ein trøst i stort sett kva som helst. Men når eg har ei bok om stjerneteiknet sitt som har skummelt mykje rett om personlegdomen min, såklart les eg side opp og side ned i den for å lære litt om meg sjølv, få bekrefta det eg allereie veit og finne ut korleis eg skal få det meste ut av meg sjølv og livet.

Kven som kjenner meg kan nekte på at dette liksågodt kunne ha vore eit personleg brev til meg frå nokon som har kjent meg heile livet og som har analysert meg 24 timar i døgnet? Her er nokre utdrag frå horoskop-boka mi.

”Væren (Susanne) er handlingens tegn, alltid på vei et eller annet sted og alltid med et mål i sikte.”

”Viljen til å være først gjennomsyrer hele hennes personlighet. Begrensninger er noe man selv skaper. Lykkes hun ikke med sine visjoner, har hun en uhemmet evne til å begynne på nytt.”

”Hun har stort behov for nye utfordringer som kan gi utløp for all den kraft og energi som bobler i henne.”

”I fremste rekke, der hun har en tendens til å havne, faller det helt naturlig for væren å innta en lederrolle.”

”Værens omgivelser kan ha vanskelig for å følge med i hennes raske omskiftninger. Den ene dagen starter hun en bedrift samtidig som hun tar et kurs på universitetet, dagen etter er hun på vei til Asia på langtur. Hun er utolmodig og har iblant problemer med å avslutte ting hun har kastet seg ut i.”

”Væren gjenkjenne på sin litt storsnutede, påståelige fremtoning. Hun er ikke redd for konflikter, hun synes heller at litt drama setter en spiss på tilværelsen.”

”Hun har stort behov for å fremlegge sine rettigheter og synspunkter.”

”Hun vet hva hun vil ha, og sørger for å få det.”

”Hun har høye forventninger til livet og drømmer om gull og grønne skoger.”

”kjærligheten skal være et svimlende eventyr, å leve sammen med en vær stiller visse krav.”

”Den tiltenkte skal være mandig, ærlig, sterk og øm, og samtidig kunne by på motstand. Enkelte menn kan ha problemer med å hanskes med værens mentale styrke og blir ganske enkelt litt engstelige for hennes viljestyrke.”

”For å vinne værens hjerte på lang sikt bør han ha samme optimistiske og energiske innstilling til livet som hun har.”

”Hun søker seg til folk som skiller seg ut fra mengden, hun skyr det ’vanlige’.”

"Væren tør å ta plass, og unnskylder seg ikke. Væren har, om du ikke allerede skulle ha gjettet det, et heftig temperament. Hun liker ikke å tape, og gir seg ikke i første omgang."

Sukiyaki Song

2010-03-01T08:33:00.000-08:00

Endeleg fann eg den! I Hiroshima var det ei jente som song denne til oss, og eg syns den var utruleg nydeleg. I ettertid har vi irritert oss over at vi ikkje hugsa kva den heitte, men etter litt youtube-research fann eg ut at den heitte Sukiyaki Song (I look up as I walk) . Det er ein trist song som handlar om å miste nokon. Set deg tilbake og nyt denne fine akustiske coverversjonen av Sukiyaki Song.

..Eller sjekk ut originalen av Kyo Sakamoto - litt annleis men også svært koseleg!

Og her har vi ei japansk dame som syng endå ein annan versjon på engelsk. Og ho dansar. :P

Harajuku girls

2010-02-28T05:04:00.000-08:00

Ahh, Japansk gatemote! Kawaii! Noko av det mest fascinerande som finst! Eg og Lina kledde oss ut som Harajuku girls til H-festen på Rokken, og saman med Hulken, eit par hippiar, Hello Kitty og ein hest var vi to av ganske få som faktisk hadde kledd oss denne kvelden. Å kle seg ut er noko av det kjekkaste eg veit, og kjolen eg hadde på meg er faktisk kjøpt i sjølvaste Harajuku i Tokyo, tenk! Hatten og Hello Kitty-munnbindet er forsåvidt også kjøpt i Japan då eg var der i haust.

Follow Facebook's command

2010-02-25T14:35:00.001-08:00

Heilt ut av det blå får eg beskjed av facebook om "stop dyremishandling, du er tilhengjar av Freia Påskeegg". Her har Facebook verkeleg grunnlaget på plass. Ikkje røyv dykk, gutar. Som tilhengjar av Freia Påskeegg er det mi plikt å "stope" dyremishandling - den koplinga der er i alle fall alt anna enn ulogisk. Også må eg bli tilhengjar av Jens Stoltenberg sidan eg også er tilhengjar av Røde Kors. Enno eit superlogisk framlegg. Sir, yes, sir. Eg har også berre med å bli tilhengjar av Moods of Norway Stryn sidan eg også er tilhengjar av Klypa. Klart det!

Det gode selskap

2010-02-23T16:11:00.000-08:00

”Det går eit rykte på bygda som eg no skal ta tak i.”

Eg er glad i familien min. Eg tenkte eg måtte nytte denne arenaen til å få uttrykt dette slik at folk veit eg meiner alvor. Det går eit rykte på bygda som eg no skal ta tak i. Dette ryktet har eg hørt av systera mi som ofte må takke nei til vennesamankomstar grunna kolliderande samankomstar i familien. Dette er eit rykte som seier at vår familie alltid har familieselskap. ”Nei ej kan ikkje då, for de e familieselskap” er ei setning vi nyttar ofte i dene familien. Det kan eg bekrefte. Og eg er glad for det. Dette skjer fordi vi likar kvarandre, og fordi vi er mange som ofte har bursdag, rett og slett.

Eg har nettopp flytta, og i denne prosessen har eg gong på gong fått bekrefta det eg alltid har visst – at eg ikkje kunne ha bedt om ein betre familie. Takk til pappa for at du er så flink til å montere møblar, bake brød, leike taxisjåfør, bryr deg, stille opp og ordne ut. Takk til mamma for at du alltid hjelper meg med alt det måtte vere av problemstillingar og er der for meg når eg treng nokon å snakke med eller nokon som kan vaske opp for meg når eg går på krykker. Og for ein million andre ting. Fyflate kor mange grå hår eg må ha gitt dykk opp gjennom åra, de får berre trøste dykk med at det ikkje viser enda. Det blir nok berre fleire og fleire grå hår med tida, men eg skal prøve å ikkje ha så vanvittig stor medverknad til det– så godt eg kan. Dette kunne ha blitt ein sinnsjukt lang takketale, men de veit alt de har gjort for meg og det veit eg også, og det vil eg at de skal vite. Eg er stolt av systera mi og broren min, for at dei er så gode og irriterande flinke til det dei gjer. Eg er der alltid for dykk, uansett kva det måtte vere.

ARIGATO GOZAIMAZU. Og god natt.

Skal sumarfuglen få ein ven eller to?

2010-02-21T18:21:00.000-08:00

"Min venstre ankel har herved mista alle sine sjansar til å vinne nokon som helst slags skjønnheitskonkurranse."

Her sit eg då, i den nye, fine leilegheita mi i Volda, nært skulen, jobben, butikken og sjukehuset (noko som har vist seg å vere svært nyttig i det siste – les vidare). Eg er ferdig innflytta, Tven har fått kanalar (eg har til og med ein fjernkontroll som tenker sjølv, det er svært), mobilt breiband er i boks og plomma kunne ikkje ha passa betre i egget.

Det første poenget i dette innlegget omhandlar ei lita sjukdomshistorie. Den nevnte plomma hadde tenkt å starte livet sitt som volding med å bli sprek sjønnar du, og tok til å vere med nokre venninner på volleyball for å sjå om dette gjorde susen. I staden for å bli sprek, så endte trening nummer to med to skadde leddband i ankelen, ein lang hinketur mot ytterdøra på idrettsbygget etter den fatale snublen, to-tre røntgenbilete på sjukehuset for å få bekrefta skaden som smerta allereie hadde funne ut at var der, støttebandasje, krykker og ein litt utfordrande kvardag der trapper, is og snø utgjer store hinder for framkomsten.

Min venstre ankel har herved mista alle sine sjansar til å vinne nokon som helst slags skjønnheitskonkurranse, trass den vakre permanente dekorasjonen som prydar ein av dei kroppsdelane eg til no har vore mest nøgd med, tjukk og blå som den har blitt.

Som semi-handikappa (eg har aldri brote/strekt noko eller gått på krykke før, så eg syns frykteleg synd på meg sjølv må du vete) har eg litt meir sitte stille-tid enn vanleg, og har teke til med å underhalde meg sjølv med litt andre ting enn eg gjer til vanleg. Eg har måla eit bilete.

Dette er Totoro frå filmen ”Min nabo Totoro” av Hayao Miyazaki (Studio Ghibli), med litt Takashi Murakami-inspirerte gliseblomstrar i bakgrunnen og den mellomste Totoro-en (Totoro'en? Totoroen?) på hovudet. Under måleriet ser du tromma eg kjøpte i Australia, til venstre litt av longboardet mitt som forhåpentlegvis blir meir brukt no til våren enn det gjorde i fjor sommar då eg kjøpte det.

Eg har også teke til med å rable ned nokre skisser som kanskje kan utgjere nye følgesvenner for sumarfuglen som bur på ryggen min. Her er noko av det eg har tenkt.

To ringar på skulderblada i eit krusedull-design som matchar sumarfuglen. ein G-nøkkel i den eine – fordi eg elskar musikk og kunne gjerne tenke meg å alltid ha eit uttrykk for min lidenskap til det, og ein litt aboriginsk kunst-inspirert gekko i den andre.

Meiningar?

Red. anm: Mora mi har tenkt å skyte meg dersom eg gjennomfører denne planen, så det har sett ein liten dempar på gleda med å leike med tatoveringstankar. Med dette i bakhovudet utset eg utføringa inntil vidare. Inntil eg kanskje er langt utanfor skyterekkevidde og har gifta meg med ein sjukt rik tatoveringsentusiast av ein perfek fantasimann. Det kan bli lenge til, men kven veit?

Baghdad Girl

2010-01-28T16:00:00.001-08:00

Drittlei av motebloggarar og anna drittcrap som er å lese på nettet? OPS, gløymte at dette var ein blogg i bloggverda der desse bloggane får mest treff av alle. JAJA. Her er i alle fall ein blogg til dei som leitar etter lesestoff med litt meir substans enn som så. Håper det finst fleire av dokke der ute enn det ser ut til. Det var tett før eg trudde vi var på veg enda lengre nedover den tyllbelagte hårspraybefengte prioritetsstigen her i verda då eg kom over denne bloggen.

Ord og tankar frå ei 18 år gammal jente i Baghdad, ei anna verd, eit anna liv. Les http://baghdadgirl.blogspot.com/

Studio Ghibli :D

2010-01-26T09:49:00.000-08:00

Vil du høre en nyydelig song frå ein nyydeleg japansk film? Klikk! :D :D

Og så denne då! :D:D TOTORO ILU!

Skal eg lære svensk også, no då?

2010-01-20T03:22:00.000-08:00

Eg har hatt munnleg eksamen i Austral-Asia-kulturstudium, og som belønning til meg sjølv fordelte eg min velfortjente, nøye planlagde Prison Break-maraton over to dagar. Å få karakteren A er definintivt inspirerande til å vere kjempeflink på skule og byrje tidleg å jobbe med både informasjonsfaget, medievitskap og EU-studiumet, men før eg skulle sette i gong tillot eg meg å slå rot i sofaen og sikle litt på fantastiske utbrytarkongen Michael Scofield i aksjon i Panama. Det gjorde godt. Godt godt godt. No må eg berre få tak i sesong 4 så er Prison Break-samlinga mi komplett og eg kan leite fram Michael når som helst dersom eg skulle kome til å føle for å belønne meg sjølv for noko igjen.

I skrivande stund sit eg på høgskulebiblioteket og har lagt bak meg nokre-og-førti sider i den svenske hovudpensumboka i infofaget, ”Tillämpad kommunikationsvetenskap” (Larsson, Larsåke, 2005). Jada, det er ei god bok. Den er nok svært nyttig for informatørar og andre interesserte i fagfeltet. Men kvifor har ingen tenkt den fagrelaterte tanken om å faktisk oversette boka til norsk?

I dei fleste kommunikasjonsmodellar tek ein høgde for informasjon som forsvinn i oversetjing og støy. I dette tilfellet er det ei overhengande fare for at viktig informasjon og naudsynte fagutrykk ligg gjømt inn i uforståelege svenske ord som faktisk ikkje er å finne i ordbøkene ein gong. Det meste let seg jo oversette i ordbøkene, men dette er ein tidskonsumerande måte å studere på.

Eg vil lære informasjon og kommunikasjon, og har ikkje akkurat beregna tid til å lære svensk i same slengen! Eg tek faktisk tre fag i år – også. Har meldt meg opp til eksamen i medievitskap som eg egentleg ikkje skal ha før neste semester, for å få det unnagjort liksom, og eg har vore så ambisiøs at eg har meldt meg opp til eit EU-studium i tillegg. Eg lurer på kva som må vike for dette tidskonsumerande svenskeproblemet til slutt, for eg luktar at ikkje alt kjem til å la seg gjere til tross for ambisjonane mine om å klare det.

Eg. Er. Ufornuftig.

2010-01-08T06:10:00.000-08:00

I god, gammal tradisjon gjer eg alt anna enn det eg burde gjere. Det eg burde gjere er å lese til eksamenen eg skal ha om nokre få dagar. Det eg gjer istadenfor er å mate barnet av medie-revolusjonen i meg. Eg sit på Twitter, Facebook, Youtube og Deviantart. Vil du sjå bileta mine på Deviantart, sa du? Følg denne linken då, vel. Der legg eg ut nokre av dei bileta eg har tatt som kan til nøds kvalifiserast som litt fine og kunstneriske. Som dette:

Solbrent i snøstormen

2010-01-04T16:19:00.000-08:00

Bobla er sprukken. Tilværelsen med mange varmegrader, myggstikk, bading, eventyr og drinkar på stranda er over, brunfargen er bleikna og eg er atter ein gong på plass i mørke, kalde Ørsta. Kvardagen kjem krypande mot meg i same stil som hufsa kom smygande på mummitrollet i ei av dei skumlaste mummi-episodene eg har sett i heile mitt liv, og austral-asia-eventyret er berre eit minne – eit fantastisk, varmt minne som eg desperat prøvar å halde ferskt i vinterkulda.

Eg kjenner meg i ein veldig sær, apatisk tilstand, ettersom jula har rast forbi samstundes som eg har prøvd å bearbeide alle inntrykka eg sitt att med etter fire månader fullstappa med opplevingar. Eg har aldri i mitt liv blitt så godt motteken heime som då Timmy kom springande mot meg i lykkerus – og smitta meg med lykkerusen i det vi sa hei og rulla på golvet ilag i rein og skjær gjensynsglede. Ingen har nokon gong vore så glad for å sjå meg før, og eg trur eg aldri har vore meir forelska enn eg er i denne herlege hårballen av ein rampete tibetansk spaniel.

Årets årsskifte, Slutten på 2009 og byrjinga av 2010 har meir enn nokon gong definert eit nytt kapittel i livet mitt, ettersom eg føler eg ser på alt rundt meg med nye auge – sjølv om ingenting rundt meg har forandra seg noko nevneverdig av den grunn. Eg veit det høres ut som eg har vore i eksil i Tibet i hundre og femti år, men dette har faktisk vore den lengste samanhengande perioda i livet mitt eg har vore vekke heimafrå. Heile fire månader. Og steik kor godt det har gjort meg. Ikkje berre har det gjort huda mi godt å vere i sol og saltvatn store delar av dagane (håret mitt har det ikkje like godt), men eg føler på ein måte at eg har fått hovudet skrudd litt på plass. Eg har vore der og gjort det, og eg vil gjere det igjen. Eg vil møte folk, sjå ting, lære, oppdage og oppleve endå meir. Eg veit ikkje kva veg eg skal gå eller kvar eg vil ende opp til slutt, men det gjer ingenting. Eg veit at eg vil og kan og at eg skal – og det er nok for meg.

No står eit nytt kapittel for tur, og sjølv om det står mykje mas og kjas, skulearbeid, jobb, stress og andre kvardagslege kjedsomheiter for tur, så veit eg at det blir mykje kjekt også, og at alt eg gjer og alt som skjer fører meg vidare mot nye eventyr og skapar gode minner og nyttige erfaringar til framtida. Det er ein kunst å gjere det kjedsomme om til kjekt også, og den kunsten skal eg gjere alt i mi makt for å beherske. Har du nokon gong berre vakna opp ein morgon og fått eit lite adrenalinkick over at tilværelsen rett og slett er god? Det gjorde eg ein av dei første dagane i Australia, og den kjenslen har eg teke vare på og den skal eg prøve å hugse kvar morgon når eg vaknar.

Distré, rastlaus, naiv og ambisiøs – og gjer det beste ut av det.

Faces of Cambodia

2009-12-14T04:49:00.001-08:00

Eg knipsa litt bilete av interessante folk i Siem Reap, Kambodsja, check it out: Denne jenta skulle selge meg kjøleskapsmagnetar. Ho var ganske overbevisande der ho fortalde meg om kor mykje eg trengde det og kor fine dei va og at eg kunne kjøpe til venner og familie, og då eg spurde om eg kunne ta eit bilete av ho så leita ho fram det nydelegaste smilet - og overbeviste meg om at biletet skulle eg få på kjøpet dersom eg kjøpte ein kjøleskapsmagnet.

denne søte lille jenta var kanskje ti år gammal, og jobba som kjøleskapsmagnet-/vifteseljar på Angkor Wat.

Meir kjem, så stikk innom igjen! Akkurat no sit eg på Changi Airport i Singapore og det er ikkje akkurat ideell nettverkskapasitet til bileteopplasting.

Asiarundreise

2009-12-11T07:11:00.000-08:00

Det går ikkje an å beskrive Siem Reap i Kambodsja med ord. Bildegalleriet på YBER.no er verdt å stikke innom dersom du er nyskjerrig på kva eg har opplevd i Kambodsja. Det er eit fantastisk land, og Siem Reap er ein fargerik by. Turen til Angkor Wat var magisk, og eg har tatt mange gode bilder av munkar i forskjellige situasjonar:)

Etter å ha slappa av, sloss med delfinar og klappa apekattar på Bali reiste vi til Singapore for å overnatte der ei natt. Eg likte meg i Singapore, sjølv om eg ikkje fekk sjå anna enn vegen frå hotellet til seven-eleven så meinar eg på at eg kunne ha kosa meg i den byen dersom eg fekk tid til det. Etterpå var vi to dagar i Ho Chi Minh, og eg fekk endeleg sjå New Moon! Ikkje spør kva som gjekk gale i Australia så eg ikkje fekk sett den der - no har eg sett den og eg elska den. Det var ikkje irriterande eingong at den var teksta på vietnamesisk.

I Ho Chi Minh er det SJUk trafikk og vi måtte gå over vegen tre gongar på veg til kinoen - det vil seie at vi heldt på å døy tre gongar på veg til kinoen - og tilbake. Det er ein hektisk by og det er ikkje mykje plass for å ta hensyn.

Som du kan sjå i bildegalleriet var dei seks neste dagane i Kambodsja eigentleg magiske - eg likte meg vanvittig godt der.

Akkurat no sit eg i resepsjonen på Kim Hoa Resort på øya Phu Quoc utanfor Vietnam. Eg er i paradis! Vi bur i ein seaside-bungalow rett ved stranda (nydeleg strand også) - og vi får sjå ein nydeleg solnedgong kvar kveld i panoramaformat. Ein massasje kostar femten kroner og her er nesten ikkje turistar. Kan det bli betre? Nei det kan det faktisk ikkje. Dei siste dagane har eg tilbrakt på stranda for å gjere eit desperat sisteforsøk på å bli brun, eller i alle fall få litt tett med fregner, og imorgon har vi leigd ein båt for å besøke Paradise Island og snorkle ved korallrevet.

Det nermar seg snart heimreise - og eg må innrømme at det skal bli litt godt å komme heimatt til heimelaga mat, familie og Timmyboffen min. Men - Phu Quoc Island er ein perfekt plass å avslutte austral-asia-eventyret på, og eg skulle ønske eg kunne vere akkurat her litt lengre. Livet er fantastisk for augneblinken. <3

Indonesiske inntrykk og delfinkampen

2009-11-26T08:39:00.000-08:00

På Bali kan du kjøpe ein apekatt-baby for 6 kroner. Bali har mykje meir å by på enn sol, sand og innpåslitne smykkeselgarar, utan at apekjøp eigentleg er ein av dei tinga som er av interesse, då.

I løpet av dei få dagane eg har opphaldt meg på denne vakre øya, har eg fått augene meir og meir opp for den særskilde kulturen og livet folk lev her. Her er mange fantastiske folk, slik som han her. Han fann vi på eit tempel, vi spurte om vi kunne få ta bilete av han og då sa han "vent litt", og sette seg ved det xylofon-aktige instrumentet sitt og byrja å klimpre. Han tenkte vel at det var eit litt betre motiv enn at han berre sat på kanten av eit tempel og røykte ein sigarett. tok aldri ut sigaretten, då.

Folk jobbar på spreng for å selge oss alle moglege forskjellege slags heimelaga greier kor enn vi går. Uansett kvar vi befinn oss hen, så dukkar selgarane opp for å gi oss "special price, just for you, just for you". Nokre folk har som jobb å sitte i eit skur midt ut i ei rismark og riste på blikkboksar festa i tau over rismarkene for å skremme vekk ubudne kvadetnomåttevere. Denne skramlinga høyrer vi utanfor vindauget vårt kvar dag. Nokre har andre type jobbar, slik som denne karen.. Han haustar inn ris frå den digraste rismarka eg har sett - og eg har faktisk sett eit par rismarker til no.

Familier på fire susar forbi på ein og same skuter. Folk kjører også skuter med umenneskeleg stor last bakpå - og klarer det utan å velte. Det fins ikkje trafikkreglar, men eg trur dei kjører på venstresida av vegen. Stort sett gjer dei det i alle fall. Folk er generelt svært hyggelege, og ungar har svære, hjerteskjærande dådyrauge, og sjølv om alt er groteskt billig så er ingenting gratis.

Dei fleste på Bali er Hindu, og der blei eg overraska, for eg trudde dei fleste var Buddhistar. Det er utruleg mange fine bygningar og flotte utskjeringar, treskjøringar, steinskulpturar og andre estetiske ting her. Mange flinke målarar. Vi besøkte ein sølvsmed her ein dag, og eg kjøpte meg ein ring som angiveleg skal vere 92.5 % sølv. Fin var den, då. Lilla stein på. Og apane, då!

Apekattane i apeskogen er nærgåande og generelt hyggelege. Nokre kan vere hissige. Apar hører heime i apeskogen, ikkje i enden av eit band holdt av ein vill treåring - og det burde vere ULOVLEG å fange dei og selge dei. (les Yber.no).

Eg har også lært at delfinar slettes ikkje er kosebamsar. Sjølv om svømmeturen med delfinar endte opp i noko som likna litt meir på ein kamp mellom liv og død, så var det ei oppleving for livet og anbefalast - kanskje ikkje på det sterkaste - men sterkt. Sjekk ut desse bileta frå min dødskamp (det var litt kos også, da) med delfinane:

Last day in Brissie med ein jævel på besøk

2009-11-18T21:40:00.000-08:00

Å råtne på eit kjølig og kjedeleg bibliotek er kanskje ikkje det ultimate tidsfordrivet siste dagen i vakre, varme Brisbane, men det er det som er dei kalde, harde fakta for oss flittige studentar som prøvar desperat å bli ferdige med dei til no forhatte 8000 orda våre før eventyret fortsett i Asia. Det er andre gongen eg besøker Brisbane i mitt liv, og eg kan forsåvidt garantere at det ikkje blir den siste.

Eg kjem til å sakne Chai Tea Latte på Gloria Jean og Starbucks, City Beach'en, (og butikken City Beach) været, folka, Ibis-fuglane og kvardagen her generelt, så mykje at det kjem ikkje til å ta lang tid før eg leitar etter ei moglegheit til å få kome tilbake. Eg vil også tilbake til Sydney, Cairns, Byron Bay og Moreton Island, og så vil eg gjerne få sjansen til å besøke Fraser island og Dreamworld neste gong. Det er litt for gale å vere i Brisbane så lenge utan å dra på Fraser Island, men hugs at eg har vore student! Vi har hatt fullt opplegg og mykje å gjere stort sett heile tida. Vi har fått oppleve så utruleg mykje spennande, lærerikt og morosamt, og eg kan trygt seie at dette har vore det mest innhaldsrike skulesemesteret i mitt liv til no.

No står eit tidagers villaliv på Bali for tur, før nasa blir vendt mot ein opplevelsestur i Kambodsja og Vietnam. Etter ei veke med latmannsliv på den vietnamesiske øya Phu Quoc går turen heimatt, og femtande desember står eg atter ein gong på våt, kald, norsk jord. Det vil eg helst ikkje tenke på heilt enno.

Det første som skal skje, er at eg skal på premiere på New Moon på Australia sin største kinoskjerm i kveld. I natt har eg ikkje nokon plass å bu, for eg skal nemleg på nattkino, få oppleve heit vampyr-action på eit 25 meters lerret framfor meg, og reise rett derifrå til flyplassen. Dei siste to nettene har blitt tilbrakt
på backpacker-plassen Somewheretostay, ein fin plass i og for seg, men ikkje akkurat ideell for fire store koffertar og fire jenter som er vande med å bu i fine leilegheiter på Kangaroo Point. I natt fekk vi nemleg besøk av ein svær jævel som skapte litt av eit oppstyr på åttemannsrommet vårt.

Den nevnte jævelen var til informasjon ein av dei største edderkoppane eg har sett i heile mitt liv, og den var IKKJE i bur, den var INNE på soverommet vårt KUN for å lage oppstyr. UGH. Det krevde tre store, sterke, tyske/franske backpackarar
for å trampe ihel jævelen, noko som tok tid sidan jævelen tok alle åtte beina (eg personleg trur han hadde fleire enn åtte bein) fatt og gjorde fleire nesten-suksessfulle fluktforsøk. Eg trur og håper at ikkje familien til jævelen har hevnplanar. Etter synet av han å dømme, må han vere gjengmedlem, noko som kan skape problem for somewheretostay dersom det blir reprisaliar for edderkoppjævelmordet som tok plass i natt.

STOP CHASING ME!!

2009-11-14T06:39:00.000-08:00

Nyttige skilt og plakatar i Japan

2009-11-13T21:17:00.000-08:00

Her er nokre av plakatane, skilta og menyane i Japan som opplyste oss til ei slik grad at vi rett og slett berre slutta å vere bekymra over kommunikasjonsvanskane som tidlegare hadde gjort seg så gjeldande.

EG ER I JAPAN!!

2009-11-12T22:16:00.000-08:00

Kimonoprøving, origamibretting, tempelvandring, geishaspotting, sushispising, sakedrikking og teseremoni. You name it, We've done it!

I desse sekkane er det sake. På eit tempel i Miyajima

Kimonoladies i Hiroshima

Hiroshima - på godt og vondt

2009-11-12T20:24:00.000-08:00

Welcome to Japan sto det på plakatane på Narita Airport. Velkomne var vi nok, men denne plakaten var so å seie det første og siste møtet med engelsk i løpet av Japan-opphaldet vårt. Det første som må kommenterast når det gjeld Japan, er at engelsk-kunnskapar er mangelvare nummer èin, noko som skulle vise seg å gjere opphaldet vårt her til litt av ei utfordring. Det hjalp heller ikkje på at kroppspråk og teikn som det å peike retningar, indikere ja/nei og andre enkle signal tydelegvis er heilt forskjellige også. Heldigvis kunne denne kjekke mannen hjelpe oss eit steg vidare på reisa:

Etter at denne flotte mannen samla saueflokken og sendte oss avgarde i ein buss til Tokyo, byrja kaoset. Tokyo er forresten eit stort kaos, men eit herleg eit. Etter ei natt i Tokyo skulle vi ta oss fram til Hiroshima via tog, avstanden tilsvarar Oslo-Bodø og var unnagjort på 5-6 timar. Det å skaffe seg billett når ein ikkje kan japansk var utfordring nr to etter å fine minibank som aksepterte utanlandske kort.

Heldigvis har eg kjøpt meg ein cd som heiter "Rapid japanese" som eg har lagt inn på iPoden min. Det er lydspor med japanske fraser som skal hjelpe meg i både vanskelege og daglegdagse situasjonar. Er ikkje det fornuftig, vel?

I Hiroshima fekk vi oppleve noko eg vil kalle det perfekte haustver. Kaldt i lufta, men strålande sol. Etter to månader i subtropiske Australia resulterte dette plutselege haustveret sjølvsagt i massiv haust-tilbehør-shopping - Vi kunne jo ikkje gå rundt i bikini, sumarkjolar og sandalar og risikere å få svinå, vel? (Mitt forsvarsargument til massiv pengebruk - haldbart nok).

The Dome - den einaste bygninga som stod att etter atombomba i 1945.

Hiroshima er ein av verdas mest berømte byar, og det er ikkje berre på grunn av det herlege veret. 6 august 1945 klokka 08.10 slapp USA ei atombombe over Hiroshima, og heile byen blei utsletta på få minutt. Per i dag er byen hundre prosent oppbygd - for det blotte auget ser det ikkje ut som at noko slikt nokon gong har skjedd her. Men smakar ein litt på stemninga i byen så merkar ein fort at atombomba og reaksjonane mot den pregar atmosfæra i Hiroshima til dei grader. Alle i Hiroshima har eit forhold til atombomba, og alle i Hiroshima ber på eit sterkt ønske om fred i verda slik at ingen andre skal måtte oppleve det folket i Hiroshima har opplevd.

Peace - på barnestatuen i Hiroshima. Skrive i origami-tranar til ære for Sadako, ei lita jente som døde av etter-effektane av atombomba.

Hiroshima Peace Memorial Museum er eit museum dedikert til atombomba, og inneheld alt frå fakta om kva som skjedde, omfanget av skadane og antal døde og skada, til restar av kle, hud, hår, sterke bilete og andre bevis på alle dei tragiske skjebnene som følge av atombomba.

Besøket i Hiroshima er noko av det sterkaste eg har opplevd, og ein av grunnane til det var foredraget vi fekk høyre. Ein av dei overlevande frå atombombinga i 1945 stilte opp for første gong framfor folk for å fortelje si historie. Ho var 13 år då bomba small, og ho fortalte i detalj alt det grusomme ho såg og opplevde den dagen, og alt det grusomme som har skjedd i etterkant som følge av bomba. Ho beskreiv 6. august 1945 som helvete. Smelta kroppar, smertehyl, død, fordervelse, øydeleggelse, fortviling og alt som høyrer beskrivinga av helvete til..

Eg er i Japan.

2009-11-02T04:53:00.000-08:00

Tenk det, då! Eg er i Japan og eg har det forresten fantastisk. Japan er teknologihovudstaden i verda, men trass det har eg svært vanskeleg for å kome meg på nett i dette landet, og eg er utilgjengeleg på telefon. Såeh. Her er i alle fall eit livsteikn. Eg sit på Shinjuku Washington Hotel midt i Tokyo, etter å ha vore på den norske ambassaden og høyrt på eit japansk pensjonistkor synge nynorske folketonar. Eg har vore i Hiroshima, kjøpt meg kimono og sett Geisha i Kyoto, og no står Tokyo for alt det er verdt på programmet framover. Gler meg til å møte EKTE Harajuku-jenter!:D

Her er ein liten smakebit av TOKYOOO!

Sjølvaste Harajuku-handlegata!

Hello Kitty-butikk

Mount Fuji!

DET VERSTE EG HAR HØYRT

2009-10-22T05:38:00.000-07:00

Det er ein trist dag i brus-Noreg. Brænne Brus har produsert sine siste vidunderbruser! Korleis skal sunnmørsdistriktet overleve dette? KVIFOR HAR DETTE SKJEDD? Og kvifor må eg site på andre sida av jordkloda og sure meg? Dette var verkeleg unødvendig, altså. Kvil i fred, Volda mineralvatn. Håpar å ein gong få kjenne smaken av Luks igjen. Satsar på at dei der heime har vet til å hamstre litt luks og pærebrus til julemiddagen! Er det oppfatta, kjære foreldre? :)

Og forresten, heia, Judit! :)

I heart Sydney

2009-10-22T04:33:00.000-07:00

Sydney er ein av dei nydeligaste byane eg har vore i til no. Klimaet er herleg, det er sol, varmt og deilig, med ein lett bris som gjer at det er godt å ha ei lita tynn jakke utapå sommarantrekket. Pengane forsvann raskare enn eg hadde planlagt, men HALLO, shopping er ei nødvendigheit når ein er i eit shoppingparadis som Sydney, altså. For the record, så kjøpte eg meg ein kjole til femti kroner, og den er til og med brukande. Eg er ei ukrona salgsdronning, berre spør mine medsamansvorne her Down Under.

Det obligatoriske Operahus-biletet sett frå Sydney Harbour Bridge

Chai tea Latte er herved min nye favoritt-kaffi, og den beste er å finne på Gloria Jean Coffee. Drit i Starbucks, Ja til Gloria Jean i Norge!

Sydney er eit kulturparadis, og traff verkeleg det handlegalne, eventyrlystne, kultursvoltne og kaffi-elskande hjartet mitt. Andre som traff hjartet mitt var Alf Stewart, men det har eg allereie skrytt av i forrige innlegg! Eg har aldri blitt så satt ut av å møte ein kjendis før, det må eg ærleg innrømme. Det er litt større å møte sjølvaste Alf'en enn å møte Tore på sporet, då!

Sydney Harbour Bridge i solnedgangen

Vi var på Imax 3D-kino, på dukketeater på Operahuset og såg musikalen Wicked på Capitol Theater. Eg har fått fugleperspektiv over Sydney ved å stige opp i Sydney tower, og fått manikyr og pedikyr av ein ultrafeminin kinesarmann i Chinatown. Har også klipt meg med ein stylist ved navn Guiseppe. Mykje finfjomsing og mange gode opplevingar med andre ord! Gawd I love Sydney..

One day in Summer bay

2009-10-17T04:54:00.000-07:00

Susanne: Excuse me, I'm from Norway, and..
Alf Stewart: Well, you can't help for that, can you, Love?
Susanne: Ehehehhh, well, eh uh, I'm a big fan! Can I get a picture?
Alf Stewart: Of course you can!

... Susanne = STOLT

Koalafakta

2009-10-07T03:15:00.000-07:00

Visste du at koala ikkje er ein bjørn? Sjølv om den var modell for den første teddybjørnen, så er det faktisk eit pungdyr. Den fins berre på austkysten av Australia i eukalyptusskogen, og sjølv om det fins nesten hundre typar eukalyptus, så kan den berre ete tre av dei sortane. Den et berre eukalyptus, ingenting anna, og drikk aldri noko! Namnet Koala er aboriginsk, og betyr "dyr som aldri drikk".

Eukalyptus består kun av fiber og vatn, men før du tenker på å bruke det som slankemiddel, hugs at du mest sannsynleg dør før du blir tynnare. Det er nemleg svært giftig.

Ein koala søv 20 av 24 timar i døgnet. Dei få resterande timane blir brukt kun til å ete, pare seg og slenge seg litt fram og tilbake i trea for å finne nye soveposisjonar. Ein mannekoala er svært territoriebevisst, den treng heile to kilometer rundt seg som ikkje inneheld andre mannekoalaer. Damekoalaer er sjølvsagt hjarteleg velkomne.

Ein koala har ti fingrar, og to tomlar på kvar hand! DET er praktisk, det!

Ein baby-koala er ikkje større enn ei peanøtt eller ei ert (!), og etter den er født, kryp den oppi pungen til mora og blir der i sju månader for å vekse. Ja, koalaer har pung. Pungdyr, ikkje bjørn, remember?

Dersom du skulle komme i skade for å køyre på ein koala, hugs å leit i pungen og sjekk om der ligg ein peanøttbaby. Dersom dette er tilfelle, ta med heile koalaen til dyrlege så dei har ein sjans til å redde babyen. Hugs at pungen til ein koala har opning nede - ikkje oppe slik som på ein kenguru.

Detter er kanskje ikkje nyttig informasjon for dei som ikkje bur på austkysten av Australia, men dersom du skulle komme på å køyre bil der ein gong i livet, så er dette svært verdifull informasjon. Koalaen er nemleg utrydningstrua, og du vil ikkje ha ein død koalababy på samvittigheita, vil du vel??

Vil du vite meir om koala, sjekk ut WWF og Australian Koala Foundation.

Bumerang-maling på North Stradbroke Island

2009-10-06T01:02:00.000-07:00

North Stradbroke Island er ei sand-øy rett utanfor Brisbane sin kyst. Den er visstnok ein av dei største sand-øyane i verda, og har ein rik aboriginsk kultur.

Ein fergetur frå Brisbane ligg den 38 kilometer lange øya North Stradbroke Island. Øya har vore bebudd av aboriginarar i heile 40 000 år, og for om lag 200 år sidan blei øya, i likheit med resten av Australia, invadert/busett av europearar.

Øya har vore brukt som mykje rart opp gjennom åra. Den blei brukt som fangeleir for dei britiske fangane som blei sendt til Australia, som katolsk misjonsstasjon for aboriginarar som skulle ”kvitmalast”, og som ein institusjon for eldre og funksjonshemma. I nyare tid har øya blitt til ein turistdestinasjon, og som turistar på øya fekk vi oppleve litt av den aboriginske kulturen som har eksistert så lenge her.

Didgeridoo - ein manneting?
To aboriginske stammar har sine røter på North Stradbroke Island, Noonuccal-stammen og Goenpuls-stammen. Matt er ein mann med aboriginske røtter, og han spelte Didgeridoo for oss. Det er berre menn som får lov til å spele Didgeridoo – sjølv om det var kvinnene som oppfant det. Kortversjonen av den historia er at kvinnene oppfant eit fantastisk instrument, og mennene blei misunnelege. Dei gjekk til ein Eldre leiar i stammen, som sjølvsagt var mann, og sa: Kvifor skal kvinnene ha eit så flott instrument, og vi har ingenting? Den eldre mannen tok sjølvsagt del i den misunninga, og kasta ein forbannelse over Didgeridooen, som gjer at alle kvinner som spelar på didgeridoo blir ufruktbare.

Vi fekk lov til å male vår eigen bumerang, og gjere eit forsøk på å kaste den. I teorien skal bumerangen kome tilbake, men det såg eg ingenting av så det må vere feil (..). Som du ser, fekk vi også ansiktsmaling. Etter aboriginsk tradisjon blir ein mala etter rang i gruppa. Vår ansiktsmaling er ein Stingray, så alt eg kan seie, i og med at vi faktisk ikkje er aboriginarar ein gong, er at Stingray må vere laangt ned på rangsstigen i systemet deira..

1337

2009-09-30T03:18:00.000-07:00

Eg sit i fred og ro og arbeider med oppgåva mi om multikulturalisme. Plutseleg slår det meg i trynet at talet 1337 pokker meg har fulgt etter meg heilt til Australia.
Det er heldigvis ikkje lenge igjen til 2000 ord, då. Kanskje eg blir ferdig i morgon klokka 13:37? Eller kanskje 1 337 ord plutseleg forsvinn og eg må skrive oppatt 1 337 ord dagen før innleveringsfristen? Kanskje klokkeslettet på innleveringsfrista er kl 13:37? Eg har faktisk ikkje sjekka. Kanskje eg skal sjekke klokka 13:37 i morgon.

Backpacker-paradiset Byron Bay

2009-09-27T20:21:00.001-07:00

Denne helga tok vi oss ein jentetur til Byron Bay. Vi budde på "Backpacker's inn", eit hostell skreddarsydd for ungdommar som bur i ein ryggsekk og likar den gode blandinga av avslapping og full fres. Eit par-tredve steg unna låg stranda, som vi berre delte med eitpar surfarar og nokre solsleikarar. Vi slapp med andre ord å klatre over hærskarar med turistar for å komme oss frå strand til vatn, noko vi nordmenn med sydenerfaringar sett uendeleg stor pris på.

Det var jentekveld på uteplassen Cheeky Monkeys!

På Yber.no kan du lese historia om den daude piggefisken vi møtte på.

Iselin klarte ikkje å ete opp pizzaen sin, så ho fekk ein doggybag forma som ein svane.

Kengurukebab

2009-09-27T18:44:00.001-07:00

.. Marinert kenguru på pinne, pastaskruar, BBQ-saus, salat, mais, løk, kvitløk, tomat og fetaost. Ikkje akkurat ein matrett du finn i dei fleste kokebøker, men damn, det er godt!

Red dust storm

2009-09-22T20:25:00.000-07:00

No blir vi bedt om å halde oss inne, for ein sandstorm herjar Brisbane! I dagtidleg såg vi på nyheitene at heile Sidney var raudt på grunn av ein "red dust storm" som hadde komt frå Northern Territory og ut mot kysten. No har den pinadet nådd Brisbane også. Det verkar som Australia er hardt ramma av ekstremvær for tida, det både haglar, regnar, bles og skjelv over heile landet. Sjølvsagt skulle stormen komme AKKURAT den dagen vi hadde tenkt å ta oss eit par timar fri til å slye oss på City Beach'en..

Dragon Lizards i heftig slosskamp

2009-09-21T20:16:00.001-07:00

På bloggen til Ellen kan du sjå ein ganske artig video av to Dragon Lizards vi møtte på. Midt på gata utanfor QUT tok dei rett og slett til å sloss! Check it out!

Kvalsafari ved Moreton Island

2009-09-20T02:16:00.000-07:00

THE WHITE SHIRTS! Klesvalget var tilfeldig, altså..

Moreton Island er ei lita øy utanfor Brisbane i Queensland, Australia. Øya er ein draumestad med milevis lange strender, og er eit paradis for dei som likar å aktivisere seg under den australske sola. Her kan du snorkle, mate delfinar, surfe på sandbankane, kjøre firehjuling eller berre rett og slett ligge på stranda og bade i det krystallklare vatnet heile dagen. Vi rakk å gjere det sistnevnte i 35 minutt.

Tangalooma resort har ikkje alltid vore eit biletskjønt ferieparadis, for mellom 1952 og 1962 flaut kvalblodet på øya. Det var ein kvalfabrikk som bidrog til at kvalbestanden utanfor Australia sank dramatisk, og når kvalfangsten byrja å gå dårleg i 1962 var det nokre auge som opna seg. Kvalen var utrydningstrua, og i 1963 blei det forbode å jakte på kval i australske farvatn. Per dags dato er kvalpopulasjonen rekna ut til å vere på rundt 7500 kvalar, og vi har sett tre av dei. Usikker på kva kvalen heiter på norsk, da! Knølkval? Den heiter Humpback whale på engelsk.

På øya blir vi møtt med deklarasjonen om at vi tek del i ein viktig del av historia, nemleg endringa av grunnen til at turistar skal komme til Moreton Island. Tidlegare blei turistar inviterte hit for å sjå på at kvalar blei drept og prosessert på kvalfabrikken. I dag er Tangalooma Resort ein stad som oppfordrar turistar til å sette pris på synet av levande kvalar – utan å skade dei. Vi (turistane) representerer difor ei ny haldning mot kvalar, som har hjulpe å forandre sjølve grunnen til Tangalooma Resort sin eksistens.

Å sjå kvalar på 45 tonn hoppe opp i lufta er ei unik oppleving, og vi opplevde mykje av det på kvalsafari utanfor Moreton Island. Ei kvalmor og ein ”kvalp” (haha, såg du ordspelet?) i tillegg til ein kvalmann dansa rundt båten vår, og kameralinsene stod til alle kantar. Vi fekk høyre at kvalmora dreiv å hoppa fordi ho ville skremme vekk kvalmannen som prøvde seg på ho. Ved å hoppe opp i lufta prøvde ho å skremme han vekk, liksom hinte at ho ikkje var interessert i noko, og dersom det ikkje hjalp prøvde ho å faktisk lande på han. Litt kvaldrama i kvardagen, altså.

Surfing på Gold Coast

2009-09-16T18:37:00.001-07:00

Ikkje at det gjekk så bra, men no har vi i alle fall prøvd det, og dette skal eg søren meg øve på heilt til eg lukkast nokonlunde, altså! Det er ingenting som ser meir herleg ut enn å stå oppreist på eit surfebrett og surfe seg gjennom meterhøge bølger, i motsetning til å snurre rundt på grunnvatnet med surfebrettet oppå seg og skrubbe opp kne og alboger og svelge litervis med saltvatn..

Sjå heeerlege Gold Coast, berre..

Ikkje svømme, berre surfe

A lone surfer

Iselin!

SUS I BUSHEN

2009-09-16T18:07:00.000-07:00

Det susar i den australske bushen for tida, for eg har nemleg inntatt det einaste landet som også er eit kontinent, som også er ei øy, og som har vinter når Noreg har sumar, som kan tilby ein menneskesort av den mest imøtekomande typen, og som i følgje kartet heiter Australia og er staden der britane sendte fangane sine for nokre år sidan. Dette har eg gjort saman med ein svært så samansett gjeng på 30 stk frå Høgskulen i Volda, og vi skal tilbringe dei neste månadane under den australske sola, som skin gjennom eit svært tynt ozonlag, som trugar med soleksem og førstegrads forbrenning, men som vi elskar og brukar kvart ledige minutt på å tilbe.

Her skal vi studere kulturen, og sjølvsagt også ha forelesningar og fagrelaterte aktivitetar som surfing, kvalsafari, snorkling og ein liten ekskursjon til Japan (!) om nokre veker.

Vi har tilbrakt den førre veka i minilandsbyen Bourke, populasjon 2500 stk, der vi har fått ein smak av landsbylivet i den innerste outbacken, tolv timar innover med buss frå Brisbane. Bourke ligg i staten New South Wales, og etter alt å dømme er den store stoltheita ein forhenværande ull-eksport og det faktum at Henry Lawson skreiv nokre fine linjer om byen, og så drakk seg i hel der. ”If you know Bourke, you know Australia” skreiv han.

Landevegane i Australia er raude, sandete, og tilsynelatande endelause. Bourke sin populasjon består av 30 prosent aboriginarar, og resten kvitingar, emuar og kenguruar. Etter nokre timar på vegen er konklusjonen i alle fall den at i følgje det blotte auget, så finst det fleire daude kenguruar enn levande i og rundt Bourke – og mordaren er trafikken. Sjå for deg ein buss full av håpefulle nordmenn som gler seg som ungar til å sjå sin første kenguru, og blir meir og meir demotiverte ettersom kenguru-kadaver etter kenguru-kadaver dukkar opp på rekke og rad i vegkanten, og den levande typen stort sett glimrar med sitt fråvere. Nokre få høgdepunkt har vi heldigvis opplevd, og i tillegg til kenguruar har vi sett opptil fleire emuar. Emuar er artige dyr, altså. Heilt fantastiske. Og levande.

Ettersom Bourke har mange aboriginske innbyggarar, og befinn seg langt ute i outbacken, finst det mange stader der ein kan sjå aboriginsk kunst og sjå ”levande” bevis på den aboriginske kulturen og det gamle levesettet deira. Vi har vore på reservat og fått sett steinmåleri, og lært om urter og blad som blei – og framleis blir – brukt som medisin i den aboriginske kulturen.

Det verkar som at vårt nærvere i Bourke er årets happening i denne lille byen. Halve bygda samlast på BBQ for å sjå kva vi er for slags dyr, dei syng til oss og syns det er ikkje måte på kor kjekt det er å ha oss der. Til og med ordføraren glimrar med sitt nærvere når 30 norske studentar er til stades. Sjølvsagt poserte han saman med oss på bilete, og han måtte til og med få fotografen til å ta bilete med sitt eige mobilkamera, så han kunne vise kona si når han kom heim at han hadde vore på fest med norske studentar.

Kaizers har aldri vore heitare!

2009-08-24T13:52:00.000-07:00

I sommar var eg på Malakoff Rockfestival, men eg kom aldri så langt at eg blogga om det i akseptabel ettertid. Såh. Her kjem artikkelen om det som ligg publisert på Yber.no :)

Malakoff Rockfestival hadde publikumsrekord, masse feit musikk og reine utedo!

Malakoff Rockfestival på Nordfjordeid i år kunne ikkje ha vore ein større suksess. Publikumsrekorden på heile 11 000 besøkarar er eit historisk tal for den seks år gamle festivalen. Sjølve festivalcampen måtte utvidast kontinuerleg på grunn av dei store mengdene festivalklare ungdommar som strømte til utan stans utover dei to dagane festivalen føregjekk. Det er kanskje ikkje så rart - for festivalen som har som mål å auke interessa for norsk rock og samle ungdommar, studentar og vaksne i regionen, raff dei fleste øyrer og hjarter med å booke nokre av dei største namna som er i vinden i norsk rock i dag.

Hallelujah!
Eitt av dei største trekkplastera i år var dei evigpopulære rytmekongane Kaizers Orchestra. Gutta i Kaizers sluttar aldri å engasjere med det råe og energiske uttrykket sitt, og syng på kanskje den mest karakteristiske dialekta i Noreg, "Jærsk". Tommy Tokyo, Silver og Superfamily var nokre av dei som stod for ei verdig oppvarming for gutta i Kaizers, som frå første tone sendte skjelvingar ned buksene og sveittedråpar ut av pannene til elleville publikummarar.Dei dengte laust på oljefat, vokalisten kasta skjorta, og ville, glade festivaldeltakarar fekk verkeleg kjørt seg sidan det faktisk kkje går an å stå stille under ein Kaizers-konsert. Det må nemnast at vokalist Janove Ottesten går under kategorien "meget, meget heit", og kombinasjonen med å vere heit, dyktig, og å framføre så vanvittig engasjerande musikk er ei bombesikker oppskrift på ein suksessfull konsert - i alle fall frå ein kvinneleg, lettantenneleg fan sitt perspektiv.

Katzenjammer: GRRVOFF

Det kan trygt seiast at Malakoff formidla høgdepunkt etter høgdepunkt - og eitt av dei største høgdepunkta varte i ganske nøyaktig éin time, då jentene i Katzenjammer sendte ut spark etter spark i ræva på konvensjonell popmusikk. Det kan brukast så mange adjektiv på musikken til dette bandet at eitt, to eller tre faktisk ikkje på langt nær strekk til. Jentene sjonglerar på opptil femten forskjellige instrument, og byttar på rollene etter kvar song. I tillegg til å framføre så perfekte harmoniar at verda rundt freistar å stoppe opp ei stund, for deretter å rotere raskt og hardt i neste augeblink, er det ei like stor fryd for auget som det er for øyret på Katzenjammer-konsert. Jentene er så engasjerte at det er umogleg å stå stille og berre høyre på.

Det har blitt skrive om Katzenjammer tidlegare på Yber - og det er ikkje til å stikke under ein stol at underteikna kan skryte på seg å vere ein av deira aller største fan. Dette blei kanskje bekrefta under Malakoff - sidan det upartiske journalist-trynet trygt måtte leggast på hylla, og det freista mykje meir å stå på fremste rad og hoppe og hyle til dette herlege ensemblet.

Eva and the Heartmakers, Motörhead, El Caco og Ulf Lundell serverte variert musikk som perler på ei snor, etterfulgt av det største trekkplasteret etter publikumstalet å dømme - nemleg Turboneger. Blant publikummarane var det stor oppslutning frå den trufaste fanskaren Turbojugend - og Turboneger innfridde forventningane. Turboneger hadde ein god dag, og etter søndagstryna som var å sjå dagen derpå å dømme, hadde dei fleste andre også ein svært god dag.

Hygiene, ja takk

Malakoff har klart å skape eit konsept med stor suksess, og det er ikkje berre lokale som tek turen til lille Nordfjordeid denne helga i juli. I nabotelta på campen kunne ein høyre alle slags dialekter, noko som vitnar om at det har gått gjetord om festivalen utover regionsgrensa.

Malakoff skal ha skryt for hygienerutinene angåande reinsligheita på utedoa på festivalområdet. Utedoa på campen er eit anna kapittel - men det skal vi sjå vekk i frå denne gong. Leiinga har lova forbetringar på det området seinare. Inne på fetivalområdet var dokøa lang - og i køa kunne ein skimte ein og anna frivillig person - angiveleg ikkje tissetrengde - med raude vestar, jif og papir i handa. Resultat - reine utedo. Godt jobba, og takk for ei god festivaloppleving.Sjekk ut bildegalleriet for å få ein liten smak på korleis det er å vere på Malakoff - den lille, lokale festivalen som stadig overraskar med feite musikkopplevingar, relativt reine utedo og som garanterar god festivaloppleving.

Trondheim, go-kart, shopping og sol

2009-06-17T13:21:00.000-07:00

Eg har rømt frå Ørsta. Igjen. Destinasjon Trondheim denne gongen. På fredag er det landsmønstring, og eg har den ærefulle oppgåva å vere tekstansvarleg i nettredaksjonen, i tillegg til at eg skal plukke ut dei beste nettredaksjonsartiklane for å publisere dei på Yber.no. Landsmønstringa er alltid ei kjempeoppleving, med masse kjekke folk, liv og røre overalt, mykje å gjere og fryd og gammen. Før det brakar laust går no dagane med på å rigge, rydde, flytte, bære og koble til alt som skal vere klart til fredag. I tillegg er eg så heldig å få oppleve masse gøy. Til dømes har vi kjørt Go-kart i dag. I forgårs spelte eg Risk for første gong, og eg vann. Oh. Yes. Eg tok ein kaffi og shoppa med Silje tidlegare i dag, og i tillegg til å sitte att med høgt adrenalin-nivå og nye kle, har vi vore så heldige å ha nydeleg vær! Kan det bli betre? Jepp. Denne helga blir best! Her kjem nokre bilete frå dagane som har gått.

Go-kart! Oh yeah!
Måtte ha på sånn fin hette under hjelmen

Happy shoppers!

Mari mala stakittgjerde til Ybervogna

Kvinner med hagle i Ørsta

2009-06-16T07:02:00.001-07:00

på Yber.no kan ein lese om farlige jenter med hagle og duemassakre i Ørsta. Dette er eit resultat av at vi tok oss ein tur på skytebana i Hovdebygda for å skyte frå oss litt eksamensfrustrasjon, og lære å handtere store, skumle hagler. Det var gøøy, spesielt fordi vi faktisk klarte å treffe.
Pang pang!

Ingen duer blei altså skada under denne hendinga. (bortsett frå leirduer)

Martine eigde.
Skyteglade chix

Gro in action

Faarlige mej!

Vårt nye familiemedlem

2009-06-06T08:38:00.000-07:00

Timmy er ein liten, 9 veker gammal tibetansk spaniel. For nøyaktig ei veke sidan, blei han medlem av dinne galne familia, og vi he allereide blitt vanvitti glade i kvarandre! Her er nokre bilete av meg og gullklumpen vår :)

Og er er han saman med ein melkekartong, for å illustrere størrelsen has lizm :)

Alt er bra, eller?

2009-05-28T10:32:00.000-07:00

Dei siste tre dagane har eg produsert om lag 5205 ord om intern kommunikasjon, og av den grunn er det forventa av meg å synke ned i sofaen og prise meg lukkeleg over at det per definisjon er sommarferie. Kvifor gjer eg då ikkje det?

Eg har ordna meg med belønning og alt mogleg. Eg har bestilt alle bøkene i Twilight-serien, og eg har spart om lag halve boka av Luftslottet som sprengtes som skal nytast no når pensumbøkene skal få samle støv over sommaren. Eg har bestilt meg frisørtime, og har gått til innkjøp av to fine sommarkjolar som eg skal danse rundt i no når sola er spådd å skulle dukke opp. Eg har kjøpt ostepop. Eg skal tilbringe ei veke på Landsmønstringa i Trondheim snart, og UKM-administrasjonen har sjølvsagt bestilt fint vær og godt humør i den anledning. Vi har fått eit nytt medlem i familia, ein Tibetansk spaniel ved namn Timmy. Verdens nydelegaste lille sjarmtroll btw.

Eg veit kvifor eg enno ikkje veltar meg i lykkerus-overdose trass alle desse positive innslaga i livet. Twilight-bøkene mine har ikkje komt enno. Eg har ikkje levert eksamenen, det skal eg gjere først i morgon. Eg veit ikkje kva slags frisyre eg vil ha. Eg treng nokre turar på treningsstudio og solarium før sommarkjoledansen kan dansast med god samvittigheit. Ukm er så leeeenge til. Timmy kjem på laurdag, og då skal eg jobbe. Og eg har rett og slett ikkje lyst på ostepop.

Anyhoo..

Her ein dag såg eg eit program på TV om ei dame, eller ein mann som gjekk på damehormonar for å bli dame, og så grein han/ho, og sa: av og til syg det å vere dame. Ja, hormonar er ei bitch. Tårekanalane til damer er linka opp til alt for mange kroppsfunksjonar spør du meg. Det er ikkje kjekt å ein dag vakne opp, tru at livet er allright og plutseleg stå der med ein kniv djupt begravd i ryggen, bruke fleire månader på å lege såret, og med jamne mellomrom oppleve at kniven blir vridd om slik at såret liksom aldri heilt sluttar å blø. Og i tillegg gremmast over at ein over såå lang tid fortsatt tillet seg sjølv å kjenne etter at kniven fortsatt er der, og ikkje heilt ha nervane til å ta den ut. Det å drage ut ein kniv i ryggen er vanskeleg å gjere utan hjelp.

Akk.

Som Dorothy Parker sa:

"And if my heart be scarred and burned,
The safer, I, for all I learned."

Nokon som kjenner seg truffen? Bra. Ein rotar ikkje rundt i ryggen min med kniv utan å ha litt dårleg samvit for det. Fu.

No opnar eg ostepop-pakken.

Grand prix og denslags

2009-05-16T23:47:00.000-07:00

Den felespelande Ivo Caprino-figuren med dådyrauge og berre 23 år på raua, har forhåpentlegvis klart å ikkje berre vinne - men kanskje også heve Melodi Grand Prix-standarden ein smule.

Den velkjende landeplaga Fairytale er herved kåra til årets Europa-plage, etter at Aleksander Rybak smilte, song og spelte seg til siger i Moskva dagen før nasjonaldagen sjølv. Melodi Grand Prix har garantert i alle dei år gjort seg bemerka som eit program med stor underhaldningsverdi. Den musikalske standarden kan for øvrig ikkje skryte på seg å vere hovudattraksjonen, sjølv om det for mange er nettopp mangelen på musikalsk standard som har utgjort den største underhaldningsverdien i alle dei år.

For ikkje å snakke om utalet med glitrekostymer, kondomdrakter, voldsomme hoftevrikk og vindmaskin-overdosene som har ikkje berre heva eit par augebryn - men ofte utløyst heller alvorlege kniseanfall med fare for krampelatter hjå underteikna etter å ha svitsja innom fenomenet i mangel på anna dugande underhaldning.

Kvifor har vi døypt det om til Melodi Grand Prix, eigentleg? Eurovision Song Contest er da ikkje mindre norsk enn Melodi Grand Prix. Noreg er verdsmeistrar i å oversetje bok- film- og programtitlar til dei mest søkte titlane, og gjerne der det er høgst unødig.

Glitter&Glam-kritikk til side, Aleksander Rybak vann overlegent i gårkveld, og det må seiast at det var velfortent. Allslags brunkrembelagte hoftevrikkande kondomkledde greske gudar og annaslags vindmaskin-misbrukarar hadde ikkje ein sjans mot ein allereie etablert landeplage - med dei søtaste augene som nokon gong har stirra inn i ei kontaktsøkande kameralinse.

Wake up, Patsy!

2009-05-10T08:16:00.000-07:00

Søndag ettermiddag, slutten på ei veke, og første innlegget på fem veker er endeleg i produksjon. Etter siste oppdatering har eg pløya gjennom Stieg Larssons Menn som hater kvinner, eg har lest Twilight av Stephenie Meyer, og trass i at fokuset mitt bør vere ned i mursteinar ved navn Norsk Mediehistorie og Makt og Media, har eg byrja på andre boka i Milennium-serien: Jenta som lekte med ilden. Luringen meg. Eg tillet ikkje meg sjølv å lese meir enn eitt eller to kapittel kvar kveld då, så lenge eg har brukt litt meir tid på på lese pensum enn å lese det som gir meg sjelefred.

Og ja, eg innrømmer, eg går inn i rekka av jenter som er absolutt forelska i Edward Cullen. Er i tillegg litt betatt av Mikael Blomkvist, og etter å ha fullført andre sesong av Prison Break, meir betatt enn nokon sinne av Michael Scofield. There you have it. Nysingel og vårkåt rømmer eg inn i mine tre fantasiverder, Prison Break, Milennium og Twilight sidan mairegnet aldri ser ut til å ta slutt, og eksamenstida nærmar seg som eit åttebeint hårete monster i full spurt for å sluke sjela mi og drite den ut igjen etterpå.

Sidan førre oppdatering har besøkt Ingebøgen min på Nordhordaland Folkehøgskule. Eg har vore i Oslo på bedriftsbesøk saman med mi vakre klasse. Eg har tilbrakt kvalitetstid med Lars-Erik, kjøpt inn litt kjøkkenreiskapar til han som takk for at eg fekk låne golvet has i ei veke, og forhåpentlegvis har han laga seg noko anna til middag enn kylling og brokkoli etter at eg stakk heim.

Har også sett Fantomas for første gong, og eg lo. Eg har bestemt meg for å lære meg russisk. Dette gjorde eg forresten nettopp, sidan eg såg Siri-Lill Mannes på TV, og nokon fortalte meg ein gong at ho kan flytande russisk. Ho er, kan man seie, eit slags forbilete. Det er også Lisbeth Salander. Kva skulle eg vel ikkje gitt for å ha fotografisk hukommelse i desse eksamenslesningstider?

Nokon spurte meg på Rokken i går om det sprutar snørr ut av piercingen min i nasa mi når eg snyter meg. Eg svarte nei, og han verka litt overraska. Kvifor er det overraskande? Det er ikkje eit drill-hål eg har i høgre nasebor, dessutan er det tetta att med ein metallring. Djeez.

For the record er eg imot at Monsen fekk Fritt ord-prisen. Det er det samme som om at eg skulle sitte her å blogge om at Spaghetti-monsteret er den einaste rette religionen og at alle andre må dø, og fått Nobels fredspris for det.

UKM på Åndalsnes

2009-03-30T10:58:00.000-07:00

Denne helga var det fylkesmønstring i Møre og Romsdal, og som Yberredaktør tok eg bussturen for å vere der og kjenne litt på den deilige UKM-pulsen, og henge med apekattane i nettredaksjonen. Nettredaksjonen arbeider hardt og lenge, og med fare for å overdrive ordspelmoglegheita her - flyttar fjell!

Fekk også sjansen til å posere mellom fjella.

Dæng bæng boom

2009-03-22T12:15:00.000-07:00

... Og då var planen for hausten klar!
Ein nesten-eitt-år-lang draum, eitt semester med planlegging, ein søknad, eit intervju, så blei det endeleg bestemt i form av ein "du er komt inn"-mail at eg skal til Australia til hausten! Faktisk ikkje berre Australia, men Japan også. Det kallast Austral-Asiatisk kulturstudium, tenk. Tilleggs-reisemål tør ikkje eg å byrje påstå heilt enno, men ein skal ikkje sjå vekk i frå at fleire enn eitt asiatisk land blir å besøke i tillegg. Når eg først skal på tur, då skal eg på tur! Og ikkje nok med det, alle mine tre søknadsfrender, Maria, Ellen og Iselin kom også med! Blir dette verdens beste skulesemester, eller kva?

Etter ei mørk, kald, tung (jada, og av og til kjekk) vinterstid er det godt at kurva endeleg no går oppover. Kven veit, kanskje eg kjem drassande heim med ein deilig surfe-dude til jul? Haha:D I sommar skal det i alle fall jobbast og tenast pengar, og Austral-Asiatiske kulturstudium skal berike mitt liv med snorkling, kvalsafari, sol og kultur heilt fram til jul! Og det beste..

.. Tenk å vere solbrun til julemiddagen!

.. Før og etter? Haha!

how NOT to be HOT

2009-03-18T17:43:00.001-07:00

Eg skjønnar ikkje trutmunn. Eg skjønnar korleis ein lagar trutmunn jo, men ikkje kvifor nokre veljer å ikkje la ei einaste avbilding av seg sjølv vere utan trutmunn. Det hender også for min del at under innflytelse av hjernecelle-lammande flytande føde, at trutmunnen kanskje dukkar opp i ny og ne i eit svakt augneblink framfor eit kamera. I ny og ne. Ikkje kvar j*** gong eit kamera befinn seg framfor nasa - eller i rommet for den saks skuld. Og ja, toppar og t-skjorter har ein tendens til å av og til befinne seg litt lengre nedom den øvre intimsona enn vanleg, også på meg. Men det brukar eg vanlegvis å rette opp så snart et merkar at noko som ikkje burde - heng ut. Eg skjøøønnar dette. Men så har vi kombinasjonen. Lage trutmunn, vere utringa, og ta bilete av seg sjølv med kompaktkamera. Ok, då er det ikkje tilfeldigheiter lengre. Då er det ikkje berre ein svak augneblink med trutmunn, ein topp som har sklidd litt for langt ned, eller ein tilfeldig skeivblikka "pose" framfor eit kamera. Nokre meiner kanskje at dei ser heite ut med trutmunn, utringing, "pose" og heile pakka. Er eg heit, no?

Ramalama Bang Bang

2009-03-13T13:20:00.000-07:00

Elsk den, hat den, men denne songen får meg alltid i svært, svært, svært godt humør! YEAH!

Ting eg gjer for å gi livet meining

2009-03-10T05:30:00.000-07:00

Eg går på skule og har tre jobbar, det gir meining. Det er slikt ein må gjere, og det er ikkje alltid berre travelt og traust. Men i vintermørket har hjerna mi ein tendens til å bli drittlei av alt mogleg, og når alt tilsynelatande skal gå meg i mot, då pakkar eg kofferten og dreg.

Først gjekk turen til London. I februar vann eg og Stine ein tur med Statoil fordi vi var flinke å prakke Statoilkort på folk. Det blei ein tur med dyr (kremt, gratis) champagne, Arsenal-kamp, Queen-musikal, fine restaurantar, fancy hotell, shopping og anna glede. Herleg.

Etter å ha vore heime i eit par veke, begynte reiselysta/heime-angsten å melde seg igjen, og eg sendte ei melding til Hege:
"Hei, her e en crazy idé. Blir du med til Paris?"
Og Hege som den spontane, herlege venninda ho er, svarte:

"JA!"

og vips, bar det av gårde til Paris. Der budde vi på eit pittelite, skeivt hotell (Skeivt som i at golvet ikkje var beint), midt i Avenue de Clichy. Vi såg Louvre, Eiffeltårnet, Notre Dame, triumfbuen, og ikkje minst, vi var på Can Can-show på Moulin Rouge!

Eg kan ikkje beskrive kor deilig det er å reise på storbyferie midt i februar, langt utanfor turistsesongen og med litt vinter og litt vår i lufta. Både London og Paris er utruleg vakre byar, som eg har besøkt fleire gongar før, og kjem til å besøke fleire gongar igjen.